Juan was opgelucht toen er een auto voor het speeltuintje parkeerde en Jordy uitstapte. June stond meteen op en omhelsde haar vriendin een paar stappen bij Juan vandaan. Een tijdje praatten ze op zachte toon met elkaar zonder dat Juan er iets van kon verstaan, daarna liep Jordy tot zijn verbazing naar hem toe. Langs haar heen zag hij dat June in de auto was gaan zitten – zo maar, zonder gedag te zeggen.
      ‘Hé…’ Jordy spreidde haar armen. ‘Kom op, van een knuffel van mij knapt iedereen op.’
      Juan snoof en staarde haar met een chagrijnig gezicht aan. Jordy haalde haar schouders op en ging op de lege schommel zitten.
      ‘Geef haar wat tijd, Juan. June… is altijd zo erg bezig met anderen gelukkig maken dat ze het moeilijk vindt om ook aan haar eigen geluk te denken.’
      ‘Dat van mij kan haar blijkbaar ook niet veel schelen.’
      Jordy slaakte een zucht. ‘Ze wil ook dat jij gelukkig bent, Juan. Ze denkt alleen zo min over zichzelf… ze denkt dat je toch snel over haar heen zult zijn, dat een ander meisje je gelukkig zal maken. En het tegendeel beweren helpt niet,’ vulde ze aan toen hij wilde protesteren. ‘Dat moet langzaam groeien, dat vertrouwen in haarzelf.’ Jordy pakte zijn hand en gaf een kneepje. Een beetje beduusd staarde hij naar haar knalgele nagels. ‘Het is van de zotte wat Beth van haar eist, ze speelt in op haar gevoel, ze wéét hoe onzeker June is.’ Haar stem klonk donker en Juan moest toegeven dat hij er zich opgelucht door voelde. Het lag niet aan hem, het was fijn dat Jordy er ook zo over dacht.
      ‘Ik vind jullie leuk samen, Juan. Het spat ervan af, van jullie allebei. Ik zal haar blijven pushen – ergens denk ik dat het ook een soort bindingsangst van haar is. Ze – ze vindt het moeilijk om nieuwe mensen in haar leven toe te laten sinds haar vader een paar jaar geleden hun gezin heeft verlaten. En haar gevoelens voor jou zijn heel heftig, Juan, ze is bang dat ze uiteindelijk teleurgesteld zal zijn in de relatie, ze is als de dood dat jij van gedachten verandert en haar opeens niet meer leuk vindt. Het is niet alleen Beth die een relatie tussen jullie in de weg zit – ze is dat vooral zelf, haar eigen onzekerheid, haar negatieve zelfbeeld… Dat is de reden dat het steeds zo moeizaam gaat na elke struggle die jullie tegenkomen.’ Ze kneep weer even. ‘Maar ik trek haar er telkens weer doorheen – en dat zal ik nu weer doen. Bovendien is haar moeder nu al gek op je, zonder dat ze je ooit ontmoet heeft, en heeft ze niet zo veel met Beth op, dus ik weet zeker dat zij ook zal proberen haar van gedachten te laten veranderen. En als iemand het nog beter kan dan ik, dan is zij het.’ Jordy gaf hem een knipoog.
      Juan staarde haar een beetje overdonderd aan. Dat haar vader was weggegaan, had hij niet geweten, en de overstap naar haar bindingsangst, verklaarde ook het een en ander.
      ‘Hoe kan haar moeder…’ Hij wist niet eens hoe hij de zin moest afmaken.
      Een glimlach speelde om Jordy’s lippen. ‘Ik heb June een beetje gepusht om haar moeder over je te vertellen. Ze ziet er altijd zo schattig uit als ze over je praat, behalve Beth moet iedereen er altijd van glimlachen.’
      Juan voelde zijn wangen kleuren, waardoor Jordy begon te lachen.
      ‘Precies ja, met van die rode wangetjes.’ Ze kwam overeind en bleef tegenover de schommel staan. ‘Geef het wat tijd. Ze is het waard, Juan. Ze is trouwer dan een hond, als ze eenmaal je vriendin is wil je nooit meer een ander.’
      Juan wist niet hoe ze het presteerde, maar zijn lippen bogen in een grijns. Zijn vriendin… Man, hij wilde dat zo graag.
      Opnieuw spreidde Jordy haar armen. ‘Kom op. Nu heb ik wel een knuffel verdiend toch?’
      Een beetje ongemakkelijk haalde Juan zijn schouders op. Hij had haar altijd een aandachtstrekker gevonden, maar ze was veel liever dan hij ooit had kunnen denken en toen ze haar hand naar hem uitstak, greep hij die vast. Met een stevige ruk trok ze hem overeind en wierp haar armen om zijn nek.
      ‘Hmm, ja ik snap wel waarom ze zo graag door je vastgehouden wordt.’ Met een grijns liet ze hem los.
      Juan wreef in zijn nek. ‘Uh, en wat nu? Ik bedoel – moet ik gewoon wachten? Wat als het maanden duurt voor ze weer met me wil omgaan?’
      ‘Geloof me, zolang zal het niet duren,’ knipoogde Jordy. ‘Have a little faith in me, baby.’
      Met een zucht knikte Juan. De boosheid was een beetje weggeëbd, maar hij baalde alsnog van de situatie. Over vier weken begon de zomervakantie, dan waren ze al gauw drie maanden verder voor ze elkaar weer op school zagen… Dat klonk akelig lang. En hoelang zou het duren voordat June weer dichtklapte? Voordat haar bindingsangst weer een andere vorm aannam? En wat moest hij tegen zijn vrienden zeggen, tegen zijn broer? Ze zouden het een lachertje vinden dat hij zich zo aan een lijntje liet houden, ze zouden zich niet bepaald positiever tegenover haar opstellen en hij was het deze keer met hen eens ook.
      Alles voelde nu zo onzeker – welke zekerheid had hij dat het zou veranderen? Dat ze wél helemaal voor hem wilde gaan?
      Misschien wel nooit.

Toen hij thuiskwam, trof hij Mateo en Emilio languit op de grond voor de televisie aan, met de controller van de Nintendo in hun handen. Hij keek er niet van op – zijn vriend kwam wel vaker aanwaaien en bleef met zijn broer chillen als Juan er niet was. Vanmiddag had hij Emilio verteld waar June mee zat, maar zijn vriend had gezegd dat hij zich niet zo druk moest maken en dat ze vast niet meer aan Beth dacht zodra hij haar nog eens op haar bek pakte. Juan wist dat het niet werkte – June was niet zo oppervlakkig als de meisjes die ze tijdens feestjes probeerden te versieren.
      ‘Man, jij kijkt echt alsof je gecockblocked bent,’ merkte Emilio met opgetrokken wenkbrauwen op terwijl hij het racespelletje op pauze zette.
      ‘Zoiets ja,’ mompelde hij.
      Mateo keek op. ‘Wat, heeft ze je gedumpt?’
      Juan haalde zijn schouders op en liet zich met een zucht op de bank vallen. ‘Ongeveer. Beth geloofde niet wat Iris zei omdat ze jou neukt en…’
      ‘Fuck hé, waarom zegt ze dat in vredesnaam. Wat een achterlijke hoer.’ Mateo stond op van de grond en leunde met zijn achterwerk tegen het televisiekastje.
      ‘Volgens mij had Beth het zelf al geraden.’
      ‘En June? Geloofde zij het ook niet?’
      ‘Jawel, maar Beth werd kwaad op haar en zei dat hun vriendschap over was als ze mij bleef zien.’
      ‘Nou prima toch?’ reageerde Emilio met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Wordt een mens alleen maar gelukkiger van.’
      ‘Nou June dus niet,’ mompelde hij terwijl de twee jongens naast hem gingen zitten. Hij wilde al een sigaret opsteken, maar bedacht zich toen zijn broer drie joints begon te draaien op de salontafel. ‘Beth heeft op haar schuldgevoel ingepraat.’ Met een zucht leunde hij naar achteren. ‘Jordy zegt dat ik moet wachten, dat ze wel bijdraait, maar…’
      ‘Ja later,’ snoof Emilio. ‘Het wordt tijd dat je die meid vergeet man. Het levert alleen maar gezeik op.’
      Juan boog zuchtend zijn hoofd. Misschien had zijn vriend wel gelijk en sloeg het nergens op wat hij aan het proberen was. Het was alsof het hele universum schreeuwde dat ze te verschillend waren, dat het toch niet zou werken.
      Na een tijdje keek hij weifelend op naar zijn broer. ‘Wat vind jij dat ik moet doen?’
      ‘Je moet eens goed high worden.’ Mateo gaf hem de joint aan. ‘Die meid zit veel te veel in je kop. Je moet eerst eens een avond relaxen man. We gaan gewoon een Die Hard marathon houden en high worden. En ik kan nog een paar chicks regelen als je wilt? Ben je die griet zo vergeten.’ Hij grijnsde.
      ‘Nee,’ mompelde Juan. Dat zou toch niet werken. Als een meisje hem nu zou aanraken, zou hij alleen aan June denken.
      ‘Gewoon een bro night voor mijn maat.’ Emilio sloeg een arm om hem heen, trok hem naar zich toe en gaf hem een zoen op zijn wang. ‘Je hebt helemaal geen vriendin nodig man. Kijk naar Mat en mij. Gewoon af en toe een hete nacht en geen gedonder. Dit softe gedoe is niets voor ons.’
      Juan zuchtte en nam een trekje van zijn joint. De jongens begrepen het niet, zij hadden niet gevoeld wat hij voelde toen hij met haar danste, toen hij haar vasthield, toen ze naar hem lachte, hem kuste… Dat kleine beetje geluk dat hij ervaren had, hij wist dat alleen zij hem dat kon geven. Eén aanraking van haar deed meer met hem dan wanneer hij all the way met een volslagen vreemde zou gaan en alleen daarom al wilde hij haar – en niemand anders.

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    ff tussendoor echt respect meid voor de hoeveelheid hoofdstukken die jij in één week post(Y)_O_
    Is heerlijk hoor, maar de tijd, waar haal je die vandaan xD
    Miss hebben zijn broer en vriend wel gelijk, maar van de andere kant kan zoiets veel gezeik opleveren soms:P

    5 maanden geleden
    • Croweater

      Haha nou ik ben op vakantie dus tijd zat ;D

      5 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik vind Mateo en Emilio echt helemaal níét aardig. Ik mag ze gewoon echt niet.

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen