Foto bij Scar 42

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Nee, echt. Het spijt me,' brengt ze half-lachend uit. 'Zo bedoel ik het niet. Je Frans is echt goed verstaanbaar, hoor, maar... Je hebt echt zo'n Hollywood accent.'
Toepasselijk, aangezien mijn leven een soort slechte Hollywood B-film lijkt te zijn geworden. 'Zó erg is het toch niet?' vraag ik spottend.
Ze haalt onverschillig haar schouders op. 'In vergelijking met de meeste andere Amerikanen is het zeker goed, maar in Frankrijk... laten we het erop houden dat ze daar weigeren Engels te spreken en je maar geluk hebt dat ik het wel echt spreek.'
Ik rol met mijn ogen en grijns. 'Ja. Ik heb echt maar geluk met jou.'

De volgende ochtend zegt Marco dat we nog eventjes in de kantine van het politiebureau moeten wachten, want de taxi naar het vliegveld komt een half uurtje later. We zitten een beetje ongemakkelijk aan de tafel te wachten, aangezien Chris er ook al is en ons van de andere kant van de tafel onderzoekend aan het aankijken is.
Na een tijdje staat Paige op en loopt naar het koffiezetapparaat om wat koffie te pakken. Net wanneer ze haar bekertje wil pakken en terug wil lopen, wijst Chris naar de bak met donuts en zegt met een knipoog: 'Paige, schatje, wees eens een lieverd en pak een donut voor me.'
'Jezus. Doe eens even normaal, Chris. Ze is je bediende niet,' snauw ik hem toe en ik overweeg even hem onder de tafel een trap tegen zijn schenen te geven, maar, wetend dat hij een vrij kort lontje heeft, doe ik het niet.
Paige draait zich met een brede glimlach naar hem om en zegt met mierzoete stem: 'Verhonger.'
Dan pakt ze haar koffiebekertje en komt met een nors gezicht weer naast me zitten. Chris ziet er een beetje verbluft en ik moet vooral proberen mijn lachen binnen te houden.
Net wanneer Chris zijn mond opent om iets te zeggen, is Paige hem voor. 'Chris, alsjeblieft. Zet je agressieve narcisme eventjes aan de kant. Het is onprofessioneel en het staat je niet.'
Ik zie dat Chris rood wordt. Oh, dit gaat leuk worden. Tegelijkertijd voel ik wel dat ik gespannen begin te raken. Het zou me niet verbazen als hij zijn zelfbeheersing verliest en haar een dreun zal proberen te verkopen. Ik betwijfel of het hem zou lukken, maar ik word wel nerveus van het idee.
'Belast je mooie hoofdje maar niet met al die ingewikkelde termen die je toch niet begrijpt,' vertelt hij haar op kleinerende toon. Zijn algemene bestaan begint langzamerhand een beetje het bloed onder mijn nagels vandaan te halen, maar ik houd me in.
'Ik ken die "ingewikkelde" termen beter dan jij.' Ze neemt een slokje koffie en gaat achterover zitten. Met een opgetrokken wenkbrauw vervolgt ze: 'Ik ben summa cum laude afgestudeerd voor psychologie.'
'Wat doe je dan hier?' vraagt hij spottend, verwijzend naar de baan die ze nu heeft, die inderdaad niet echt aansluit op een studie psychologie.
'Een ambitieloze narcist irriteren terwijl ik wacht op de chauffeur die me naar het vliegveld gaat brengen om daar op kosten van de overheid drie dagen door te brengen,' antwoordt ze zonder een tel te wachten. Ze heft haar koffiebekertje alsof ze een toost maakt en neemt dan een slok. Ik kan mijn lach niet langer inhouden en krijg een vuile blik toegeworpen van Chris.
Net wanneer de stilte net iets te lang duurt, gaat de deur open en loopt Marco naar binnen.
'De chauffeur is er,' meldt hij, waarna hij blijkbaar de zware stemming in de ruimte opmerkt en ons achterdochtig aankijkt. 'Heb ik iets gemist?'
'Nee,' antwoorden we alledrie tegelijk, waarna Paige en ik opstaan en onze koffers pakken. Marco kijkt ons onderzoekend aan, maar besluit het dan op te geven. Sommige dingen moet je niet willen weten.

Aangezien vliegtuigen nou niet bepaald mijn favoriete vervoersmiddelen zijn, ben ik toch een beetje opgelucht dat Paige ook iets van vliegtuigangst lijkt te hebben, ook al weet ze het goed te verbergen. Ik voel me er toch iets minder laf door.
Bijna de gehele rit zit ze stokstijf in haar stoel, voor zich uit starend, of uit het raam. Zeker bij elke vorm van turbulentie spant ze al haar spieren aan. Af en toe knopen we een gesprek aan, maar het duurt niet lang. Ondanks dat een hele hoop mensen na een paar uur wat proberen te slapen, hopend de jetlag voor te zijn, denk ik niet dat we allebei ook maar een oog dichtdoen.
Wanneer we in de vooravond in Parijs aankomen, kan ik de vloer wel kussen, maar ik houd mezelf dapper in. We halen onze koffers op en wachten dan op de auto die gestuurd zou worden om ons op te komen halen. Paige is degene die het woord doet en het is raar om haar Frans te horen praten. Het komt er zo vloeiend en gemakkelijk uit dat ik me afvraag in welke taal ze in het dagelijks leven denkt.
'Hoe heet het hotel eigenlijk waar we naartoe gaan?' vraagt ze wanneer we net met de taxi die ons op is komen halen het vliegveld achter ons laten.
Ik grabbel naar de papieren die ik in mijn binnenzak heb weggestopt en lees in mijn beste Frans een ingewikkelde naam op. Zodra ik het zeg, lijkt haar gezicht op te lichten.
'Echt?' vraagt ze, bijna als een kirrend kind dat net een ijsje beloofd is.
'Ja,' zeg ik. 'Hoezo? Ken je het?'
Ze knikt. 'Lang verhaal.'
'We hebben de tijd,' dring ik aan, niet in staat mijn nieuwsgierigheid te bedwingen.
Ze aarzelt even en werpt een blik op de chauffeur, bijna alsof ze zo kan zien of hij echt alleen maar Frans spreekt, wat waarschijnlijk wel het geval is. Dan begint ze twijfelend te vertellen: 'Toen ik met mijn moeder in Marseille woonde, waren we vrij arm. Echt... aan het eind van elke maand zat mijn moeder weer met een rekenmachine en tranen in haar ogen aan de keukentafel. Toch was ik zo koppig om op een gegeven moment een staatslot te kopen. Toen ze erachter kwam, was ze echt razend. Ze pakte het lot van me af en...' Er ontsnapt een humorloos lachje uit haar keel. 'We wonnen de hoofdprijs.'
'Mocht je het houden?' vraag ik, ook al realiseer ik me zodra ik het zeg al wat het antwoord is.
'Je hebt mijn appartement gezien. Wat denk je? In ieder geval, toen ik achttien werd, wilde ik zelfstandig worden. Als ik het geld toch niet mocht houden, wilde ik maar ergens voor mezelf beginnen. Een paar weken na mijn achttiende verjaardag, nadat...' Ze maakt haar zin niet af en het bloed trekt weg uit haar gezicht. Ik wil aandringen, maar doe het toch niet. Na een tijdje schraapt ze haar keel en gaat ze verder. 'Ik besloot naar Parijs te gaan en het contact met mijn moeder te verbreken. Ik heb een zomer lang in het hotel gewerkt waar we nu naartoe gaan, met daarnaast nog een paar bijbaantjes. Tegen de tijd dat mijn moeder me weer gevonden had, had ik net genoeg geld bijeengespaard om naar Amerika te gaan en had ik daar net mijn eerste appartement gekocht. Ik wilde psychologie gaan studeren en ze besloot me te financieren, maar toen ik daarna naar de politieacademie wilde gaan... paste dat niet helemaal in de toekomstplannen die ze voor me had en moest ik maar voor mezelf zorgen. We hebben sindsdien niet super veel contact gehad, zeg maar. Maar ik heb dus wel mooie herinneringen, hier. Het is leuk om weer eens terug te zijn.'
Het lijstje met haar familieleden die ik niet mag wordt steeds langer.
Gedurende de rest van de rit helpt ze me mijn Frans wat bij te spijkeren en tegen de tijd dat we aankomen bij het hotel ben ik oprecht een professional in het zeggen van bonjour, s'il vous plaît, au revoir en nog een ander zinnetje dat vast niet superbelangrijk was.
We lopen over een gladde, marmeren vloer richting de receptie, onze voetstappen weergalmend door de ruimte.
'Paige?!' hoor ik opeens een mannenstem vol verbazing uitroepen, zijn Franse accent zo aanwezig dat ik het nauwelijks versta.
Paige draait zich om en ik doe hetzelfde. Zodra haar blik de man die haar riep vindt, breekt er een brede glimlach op haar gezicht door. Het valt me op dat ze er nu, aan zowat de andere kant van de wereld, meer uitziet alsof ze thuis is dan in haar eigen appartement.
'Maurice!' roept ze uit en ze loopt op een drafje naar de man die blijkbaar Maurice heet. Hij ziet eruit alsof hij ongeveer achterin de vijftig is, met zijn grijze haren netjes naar achteren gekamd en zijn overhemd in in zijn broek gestopt.
Ze omhelzen haar en in een rap tempo beginnen ze Frans tegen elkaar te praten. Ik kan het absoluut niet volgen. Wanneer ik naar hen toe loop, weet ik mezelf niet echt een houding te geven. Het is maar goed dat ze geen van beiden op me blijken te letten, totdat Maurice naar me opzij kijkt en me in zich op lijkt te nemen.
'Et il? Il est ton... copain?' vraagt hij en ondanks dat ik toch heel wat jaartjes Frans heb gehad op school, gaat dit me toch te snel. Zijn wiebelende wenkbrauwen nadat hij een blik op mij heeft geworpen zeggen echter genoeg.
'Il s'appelle Nathan. Il est américain. Et il est simplement un copain de moi. Un collègue,' antwoordt ze en ik steek een beetje ongemakkelijk mijn hand op ter begroeting.
'Simplement un copain? Bien sûr, bien sûr,' zegt hij smalend en mijn blik flitst steeds van Paige naar Maurice en weer terug. Ik versta er echt geen zak van.

Nadat ze nog even met elkaar gepraat hebben gaan we naar onze kamers. Die avond laten we eten bezorgd worden en nadat we het ophebben, vallen onze blikken op de minibar. We maken even oogcontact en suggererend zeg ik: 'De overheid betaalt voor dit reisje.'
Ze staat op en loopt ernaartoe. Terwijl ze het koelkastje opendoet en haar blik langs de verschillende flessen drank laat glijden, zegt ze op sarcastische toon: 'Ik zou bíjna niet verschrikkelijk kwaad zijn dat dit is waar ons belastinggeld naartoe gaat in plaats van de gezondheidszorg.'
'Wijze woorden,' zeg ik en ik loop naar haar toe. Over haar schouder kijk ik mee.
'Wat wil je?' vraagt ze.
'Kies jij maar. Introduceer me maar aan de wonderlijke wereld van Frankrijk,' antwoord ik op overdreven plechtige toon.
Ze laat een kort lachje horen en oppert dan: 'Champagne?'
'Magnifique!,' roep ik met een nep Frans accent uit en ik loop naar de kast om wat glazen te pakken.
We besluiten op het balkon te gaan zitten en openen de fles met een luide knal, waardoor verderop een hond begint te blaffen en we allebei in de lach schieten. Wanneer allebei onze glazen gevuld zijn, vraag ik: 'En? Waar toosten we op?'
Heel lang denkt ze na, haar hoofd een tikkeltje schuin.
'Op twee mensen die geen idee hebben wat ze aan het doen zijn,' zegt ze dan en ik kan een droog lachje niet binnenhouden.
'Wederom wijze woorden.'
Ondanks dat we best een aantal glazen opdrinken, lijkt ze, net zoals ik, niet dronken te worden, ook al heeft ze eerder de indruk gewekt dat ze bijna nooit drinkt. Misschien is dat wel waar, op een bepaalde manier. Misschien drinkt ze niet waar anderen bij zijn, maar in haar eentje, hopend de dingen te kunnen vergeten die vastgegrift staan in haar geheugen, net zoals ik dat doe. Maar vanavond drinken we samen. We de hele fles op zonder ook maar een béétje dronken te worden en we doen allebei alsof we ons niet afvragen hoe leeg we wel niet moeten zijn om dat te kunnen doen.
Wanneer we klaar zijn, besluiten we naar bed te gaan. Vlak voordat ze haar kamer binnenloopt, zegt mijn mond ineens onvrijwillig haar naam en ze kijkt op.
'Ja?' vraagt ze.
'Waarom "Paige"?'
Ik weet niet precies waarom ik het vraag, want het is best een vreemde vraag en misschien zelfs wel te persoonlijk, te pijnlijk. Ik zou de alcohol de schuld willen geven, maar ik weet dat dat het niet is.
'Je bedoelt... waarom ik ervoor gekozen heb op mijn naam te laten veranderen?' vraagt ze.
'Nee, dat snap ik wel. Agraiblablabla is best ingewikkeld en eng, maar... waarom specifiek "Paige"? Waarom heb je daarvoor gekozen?'
Even is ze stil. Dan antwoordt ze: 'Ik vond het... onschuldig klinken. Ik had het ooit in een boek gelezen en het klonk... vrolijk. Ongevaarlijk. En dat was wat ik wilde zijn. Toen ik het bedacht, tenminste.'
'En nu?'
Weer een stilte. Langer dan de eerste. Haar stem klinkt heel behoedzaam wanneer ze antwoord geeft.
'Ik wil niet meer... zacht... zijn. Of onschuldig. Of vrolijk. Of ongevaarlijk. En ik hoef niet eens echt gelukkig te zijn. Ik wil niet meer per se dat mensen me aardig vinden. En ik wil al helemaal niet dat ze medelijden met me hebben. Ik... Ik wil dat mensen bang zijn om me pijn te doen.'

Reacties (1)

  • BethGoes

    Aha. Vandaar.

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen