Foto bij Lifesaver nine

Ik draai me om en kijk Harry aan. “Ja?” Zeg ik. Ik schrik op van het geluid van mijn pieper. Ik kijk erop en schrik even. “Sorry Harry, 112. Ik moet gaan!!” Roep ik en ren hard richting de eerste hulp.
Ik kom de kamer in en zie direct een hele hoop chaos. Ik bind mijn haren vast in een hoge staart en trek handschoenen en schort aan terwijl mijn collega me vertelt wat er aan de hand is. Het is een man die op straat in elkaar is geslagen en nu met letsel hiervan bij ons terecht is gekomen.
De man heeft meerdere botbreuken en wonden.
“Oke, roep orthopedie en neurologie op.” Roep ik, waar iemand mee bezig gaat.
Ik loop naar de man toe en kijk hem aan. “Goedemiddag meneer, kunt u zeggen hoe u heet?” vraag ik. “John.” Antwoord hij moeizaam. “Oke John, je bent in het Mercy West ziekenhuis, ik ben dr. Dickens en ik ga je helpen, oké?” De man staart me in paniek aan.
Ik kan op dit moment niet heel veel anders doen dan nu aangezien mijn collega’s druk bezig zijn. “John, kun je mij vertellen wat er is gebeurd?” Vraag ik. Ik kijk hem aan, hij kijkt mij aan.
“John?” Vraag ik. Ik bijt op mijn lip en zucht zacht.
“I-i-k ben geslagen.” Geeft hij aan. Ik knik. “Dat klopt.” Bevestig ik zijn informatie. Hij vertelt nog vaag wat dingen te weten over het hele incident, maar dat hij er wel veel van kwijt is.
Ik kijk hem aan. “John, ik ga even heel vervelend met een lampje in je ogen schijnen. Jij mag voor je uit kijken.” Ik pak mijn lampje uit mijn zak en check zijn ogen. “John, wie mogen we bellen?” Ik zie de man zijn pupillen niet goed reageren en merk dat hij wat begint te mijmeren. “L-leo..” zegt hij. Net op dat moment komt de neuroloog binnen waar ik aan overdraag. Hij neemt het van me over waardoor ik me weer op andere dingen kan focussen. “Hebben jullie mij nog nodig?” Vraag ik. “Nee, je kan gaan.” Zegt een van de artsen. Ik trek mijn spullen uit en was mijn handen buiten de kamer. Ik kijk op als ik mijn naam hoor. “Dr. Dickens?” Ik loop naar mijn collega toe. “Kunt u meekijken bij deze patiënt?” Ik knik en kijk naar haar. “Vertel maar..” zeg ik. Ze begint over de man te vertellen en over wat er met hem is gebeurd. “Ik kan gewoon niet plaatsen wat er is.” Ik buig me over de onderzoeken die ze gedaan heeft en wijs naar iets op de echo. “Kijk.... Wat zie je hier?” Vraag ik. Ze buigt zich erover. “Ik weet het niet.” Zegt ze. “Hier zit een uitstulping op de alvleesklier die ik eigenlijk wat beter wil bekijken op de operatietafel.” Zeg ik. Ze knikt. “Dankuwel.”
“Licht de patiënt in en zorg ervoor dat je een OK boekt, je mag erbij zijn.'' zeg ik. Ze knikt en gaat aan de slag.
Ik kijk naar mijn telefoon. Nu zou ik nog niet te weten komen wat Harry tegen mij wilde zeggen, hij keek zo verdrietig ineens. Hij riep me terug, maar voordat ik de kans had om naar hem te luisteren moest ik alweer weg.
''Dr. Dickens, we kunnen over een halfuur naar de operatiekamer.'' zegt mijn collega. Ik knik. ''Ik zie je daar.'' zeg ik.
Ik pak mijn telefoon en draai hem even rond in mijn handen. Ik open de chat met Harry en staar even naar het scherm.

- Ik ben bang dat ik het vandaag niet red om nog langs te komen... Heb een spoedoperatie helaas -
- Hmm, het geeft niet. -

Is dat zijn enige antwoord? Na al het geflirt van vanmorgen? Of ging hij nu ineens hard to get spelen? Als dat de bedoeling was, helpt het wel. Het frustreerde me, vanmorgen was hij zo lief voor me en nu ineens deed hij zo koeltjes tegen me. Ik zucht even en sta op. Ik loop richting de operatiekamer om me klaar te maken voor mijn operatie. Ik was mijn handen en doe een mondkap voor waarna ik doorloop de operatie kamer in waar ik een steriele jas en handschoenen aantrek. ''Oke dames en heren, is iedereen klaar?'' vraag ik terwijl ik zie hoe de patiënt binnengereden wordt.
''Laten we starten dan.'' de patiënt krijgt het anesthesie middel toegediend en krijgt steriele doeken over zich heen. ''Wil jij starten?'' vraag ik en kijk naar mijn co-assistent. Ze knikt enthousiast en begint de operatie terwijl ik haar erdoorheen praat.
''Shit.. Dr. Dickens!'' ik schrik op als er een straal bloed over mijn pak, in mijn gezicht en weet ik veel waar terecht komt. ''Wat heb je gedaan?!'' roep ik. ''Ik heb een slagader geraakt.'' roept ze in paniek. ''Nou, wat ga je doen?!'' ze staat helemaal stil. ''Fucking hell, dan hoor je iets te gaan doen en niet je patiënt dood te laten bloeden!'' roep ik kwaad. ''Weg uit mijn OK alsjeblieft.'' zeg ik geïrriteerd terwijl ik mijn best doe om de schade in te perken. Het bloed schiet ondertussen alle kanten op. ''Sorry Dr. Dickens.'' zegt ze. ''GA!'' roep ik. Met veel moeite krijg ik de bloeding onder controle en maak de operatie af. Ik zucht opgelucht als de patiënt weer dicht gehecht is en klaar om naar de verkoeverkamer te gaan. Ik kijk op de klok, die inmiddels op vijf uur staat. Ik ben een uur later en ik moet eigenlijk nog langs Harry. Ik zucht eventjes en trek mijn spullen uit en was mijn handen. Mijn doktersjas hangt nog bij Harry op de kamer dus ik moet er sowieso heen.
Ik loop naar de IC en loop Harry's kamer in. ''Hey... ik was mijn doktersjas vergeten.'' zeg ik en kijk naar hem. Hij kijkt een seconde op. ''Hey.'' zegt hij en kijkt weer weg.
Ik bijt op mijn lip en kijk naar hem. ''Hoe voel je je?'' vraag ik. ''Goed.'' zegt hij. Ik zucht geïrriteerd en sla mijn armen over elkaar heen. ''Wat is er opeens met jou?'' vraag ik. Hij kijkt verschrikt op. ''Waarom doe je ineens zo tegen me?'' zeg ik. ''Hoe bedoel je?'' vraagt hij. ''Je weet precies wat ik bedoel! Vanmorgen flirt je erop los, nu doe je net alsof ik niet besta! Mijn dag is al erg genoeg! Ik heb een fucking lange operatie gehad, ik ben al een uur later klaar dan normaal, mijn domme CO-ASSISTENT snijdt zo in een SLAGADER waardoor mijn haren en nek onder het bloed zitten! Dan kom ik hier, en krijg ik zo'n kille reactie!'' roep ik boos uit.
Harry's gezicht veranderd. Hij strekt zijn armen uit. ''Wat is er?'' vraag ik. ''Kom eens hier.'' Ik loop naar hem toe en kijk toe hoe hij opschuift. Hij klopt naast zich op het bed. Ik ga bij hem zitten met mijn gezicht naar me toe, waarna hij me in een knuffel trekt.
''Normaal zou ik een kus in je haar geven, maar ik hoor dat daar bloed in zit.'' grinnikt hij. Ik moet lachen. ''Geen goed idee.'' zeg ik. Ik laat hem voorzichtig los, waarna hij me aankijkt. ''Ik wilde je niet boos of verdrietig maken.'' zegt hij. ''Ik dacht dat je boos op me was.'' zeg ik en staar naar mijn nagels. ''Ik ben niet boos op jou, maar boos dat ik je hier als chirurg heb ontmoet en dat ik je niet ergens buiten het ziekenhuis om heb ontmoet.'' zegt hij. Ik kijk op en glimlach. ''Ja....'' zeg ik.
''Maar, daar hebben we het later wel over. Vertel alles over je operatie en je domme co-assistent.'' zegt hij en grijnst. Ik knik en kijk naar zijn nachtkastje, waar een kwarkje staat. ''Wanneer heb je voor het laatst gegeten?'' vraagt hij. ''Ehm..'' ik kijk op de klok. ''Vanmorgen om half 7?'' zeg ik. Hij duwt het kwarkje in mijn handen. ''Hier.'' zegt hij. Ik maak hem gulzig open en begin ervan te eten. Genietend sluit ik mijn ogen. ''Suiker.'' zeg ik. Hij lacht. Ik begin alles te vertellen. ''Dus, ik dacht ik geef mijn co-assistent een kans, want jij zegt dat ik zo streng ben voor ze.. en liever moet zijn, dus ik denk ik laat haar opereren en ik leg haar alles uit.'' geef ik aan. ''Snijdt ze zo met haar scalpel in een super belangrijke slagader!'' zeg ik. ''Dus vervolgens, probeer ik haar nog te laten handelen, maar ze stopt gewoon, ze doet niks! Ze liet die patiënt bloeden!'' zeg ik en neem gefrustreerd een paar happen van de kwark. Ik zie hem grijnzen. ''Je bent best grappig als je zo boos bent.'' lacht hij. Ik moet lachen. ''Thanks...'' zeg ik.
''Het moest vast een zware dag voor je geweest zijn.'' zegt hij. ''Ja nouja, ik heb wel meer zware dagen, maar nu kan ik het gewoon allemaal niet zo goed handelen.'' zeg ik. ''Ik voel me vies, ik wil douchen.'' zeg ik. ''Ik heb hier een douche.'' hij wijst naar de badkamer, waarop ik lach. ''Mijn eigen douche is lekkerder.'' zeg ik. ''Daar kan ik niet over oordelen..'' zegt hij met een glimlach. Ik moet glimlachen en kijk naar hem. ''Weetje, Harry?'' vraag ik. ''Hmm?'' zegt hij. ''Ik had ook liever gehad dat we elkaar buiten de ziekenhuis muren hadden ontmoet.'' geef ik eerlijk toe.

——-
Het is weer maandag!!
En oeh, een beetje toenadering tussen Jess en Harry, plus grensoverschrijdend gedrag van Jess..

Veel leesplezier!
Liefs

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen