Foto bij Lifesaver eleven

Een dag later heb ik een enorm drukke avonddienst. Mijn plan was om Harry direct aan het begin van mijn dienst over te dragen. Sinds ik heb aangegeven dat ik hem ga overdragen hebben we elkaar nog wel eventjes gesproken, maar ook niet veel.. Minder als normaal. Ik snap het als hij ervan baalt, ik baal er ook van. Ik geloof daarentegen wel dat dit de beste keuze is. Vandaag heb ik een nieuwe chirurg die samen met mij opwerkt. Het is een drukke dienst, de spoedeisende hulp loopt over met patiënten, dus iedereen moet zo snel mogelijk gezien, verplaatst of geopereerd worden zodat er weer ruimte is voor nieuwe patiënten. Ik had graag aan het begin van mijn dienst Harry nog even gezien, dan had ik vast wat meer zin gehad in mijn avonddienst. Door Harry kwam ik met nog veel meer plezier bij mijn werk, dat moest ik hem eerlijk nageven. Hij wist mij op te vrolijken na een drukke dag, of als ik een slechte nacht had gehad.
Ik heb weleens de halve nacht bij zijn bed gezeten en gewoon uit het raam gekeken terwijl hij sliep. Af en toe werd hij dan wakker van bijvoorbeeld mijn pieper of vanwege rumoer op de gang, waardoor we eventjes praatte. Ik weet hoe fout het is om als chirurg zoveel tijd door te brengen met een patiënt en in het privé contact met diegene te hebben. Ik kan gewoon niet bij hem wegblijven, hoe frustrerend ik het ook vind dat in het niet kan. Ik kan me niet professioneel in toom houden zoals dat ik dat bij anderen patiënten kan. Het is een kant van mezelf die ik eigenlijk niet zo heel goed ken. Ik weet ook niet specifiek wat het aan Harry is wat het zo moeilijk maakt.
Het was moeilijk om hem gisteren zo over te dragen, maar dit maakt het wel wat luchtiger tussen ons heb ik het idee. Ik had hem het liefst willen bellen gisteravond, maar had besloten dat het toch beter was om het eventjes zo te laten. We hadden even geappt, maar Harry was zo moe dat hij op tijd ging slapen, rond een uurtje of acht was hij al gaan slapen, en sindsdien had ik nog niets van hem gehoord.
''Van inwerken komt zo ook niet echt iets hé?'' lacht mijn nieuwe collega. ''Nouja, welkom in het Mercy West.'' lach ik en kijk naar hem. Hij knikt. ''Ze hebben hier in ieder geval wel knappere artsen als in het vorige ziekenhuis waar ik heb gewerkt.'' zegt hij. ik glimlach, maar eigenlijk doet het me niet zoveel. Niet zoveel als dat Harry dit zou zeggen.
Als Harry mijn collega zou zijn dan had ik nu allang allerlei regels verbroken en hadden we in een van de dienstruimtes met elkaar liggen rotzooien. Ik merk dat ik het warm krijg bij de gedachte alleen al en bijt zachtjes op mijn onderlip. ''We blijven collega's, laten we het professioneel houden.'' zeg ik en kijk naar mijn collega. ''Sorry.'' zegt hij en glimlacht.
Aan het eind van mijn drukke avonddienst loop ik met de chirurg aan wie ik Harry overdraag naar zijn kamer toe. Ik open de deur. ''Dus, dit is dhr. Brooks.'' zeg ik en wijs naar het bed. De chirurg staart vreemd langs mij heen. ''Waar....?'' ik draai me om en tot mijn grote verbazing is niet alleen het bed leeg, maar ook de gehele kamer leeggehaald. De ballonnen die aan zijn bed hingen waren verdwenen, zijn kaarten zijn van de muur afgehaald, zijn kussen lag niet meer in zijn bed. Was Harry nu weg?! Hoe kon dit?! Ik weet hier niks vanaf, hoe kan het dat een van mijn patiënten zonder toestemming van mij zomaar met ontslag naar huis kan?
Ik kijk beschaamd naar de chirurg. ''Ik weet niet waar hij is. Ik ga het even navragen... Ik heb hem niet ontslagen.'' zeg ik en kijk hem aan. Hij knikt. ''Ik wacht hier.'' ik loop de kamer uit en loop naar een van de computers. Zijn dossier is volledig weg en ik kan hem niet meer terughalen. Hoe kan dit in hemelsnaam?! Officieel als hij ontslagen wordt moet ik daar als eindverantwoordelijke toestemming voor geven.. zeker aangezien ik geen vakantie of iets dergelijks heb op dit moment. Misschien dat de verpleegkundigen mij hier meer over kunnen vertellen. Ik loop naar de verpleegkundige teampost.
''Goedenavond, kan iemand mij vertellen waar dhr. Brooks gebleven is? En waarom hij in hemelsnaam weg is gegaan zonder dat ik daarvan op de hoogte ben gesteld?!'' vraag ik. ''Ik weet het niet dr. Dickens, hij was hier vanmorgen al niet meer begreep ik.'' zegt een van de verpleegkundigen. ''Mia had gisteren avonddienst, ik zal haar wel zoeken.'' zegt ze en staat op om weg te lopen. Een minuut of vijf later komt Mia de teamruimte binnen. ''Dr. Dickens.'' zegt ze. ''Dhr. Brooks is gisteravond op eigen verzoek overgeplaatst naar een ander ziekenhuis.'' Ik kijk haar verbaasd aan. ''Hoezo?!'' Waarom heeft hij me niks hierover verteld?! Hij had me toch op zijn minst hierover kunnen appen?
''Welk ziekenhuis is hij naartoe overgeplaatst?'' ze noemt het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Ik knik en zucht. ''Oké, dankjewel.''
Hij had dat overplaatsen naar een andere chirurg wel heel letterlijk genomen. Hoe kan hij ineens weg zijn? Zonder afscheid? Ik pak mijn telefoon en besluit hem op te bellen, maar ik krijg geen gehoor.
Ik loop naar de kleedruimte, kleed me om en rij naar het ziekenhuis waar Harry zou moeten liggen. Ik loop naar de receptioniste. ''Sorry, maar weet u misschien waar dhr. Brooks verblijft?'' vraag ik haar. ''Bent u familie?'' vraagt ze. ''Nee, ik ben zijn chirurg uit het Mercy West..'' zeg ik. ''Dan zou u moeten weten waar hij is.'' zegt ze. ''Ik heb de overplaatsing niet geregeld. Ik wil hem graag nog even bezoeken.'' zeg ik. ''Bezoekuur is voorbij, mevrouw.'' zegt ze. Ik zucht en verlaat het ziekenhuis.
- Waarom ben je overgeplaatst? En waar lig je? - stuur ik hem waarna ik naar huis rijd om te gaan slapen.


Ik had zin om een nieuw hoofdstukje te activeren op deze prachtige dag!!
Wat gaan jullie doen vandaag? Ik ga vanavond naar Snollebollekes!! Hahaha

Veel leesplezier,
Liefs!

Reacties (2)

  • IrishNialler

    Harry what the hell haha

    3 maanden geleden
  • harrystyles_

    leuk stukje:)veel plezier vanavond!

    3 maanden geleden
    • HARRYSTYLES__

      Dankjewel!!
      Het was echt een geniaal feest!! Hahaha

      3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen