Foto bij Paralyzed eighteen

Ik kijk op als de arts mijn kamer binnenkomt. ''Dag Julia.'' zegt hij glimlachend. ''Hi.'' ik schud hem de hand die hij me uitsteekt. Hij pakt een stoel en komt bij me zitten. ''We hebben goed nieuws.'' zegt hij. Ik kijk hem aan. ''Mag ik naar huis?'' vraag ik. ''Wel, dat niet.. Maar je hoeft niet meer in het ziekenhuis te verblijven.'' zegt hij. Ik kijk hem niet begrijpend aan. ''Huh, oke waar ga ik dan heen?'' vraag ik en kijk naar hem. Hij glimlacht. ''Je wordt overgeplaatst naar een revalidatie centrum. Daar gaan ze met je trainen om sterker te worden, te lopen en jezelf te leren wassen en aankleden.'' zegt hij. Ik knik eventjes. ''Ik had gehoopt naar huis te mogen.'' zeg ik en kijk hem aan. Ons gesprek word gestoord mijn telefoon waarop ik gebeld wordt. Ik klik hem weg. ''Dat begrijp ik. Ik denk toch dat je nog heel veel uit jezelf kan halen door middel van goede revalidatie, daarom sturen we je ook naar een specialistisch revalidatie centrum.'' vertelt hij. Ik knik eventjes. ''Oké, en wanneer zal ik overgaan?'' vraag ik. ''Je vertrekt morgenochtend rond 10 uur naar het Mare Centrum.'' zegt hij, waarop ik knik. ''Oke, dankjewel.'' zeg ik en kijk eventjes uit het raam. ''Gaat het?'' vraagt hij. ''Jawel. Het is gewoon een beetje onverwacht, daarom schrik ik ervan.'' geef ik aan en lik langs mijn lippen. ''Maar ik weet dat het naar huis kunnen en nogal onrealistische wens was.'' glimlach ik en kijk hem aan. Hij grinnikt. ''Ik verwacht niet dat je lang hoeft te revalideren.'' vertelt hij. Ik knik. ''Ik hoop het.'' glimlach ik. Hij schud me de hand en vertrekt weer. Ik vond eerlijk gezegd de dokters nogal onpersoonlijk in dit ziekenhuis, ze zijn wel aardig maar toch is het even een vlug bezoek en dan zo snel mogelijk verder met andere taken.
Ik kijk op als mijn telefoon afgaat. Het is een face time gesprek, van Liam.
Ik kijk snel in de spiegel en doe mijn haar goed. Ik neem op en hou de telefoon voor mijn gezicht. “Hey the beauty in the weelchair!” roept hij. Liam kijkt super vrolijk naar de camera, hij lijkt in een auto te zitten. “Hey daar!” Zeg ik. “Ga je nu niet zeggen hoe knap ik ben?” Lacht hij.
Ik moet lachen. “Oke je bent wel een beetje knap..” grinnik ik. “Een beetje?” Hij zet een pruillip op. “Een beetje heleboel.” Ik knipoog. “Ik zag je filmpje babe, wat gaaf! Je hebt gewoon gelopen.” grijnst hij. “Nouja.. het was meer schuiven.. Ik vond het doodeng.” zegt hij. “Ahw babe.. Dat snap ik!” Hij blaast een kushandje naar me. “Ik heb een idee.” zegt hij. “Als je straks weer gaat lopen, gaan we samen dansen.” zegt hij trots. Ik lach. “Deal, Liam.” grinnik ik. “Oh, ik zou je zo graag willen zoenen nu.” Zucht hij. Ik bloos. “Ja.. Kon het maar.”
“Als ik nu op bezoek had kunnen komen na mijn show had ik dat gedaan.” bloost hij. Ik grinnik. “Ik wilde ook nog even zeggen dat ik net te horen heb gekregen dat ik overgeplaatst wordt..” zeg ik en kijk naar hem. “Really? Waarheen?” Vraagt hij. “Ik ga naar het Mare centrum. Het is een specialistisch revalidatie centrum.” vertel ik.
“O daar ben ik weleens met mijn band geweest. Daar zitten veel jongeren.” zegt hij. “Echt?” Hij knikt. “En het is dicht bij mijn huis, dus kan ik je vaker op komen zoeken...” zegt hij enthousiast. “Echt?? Wat fijn!” Zeg ik en grijns. “Ik kijk er nu al naar uit. Ik wordt morgen overgeplaatst. Ik zie er wel op tegen.” zeg ik. “Wat dan?”
“Nouja, nieuwe omgeving, nieuwe mensen.. en ik had toch wel gehoopt naar huis te mogen.” Ik bijt zachtjes op mijn onderlip.
“Ahw babe.. Dat snap ik.. Maar on the bright side, nu heb je nog meer tijd om beter te worden!” Zegt hij. “Dat is waar...” grinnik ik. “Look at the bright side babe. Morgen kom ik je extra opvrolijken..” zegt hij. “Hoelaat komt je? Mijn moeder komt namelijk ook..” zeg ik. “Mag ik die niet ontmoeten?” Hij knipoogt. “Wel... misschien een beetje snel.” Grinnik ik. Liam lacht. “Dat is misschien wel waar.” Liam kijkt op en knikt. “Ik moet gaan love. Ik zie je morgen, oké? Ik denk dat ik om vijf uur kom..” zegt hij. “Ik zal wat eten halen, dan eten we samen.” zegt hij. “Lekker!!” glimlach ik. “Ik zie je morgen beautiful.. ik app je straks, oké? Ik heb een interview.”
“Succes, handsome.” Ik knipoog en lach. Hij schud lachend zijn hoofd en zwaait, waarna we ophangen. Eenmaal opgehangen bel ik mijn moeder op. “Juul?! Is er iets?” Ik zucht even. Mijn moeder was continue in totale paniek. Er was geen moment waar ik mijn moeder gewoon normaal kon bellen of appen zonder dat ze denkt dat er iets is. “Nee mam. Ik wilde alleen eventjes zeggen dat ik morgen wordt overgeplaatst naar het Mare centrum.. voor revalidatie.”
“Hoezo? Het gaat toch goed?” Ik zucht nogmaals. “Ja mam. Het gaat perfect! Ik zit in een rolstoel, kan niet lopen, mezelf niet douchen en aankleden, ik kan niet zelf plassen maar het gaat goed!!” Gefrustreerd hang ik op en leg ik mijn telefoon weg. Ik rij naar de koffie automaat en haal daar een cappucino.
“Julia, ik wilde je katheter verwijderen... Oh gaat het?” Ik voel een hand op mijn schouder. Ik zucht. “Nee. Mijn moeder.. Ik word er helemaal gek van.” Zucht ik, ik kijk om en zie Lisa staan. “Wat dan?” vraagt ze en neemt mij mee naar mijn kamer. “Ik bel haar op om te zeggen dat ik naar een revalidatiecentrum moet, en ze zegt letterlijk; hoezo het gaat toch goed?” Zeg ik verbaasd. “Ik zit in een rolstoel, kan niet zelf plassen, mezelf niet wassen en aankleden.. Dat is toch niet goed?!” Lisa zucht. “Ja.. het is voor anderen moeilijk om alle gevolgen in te zien.. Of zich in te leven in, want ze voelen niet wat jij voelt.” Zegt ze. Ik knik en laat haar mij naar bed helpen. “Ja maar toch is het frustrerend, het gaat allemaal niet meer zo gemakkelijk en zo simpel.” Ik voel tranen opwellen. “Alles kost me moeite.. Normaal als ik te laat was was ik binnen tien minuten gedoucht en aangekleed en klaar om te gaan. Nu heb ik mazzel als ik binnen tien minuten mijn shirt aan heb..” stamel ik. Lisa knikt, maar zegt niks. ''Oke, Julia.. ik ga je katheter verwijderen. Ik haal het ballonetje waarmee je katheter op zijn plaats zit leeg, laat je zuchten en dan haal ik de katheter eruit, goed?'' ik knik en leg mijn handen op mijn buik. ''Ga maar..'' ze begint te werken. ''Oke, Julia. Adem maar diep in en zucht maar uit.'' ik doe wat ze zegt en voel hoe de katheter bij me verwijderd wordt.


I am SORRY. School deadlines are fucking me upppppppp!!!
Weer een hoofdstukje <3

Reacties (1)

  • VampireMouse

    Moooooi snel verder, maar school gaat voor!veel succee!

    1 jaar geleden
    • Phuque

      Dankjewel!! Nog even en dan is mn jaar voorbij en heb ik meer tijd!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen