Foto bij Lifesaver thirteen

Terwijl ik met de vrouw zit te praten zie ik in een flits Harry voorbij komen met rennende artsen en verpleegkundigen om hem heen. Ik spring op. Hij ziet er slecht uit. “Wat is er met hem aan de hand? Waar gaan jullie heen?” Vraag ik.
Een van de artsen blijft achter. “Bent u familie?” Vraagt ze. “Ik ben zijn nichtje.” Lieg ik en bijt op mijn lip.’”Je familie is onderweg, hij heeft een hartstilstand en komt er niet uit.”
Ik sla geschrokken mijn hand voor mijn mond. “Ik... ik ben zelf chirurg.” Zeg ik. “Mag ik meekijken in de OK?” Vraag ik. “Gezien dit familie is lijkt het me beter van niet.” Zegt ze. “Oke..” zeg ik zacht. “Als we u toch nodig hebben, laten we het weten.” Ik knik. “Hier zit ik..” zeg ik en wijs naar de stoelen. Ze knikt en rent weg richting de operatiekamer. Verdwaasd laat ik me zakken naast de oudere dame waar ik zojuist mee zat te praten. Ik zucht eventjes en staar voor me uit. “Was dat hem?” Vraagt ze me voorzichtig en legt een hand op mijn schouder.
Ik voel een traan over mijn wang lopen en knik. “Ja... hij heeft een hartstilstand.” Zeg ik en bijt op mijn lip. Ik veeg een traan weg die over mijn wang loopt. Ze troost mij. Had ik dan een fout gemaakt?!
“Jess?” Hoor ik een vertrouwde stem. Het is Anne. Ik kijk op. “Ben je nu aan het huilen?” Vraagt ze en komt naast me zitten. Ze slaat een arm om mijn schouders. Ik probeer me groot te houden maar op de een of andere manier beginnen de tranen te stromen. Ik merk dat Anne ook moet huilen. Ik kijk op.
“Sorry dit moet vast raar voor jullie zijn dat ik hier ben.” Zeg ik. “Wel nee.. aan Harry’s verhalen te horen ben ik hier niet verbaasd over.” Zegt ze. Ik kijk haar aan. “Hij heeft het continue over je Jess.” Geeft ze aan. Ik glimlach. “Ik wilde hem overdragen gisteravond aan mijn collega.. w-want ik kon me gewoon niet meer professioneel opstellen.” Stotter ik en zucht. “Toen we de kamer inliepen was alles leeg en was hij weg.. toen hoorde ik dat hij hierheen is gegaan op eigen verzoek.”
“Ja... dat zal vast vervelend geweest zijn om zo te ontdekken. Wij hadden dit ook niet gedacht.” Zegt ze. “Waarom wilde hij zo graag overgeplaatst worden?” Vraag ik haar. “Och, lieverd dat wilde Harry je graag zelf vertellen. Hij had er alle vertrouwen in dat je hem zou vinden hier.” Zegt ze.
Ik knik. “Ze zijn nu aan het opereren.” Zeg ik. Ze knikt. “Ik begreep dat hij een hartstilstand had waar hij niet goed uitkwam en ze willen kijken of er iets blokkeert.” Zegt ze. “Ik begon direct te twijfelen aan mezelf of ik ergens een fout heb gemaakt.” Zeg ik en kijk naar haar. Ze streelt met haar vingers door mijn haren heen. “Welnee, jij hebt hem juist gered.” Zegt ze. Ik glimlach. “En daar heb ik geen spijt van..” zeg ik.
Ze moet lachen. “Gelukkig.. hij heeft het elke dag over je als ik bij hem op bezoek ben.. Hij vraagt altijd naar je, of wij je al gezien hebben of gesproken..” vertelt ze. “Ik was blij om je hier te zien zitten Jess.” Zegt ze. Ik sla mijn arm om haar heen als ze geëmotioneerd raakt. “Hij heeft zoveel steun aan jou..” zegt ze. Ik troost haar. “Net zoveel als aan jullie.” Spreek ik haar bemoedigend toe.
“Ik heb gezegd dat ik zijn nichtje ben... ze vroegen of ik wel familie was toen ik om informatie vroeg.” Ik begin zacht te lachen. Anne kijkt me verbaasd aan en lacht. “Het zou niet vervelend zijn om je in de familie te hebben.” Zegt ze en knipoogt. Ik weet precies wat ze bedoelt.
Ons gesprek wordt onderbroken. “Familie Brooks?” We kijken tegelijkertijd op. Anne stelt zich voor aan de chirurg. “De operatie is geslaagd. Hij had een bloedpropje zitten in een van zijn bloedvaten die de doorstroming naar zijn hart beïnvloedde.. we hebben het verholpen.” Zegt ze. Ik leg een hand op mijn borst en haal opgelucht adem. “Mogen we hem al zien?” Vraagt Anne.
De chirurg schud haar hoofd van nee. “Jullie mogen over een uur naar hem toe.” Zegt ze. Ik knik. “Laten we even iets gaan eten Anne. Ik kan acht uur op een lege maag aan, maar ik raad het niet aan.” Zeg ik. Ze glimlacht. “Harry zou willen dat we wat eten.” Zegt ze.
We lopen samen naar het restaurantje van het ziekenhuis. Ik kies voor een broodje brie met honing en noten. Anne neemt een broodje kip met avocado. Ik pak twee flesjes water en plaatst ze op het dienblad. “Ik betaal wel.” Zeg ik. Ze glimlacht. “Doe ik het de volgende keer.” Ik bijt op mijn lip. “Ik verwacht dat die wel gaat komen...” zegt ze. Ik glimlach. Ik hoop het.
We nemen plaats en eten wat van ons broodje. “Heb jij goed contact met je familie?” Vraagt ze. Ik knik. “Jawel, mijn vader is alleen veel weg. Bij ons thuis zijn we niet echt gewend om hele open gesprekken met elkaar te voeren.” vertel ik. “Hoe komt dat?” Ik neem een slok van mijn water. ''Mijn vader reist veel voor zijn werk... Hij is denk ik twee keer per maand thuis?''
Ze knikt en kijkt betreurd. “Wat erg...” zegt ze. Ik haal mijn schouders op. “Vroeger heb ik me er heel erg aan gestoord, inmiddels heb ik het meer een plekje kunnen geven.” leg ik haar uit. “En bij jullie? Is het niet moeilijk dat Harry zoveel weg is?” Vraag ik. Ze knikt. “Ik heb er nu wel mee leren leven, ik mis hem natuurlijk enorm als hij weg is, maar ik kan er beter mee omgaan.” Legt ze me uit. “Harry neemt weinig tijd voor zichzelf en privé zaken.. hij doet alles voor zijn fans.” Vertelt ze. “Ik hoop dat hij nu wat meer aan zichzelf denkt.” Vertelt ze. Ik knik. “Hij is zelf ook belangrijk.” Zeg ik. Ze knikt. We praten het uur eigenlijk zo voorbij. Inmiddels zitten we weer in de wachtruimte en worden we weer gehaald door de chirurg. “Jullie mogen één voor één mee.” Zegt ze. “Ik zie je zo, Anne.” Ik neem plaats in de stoel en wacht tot ze terugkomt. Ongeveer een uur zit ik te wachten, maar Harry is haar zoon dus ik snap het.
“Ik ga Gemma even ophalen.” Legt ze uit. “Neem je tijd bij hem. Hij is langzaam aan het bijkomen.” Ik glimlach en knuffel haar, waarna ik met de chirurg meeloop, die mij vertelt over wat ze hebben gedaan tijdens de operatie. “Hier is hij.” Zegt ze en opent de schuifdeur van de kamer. Ik stap naar binnen en kijk even naar het gehele tafereel. Harry’s borst is roze van het ontsmettingsmiddel en ingepakt met verband. Ik loop naar hem toe en bijt op mijn lip. Ik neem plaats op zijn bed. De machine piept rustig aan en geeft de toon aan van zijn hartslag. “Harry...” zeg ik zacht en haal mijn vingers door zijn haar en langs de zachte huid van zijn gezicht.

Nieuw stukje!!
Wat vinden jullie van de story tot nu toe? <3

Reacties (1)

  • LaureWithAnE

    Jeej! Ik werd wakker en ik had een mail dat je weer een hoofdstukje geschreven had! Heel mijn dag is al goed nu! Ik vind het echt een fijn verhaal!

    2 weken geleden
    • HARRYSTYLES__

      Aaahw wat lief!! ❤️❤️ Zou je vaker in de week updates willen of vind je 2 keer genoeg?

      2 weken geleden
    • LaureWithAnE

      Voor mij maakt het eigenlijk niet zo veel uit, ik heb best wel geduld. Ik denk vooral dat je moet zien of jij twee updates (of meer) per week vol kan houden.:)

      2 weken geleden
    • HARRYSTYLES__

      Ja sowieso! Ik schrijf erg ver vooruit!! (:

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen