Foto bij Paralyzed sixteen

Liam en ik zitten in mijn kamer. Hij zit op mijn bed en ik in mijn rolstoel. We waren naar binnen toe gegaan omdat het erg koud werd en er regen aan zou komen. Ik staar naar de bos bloemen op mijn nachtkastje. “Vind je ze mooi?” Vraagt Liam.
Ik knik. “Ik hoop dat ze nooit doodgaan.” Glimlach ik. “Anders neem ik met alle liefde weer nieuwe bloemen voor je mee.” zegt hij.
Hij veegt een pluk haar achter mijn oren.
“Ik vond het erg gezellig zo, vanavond.” zegt hij. “Ik vond het ook heel leuk, het is fijn om even afleiding te hebben van alles..” zeg ik.
“Nouja, de avond is nog niet over.” zegt hij. Ik kijk hem niet begrijpend aan als ik hem zie zoeken op mijn nachtkastje.
Hij pakt de afstandsbediening en zet de televisie aan. “Er is vast wel ergens een leuke film op.” zegt hij enthousiast. Hij begint te zappen. Ik gaap even en sla mijn hand voor mijn mond.
“Sorry, niks persoonlijks.” Giechel ik. Hij lacht. Ik
voel mijn hart een stuk sneller slaan als hij me aankijkt. Jeetje wat is hij toch ook eigenlijk knap.
“Wil je slapen?” Vraagt hij. Ik schud mijn hoofd van nee. “Alles behalve.” ik grinnik. Ik zie hem blozen en breed glimlachen.
Ik kijk op als mijn kamer deur opengaat. Het is een van de verpleegkundigen. “Hey Julia, hoelaat wil je naar bed?” ze kijkt even naar de jongen op mijn bed. “Oh sorry..” zegt ze. “Welnee, geeft niet.” Zegt Liam glimlachend. “Ehm ik wil nog wel even op blijven.” Zeg ik. Ze knikt. “Ik heb het straks wel erg druk..” stamelt ze. Ik bijt op mijn lip. “Ik kan wel helpen?” stelt Liam dan voor. Ik kijk hem aan. “Ehm..”
“Ik help haar wel naar bed. Ik heb genoeg spierballen.” zegt hij en spant ze lachend aan. Ik grinnik. “Oké dat is goed...” zegt ze.
“Wil je mij dan alleen helpen een ander shirt aan te trekken voor de nacht?” Vraag ik aan de verpleegkundige. Ze knikt, waarna ik naar Liam kijk. “Ik ga al, ik ga al.” Hij gooit zijn handen in de lucht en grijnst, waarna hij naar de gang toe loopt. “Is dat je vriend?” Vraagt de verpleegkundige terwijl ze me helpt met omkleden. “Oh als dat toch zo zou zijn..” zeg ik en grinnik. “Nee.. het is Liam Payne, die gisteren in het ziekenhuis was op de kinderafdeling... We hebben elkaar beneden ontmoet en toen nummers uitgewisseld.” Ik glimlach. Ze knikt glimlachend. “Hij lijkt je leuk te vinden..” zegt ze. Ik kijk haar aan. “Ik hoop het.” Zeg ik en leg mijn vinger op mijn lippen om “sssh” te gebaren. Ze moet lachen. “Ik zeg niks.” Ze opent de kamer deur. Liam zegt gedag tegen twee meiden en kijkt op als hij mij ziet zitten. “Klaar voor?” vraagt hij. Ik zie dat hij twee bekers koffie in zijn handen heeft. “Zeker..” hij komt naar binnen gelopen en sluit de deur achter zich. “Zo.” Hij zet de koffie op het nachtkastje en laat zich weer zakken op mijn bed. “Zit je nou gewoon met je schoenen op mijn schone bed?” Lach ik. Hij moet lachen en trapt ze uit. “Zo dan, mevrouw?” Lacht hij en draait zich op zijn zij.
“Stukken beter.” Ik leg mijn hand op zijn arm. Hij kijkt er even naar en dan weer naar mij. “Ik had dus eventjes opgezocht of er een film op tv is.” zegt hij. “Het enige wat er is, is Love Actually.” Lacht hij. “Ik wil hem best met je kijken hoor.”
“Alleen als je het echt wilt.” Zijn hand rust op de mijne. Hij pakt hem vast en drukt er een kus op. “Voor jou, en omdat ik nog niet wil gaan.”
Zegt hij. Ik bloos.
“Het mooie aan ziek zijn, is dus dat iedereen je zielig vind en eten voor je meeneemt.” Lach ik. Ik
trek de la van mijn nachtkastje open en trek er een reep Tony Chocolonely uit. “Sweet.” Lacht hij. “Goede zelfspot.” Knipoogt hij. Hij maakt de verpakking open en breekt een stukje af. Hij houdt het voor mijn mond. Ik schud lachend mijn hoofd en zet mijn tanden erin. Ik pak het stukje vast en neem er een hap van. “Heerlijk.” Grijns ik.
Hij knikt instemmend en zapt naar het kanaal van de film. Ik draai mijn rolstoel zodat ik met mijn gezicht naar de film zit. Liam ligt op zijn zij en staart naar de televisie. Ongeveer een kwartier later hoor ik gesnurk naast me. Ik kijk even en zie dat Liam in slaap gevallen is.
Ik glimlach en pak mijn telefoon om er stiekem een foto van te maken. Ik kijk de film in mijn eentje af en maak aan het eind voorzichtig Liam wakker. Hij schrikt op en kijkt me aan. “Ohh.. ben ik echt in slaap gevallen?” Bloost hij. Ik lach en knik. “Jazeker...” grinnik ik. “Oh god.. sorry babe.” Zegt hij en staat op. “Het is niet erg, dan had je het nodig.”
Ik kijk naar de klok. “Ik heb morgen om half 9 alweer therapie, dus ik denk dat het verstandig is als ik ga slapen.” Grijns ik. Hij knikt. “Ik zal je helpen.” Ik trek een van mijn schoenen uit en met wat moeite lukt de ander ook. Ik zet mijn stoel in positie en haal de armleuning eruit. “Handig.” Merkt hij op. Ik knik. “Het enige wat je hoeft te doen is me opzij helpen door aan mijn broekrand te pakken en mee te tillen. Ik schuif over.” Leg ik uit en doe de beweging voor met mijn hand. Hij knikt. Ik zet mijn hand op het bed. “1,2,3..” zeg ik en maak de transfer. Hij glimlacht. “Nice.. je doet best veel zelf.” zegt hij. “Dankje..” hij schuift mijn rolstoel weg en komt naast me zitten. “Julia, ik zou je graag nog eens willen zien...” zegt hij en kijkt me verlegen aan. “Als je dan niet in slaap valt.” Lach ik. Hij lacht. “Promise.”
“Ik zou jou ook graag nog eens willen zien, Liam.” Langzaam brengt hij zijn gezicht dichterbij de mijne en schuift zijn hand naar mijn nek toe. Ik stop hem niet. Op mijn armen ontwikkelt zich kippenvel als ik zijn adem tegen mijn lippen aan voel slaan. Hij drukt zacht zijn lippen tegen de mijne en kust me.
Damn wat voelt dit goed. De kus stopt, wat me achterlaat met een bom aan vlinders in mijn buik. Liam legt zijn voorhoofd tegen de mijne aan en glimlacht, zijn duim strelend over mijn lippen. Ik leun nogmaals in voor een kus. Liam grijnst tegen mijn lippen aan en zoent me terug.
“Kom.. dan help ik je verder in bed, je moet goed slapen..” zegt hij. Ik knik verlegen en laat hem me helpen. “Lig je goed?” Vraagt hij lief. Ik knik. “Ik lig goed..” glimlach ik. “I can’t get enough..” fluistert hij en drukt nogmaals zijn lippen tegen de mijne. “Goodnight, beautiful.” Zegt hij. Ik glimlach. “Welterusten, Liam...” ik kijk hem na en zwaai nog een laatste keer. Ik gooi mijn hoofd achterover als hij weg is. Holy shit, ik had zojuist met hem gezoend..
Ik kijk naar mezelf in bed. Ik heb mijn broek nog aan, mijn katheter zak moet nog leeg. Ik zucht en probeer mijn broek los te maken. Met veel moeite lukt het. Ik duw hem van mijn heupen weg aan de rechterkant maar er zit geen beweging in. Hij blijft vastliggen op mijn linkerkant. Gefrustreerd zucht ik en druk op de bel. Ik ga dit niet mijn fantastische avond laten verpesten.

jeeeej weer een hoofdstukje!!!
Sorry voor het late activeren, ik heb een school deadline lopen en moet nog echt veel... dus STRESS

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen