Sorry dat het zolang geduurd heeft voordat het hoofdstuk gepost werd.
Ik ben nog niet helemaal bij met voorraad aanmaken, maar ik kan jullie zeggen dat de tijd komt.
Zo nu en dan heb ik momenten dat ik een hoofdstuk kan schrijven, voorraad kan opbouwen.
Wees niet getreurd want dit verhaal wordt overigens afgewerkt..
Veel plezier met dit Chapter...

Na zo'n vier winkels gehad te hebben de babykamer aan meubels besteld te hebben zaten we rustig op een terrasje van wat eten en drinken te genieten. Faye dat het ene frietje na het andere frietje naar binnen aan het werken was, was al de hele ochtend zoet geweest. "Dus wat kan ik nog meer afstrepen" Embry fronste zijn wenkbrauw vragend op en stak een volgend frietje in zijn mond.
"Commode, hangkast, ladekast, dressiore, legkast, ledikantje, wiegje, relaxstoel, aankleedkussens, badje, mee groei bed, camping bedje, kruiken, flessen, spenen, slabben, autostoeltje, maxicosi, wipstoel, speelkleed" ratelde ik het eerste lijstje op.
Embry streepte af, zijn wenkbrauw had hij nog altijd opgetrokken, hij stak nog wat frieten in zijn mond en begon er subtiel op te kauwen. "Ik denk dat we het beste nog één weekend kunnen plannen, het is al kwart over één de winkels sluiten om vijf" glimlachte ik, "juist, ja" was de afwezige stem van Embry.
"Een baby is ook niet geboren in één dag" grinnikte ik knipogend.
"Néé, negen maanden" grijnsde de jongeman, oplettend. "Zoiets," lachte ik de lege friet bakjes in de container deponerend. "Nog altijd niet in de stemming mij te vertellen wie"
Koppig schudde ik mijn hoofd, "nee" zei ik bruusk.
Embry gooide onschuldig zijn handen in de lucht alsof hij zich erbij neer zou leggen. Maar ik wist wel beter, hij zal zich er nooit bij neerleggen, net zolang tot hij wist wie de daadwerkelijke vader was, van dit kleine schepseltje dat in mij groeide.
"We moeten verder" mompelde ik, de buggy beetgrijpend begon ik het voor mij uit te drukken.
"We moeten nog zo veel kopen en ik weet wel zeker dat we dat niet in één weekend halen, het spijt me Embry maar je zal helaas nog een weekend moeten opofferen" sprak ik zuchtend.
"Zo erg vind ik het nu ook weer niet" lachte de jonge krabbend in zijn nek.
"Jawel je vind het saai" mompelde ik, zeker van mijn zaak. Opdat hoorde ik de bulderende lachende stem van de jongeman, precies zo'n lach als dat van mijn broers. Oprecht!! "Daar moet ik je gelijk in geven" een knipoog toegezonden gekregen, schudde ik mijn hoofd en drukte de jongen een kledingwinkel in.
Op de babyafdeling begon ik gelijk te speuren naar new-born maten, neutraal, al kriebelde het me wel dat ik het niet wist wat het was. En wilde ik voor het geval dat, toch een setje voor een jongen en een meisje in huis hebben. Een aardige stapel baby kleren afgerekend te hebben, Embry het naar de auto laten brengen, vond de jongen mij twee winkels later, ik stond voor een kinderwagen dat heel ingewikkeld leek.
"We moeten straks niet vergeten af te strepen wat we al hebben" fluisterde de jongen in mijn oor. Waarop ik blozend begon te knikken. Die adem, die warme gloeiend hete huid maakte mij keer op keer duizelig, licht en zweverig. Alsof de jongen een of andere ziekte met zich droeg en mij zo slaperig maakte.
"Goed ik zal de lijst in orde brengen, ik neem aan dat alles gebracht moet worden" de vrouw die mij hield had de lijst in haar handen. "Ja, als dat geen probleem is" glimlachte ik, de vrouw schudde haar hoofd, "helemaal niet, zelfs" waarop ze weer verdween. Embry keek mij vragend aan, "heb nog wat dingen besteld wat nodig is".
"Mooi, hoe ver was je" ik haalde kort mijn schouders op "jij hebt de lijst, ik weet het niet uit mijn hoofd" verweerde ik mij.
Op het volgende had ik de lijst in handen en begon ik door te strepen wat ik al had, wat was besteld en zou worden bezorgd. De lijst was al aardig geslonken, toch stonden er nog aardig wat woorden.
"Zie voor je zelf maar" lachte ik het papier en de pen in zijn handen drukkend.
Bij de kassa rekende ik alles af, waarop de vrouw mijn informeerde dat het maandag tussen 16:00 en 20:00 uur bezorgd zou worden, vertrokken we naar de auto. Mijn benen deden zeer van al het lopen, mijn rug teisterde mij verschrikkelijk doordat ik zo weinig gezeten had en ook voelde ik mij erg flauw.
"Op naar huis" kierde Faye klappend in haar handen.
"Inderdaad, Embry heb honger" de jongen tilde het meisje in haar autostoel en borg vervolgens de buggy op.

Reacties (1)

  • Luckey

    leuk deeltje!!
    gelukkig heeft ze al veel

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen