Ik had het al weer voor elkaar gekregen in de problemen te komen.
De dingen waren allemaal een stuk minder erg geweest als het niet was voor het feit dat ik een gigantische kater had die dag.
En ondanks dat ik dan misschien geen echte fuckboy was, gaf ik wel om mijn uiterlijk. En liet ik er nou net die dag uit zien als een ferfromfraaid uilskuiken met gigantische wallen onder mijn lichtelijk rode ogen.
‘Wat zie je er uit!’ had Rosie geschrokken gezegd toen ik de bak margrieten bij de voordeur passeerde en mijn jas ophing in het magazijn. Ze zat op een stoel bij de kassa met een mand rozen bij haar voeten. Ondanks het feit dat ze letterlijk op springen leek te staan, en een tikkeltje groen zag, was ze druk bezig de doorns van een oranje roos te plukken met haar tuinhandschoenen.
‘Ook leuk jou weer te zien,’ bromde ik terug.
Ik wilde net achter de toonbank plaatsnemen toen Claire vanuit het magazijn riep dat zij dat wel zou doen, en dat ik even wat potten en planten uit de vrachtwagen moest uitladen.
Het rollen van mijn ogen veroorzaakte er in dat Rosie me even een vuile blik toewierp, voordat ze een gele roos pakte en met de kracht van een stukje gekookte spaghetti een doorn probeerde te verwijderen. Dat mens was echt gek.

Hoe simpel als het klinkt, zakken aarde en loodzware potten moeten verplaatsen is lang niet zo gemakkelijk als het lijkt. Ten eerste maken de zakken aarde je jas nat en vies, en scheuren ze ook nog bij het minste geringste open.
Nu ging Bloemenwinkel Augustus ook nog eens door haar “ik-wil-goed-zijn-voor-het-milieu-fase”, en waren de zakken aarde in van dat natuurlijk afbreekbare papier verpakt. En dat zorgde alleen nog maar voor nog meer troep, en nog meer gescheurde zakken die ik vervolgens met ducktape weer aan elkaar moest plakken.
Bij de vierde zak hield ik het niet meer. Voor ik het wist had ik mijn been naar achteren gezwiept, en de zak met een naar, krassend geluid over de vloer geschopt waar die natuurlijk net weer tegen een toren potjes aanbotste, dat vervolgens kletterend omviel.
Ik wilde net een potje violen tegen de muur smijten in frustratie toen er een hand op mijn bovenarm werd gelegd.
‘Wat?!’
Met een ruk draaide ik me om, en keek beduusd toe hoe Claire geschrokken achteruit deinsde en achterover struikelde. Er volgenden een paar seconden van stilte voordat ik vluchtig mijn hand voor haar uitstak en de dame omhoog hielp.
‘H-Het slijt me, ik-‘
‘Jeetje,’ zuchtte Claire terwijl ze de aarde van haar handen en schort klopte. Even balde ze haar handen tot vuisten, alsof ze zeer deden. Maar toen leek ze tot mijn opluchting even te glimlachen voordat ze me op de rug klopte en streng zei: ‘Ga die rommel nu maar gauw opruimen, voordat je in de problemen komt, jongeman.’
‘Het was echt niet mijn bedoeling...’ stamelde ik. Oh wat haatte ik het als ik mijn reputatie ineens zo naar beneden bracht.
Claire vuifde mijn woorden enkel weg alsof het haar niks uit maakte.
‘Nee echt ik-‘
‘Ga nou maar gewoon aan het werk.’
‘Luister naar me, mens!’
Bijna had ik mijn hand opgeheven om haar te slaan.
We keken elkaar geschrokken aan, en toen sloeg ik gauw mijn hand voor mijn mond.
‘Oh jeetje...’ zuchtte Claire opnieuw. Er verschenen nog een aantal rimpels op haar voorhoofd toen ze even fronsend om zich heen keek alsof ze zich niet zo veel raad met de situatie wist.
Toen wees ze op een stoel en zei vriendelijk: ‘Ga nou maar eventjes zitten.’
Tot mijn stomme verbazing begon dat mens thee voor me te zetten.
Nadat ze me een kop kamillethee in de handen had geduwd, vroeg Claire met de stem die alleen grootmoeders of oudtantes hadden: ‘Is het lastig?’
‘Wat?’
‘Leven met een gedragsstoornis.’
Oh, ze had het over mijn woedeproblemen.
‘Ik... nou ja ik...’
Moest ik het hier nu nou echt met mijn baas over hebben? Het was niet iets waar ik me bepaald voor zou schamen als het met een vriend ter sprake zou komen, maar tegenover je baas wil je toch de beste indruk maken en niet overkomen als een gevaarlijk of gestoord iemand.
‘Ja, maar ik kan er mee leven,’ zei ik maar om het gesprek zo snel mogelijk af te kappen.
‘Ik snap het als ik een last voor de winkel ben...’ zuchtte ik toen. Het was helemaal niet dat ik zo laag van mezelf dacht of zo, maar ik wist dat Claire zelf veel te bescheiden was om het toe te geven.
Maar blijkbaar was dat helemaal niet wat er in haar hoofd omging. ‘Pardon? Oh nee, nee maak je daar nou maar geen zorgen over, jôh. Zorg nou maar gewoon dat je alles opruimt, en dan zal ik het door de vingers zien. Weet je wat? Help Rosie vanavond ook maar met het afsluiten van de winkel om het helemaal goed te maken.’
Dat was om eerlijk te zijn niet waar ik nou precies zin in had, maar natuurlijk sprak ik Claire niet tegen.


De avond in de bloemenwinkel was lang zo slecht nog niet. Rosie zat me niet veel in de weg, en ik haar ook niet.
Het was al compleet donker toen ik net de sleutel uit het slot trok en die aan Rosie overhandigde, toen ze plotseling heel bleek werd en even haar wangen leek op te blazen alsof ze elk moment kon overgeven. Ze klemde haar ene arm om haar middel, en met de andere leunde ze tegen de deur.
Een zacht piepte, bijna een fluister, kwam uit haar mond en zei: ‘Een wee.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen