Ik zat een paar dagen in de jungle zonder internet, dus vandaar deze load aan hoofdstukken haha. ;D Maar nu ben ik door mijn voorraad heen. Al ben ik nog steeds op vakantie dus ik kan lekker doorschrijven. :3

HET HEDEN


Haar hart raasde in haar keel. Angstvallig hield ze zijn gezicht in de gaten. Zijn ogen verwijdden zich, het was alsof hij iets wilde zeggen en ondervond dat zijn lippen aan elkaar plakten.
      ‘Hoe – hoe bedoel je?’ stamelde hij. ‘Hier was toch niemand behalve… behalve…’
      ‘Behalve Emilio,’ zei ze zacht. Ondanks de zenuwen die door haar heen kolkten, probeerde ze haar kalmte te bewaren. Als haar stem gespannen klonk, ging hij vast door het lint.
      ‘Ik – ik snap niet...’ Hij schudde wild zijn hoofd. ‘Nee – ik word gek. Dit is niet echt.’ Hij boog zijn hoofd en verborg zijn gezicht achter zijn handen. ‘Dit slaat helemaal nergens op, zoiets zou je nooit doen.’
      June gleed van zijn schoot af en ging naast hem zitten om hem wat ruimte te geven. Ze voelde de drang om haar hand op zijn bovenbeen te leggen, maar wist niet of hij dat nu op prijs stelde.
      ‘Vijf jaar geleden stond hij opeens voor mijn deur,’ vertelde ze. ‘Hij zocht naar jou – al jaren zocht hij de hele oostkust af.’
      Voor even sloot ze haar ogen en dook ze terug in de herinnering.

‘Hé ma,’ klonk het vanuit de gang. ‘D’r staat een vent voor de deur die naar ene Juan vraagt. Moet ik hem wegsturen?’
      June verstijfde toen ze zijn naam hoorde. Juan. Een siddering trok door haar lijf. Een diepe, doffe pijn speelde op rond haar hartstreek. Tien jaar geleden had hij haar verlaten voor een ander – waarom zou iemand nu nog bij haar aanbellen om naar hem te vragen?
      In plaats van te antwoorden, droogde ze haar handen aan de handdoek, keerde de vaat waar ze mee bezig was geweest de rug toe en liep naar de gang. De naam Juan had zo’n verlammend effect op haar dat ze steun moest zoeken tegen de muur. Dat kwam niet alleen door de mysterieuze bezoeker – ze was ook bang voor haar zoons reactie. Legde hij de link met zijn zogenaamde oom? June had hem verteld dat zijn vader als een held gestorven was, ze had het niet over haar hart kunnen verkrijgen om te zeggen dat hij gewoon was weggegaan en nooit meer was teruggekomen. Hij zou de oorzaak bij zichzelf zoeken – net zoals zij had gedaan. Een tijdlang had ze zich afgevraagd of hij al had aangevoeld dat ze zwanger was – voordat ze dat zelf doorhad en dat hij haar daarom in de steek gelaten had. Ze wilde niet dat Rafi zichzelf de schuld zou geven of zou denken dat zijn vader hem in de steek had gelaten, ze wilde dat hij iemand had om naar op te kijken.
      En dus had ze hem een leugen verteld. Ze had gezegd dat zijn vader Mateo heette en dat hij ergens een oom Juan had met wie al heel lang geen contact meer was. Ze was zijn vaders computerskills niet vergeten; er zou een dag komen dat Rafi meer over zijn vader wilde weten en dan zou hij op het internet vast naar Mateo’s dood zoeken. Waarschijnlijk zou de leugen weleens uitkomen – er zat een jaar tussen Mateo’s dood en Rafi’s geboorte, maar ergens hoopte ze dat het een detail was dat hem zou ontgaan.
      Rafi keek haar met een blanco gezicht aan toen ze het halletje inliep – niets wekte de indruk dat hij de link met zijn “oom” legde. Haar ogen gleden van hem naar de deuropening, waar een man van haar leeftijd stond, een knappe Latino met een stoppelbaard, tunnels in zijn oren en tatoeages op zijn armen en links in zijn nek.
      ‘Hé…’ De man schraapte zijn keel en haalde een hand door zijn korte haar – precies zoals Juan zo vaak had gedaan als hij zich nerveus voelde. ‘Man, dat is lang geleden.’
      Zijn stem was zwaarder – maar ze herkende hem moeiteloos. Haar hand schoot naar de schouder van haar zoon en ze trok hem zachtjes naar achteren. ‘Ga maar naar binnen,’ zei ze zacht. ‘Ik kom zo.’
      Rafi wierp de man een argwanende blik toe. Hij oogde veel ouder dan de tien jaar die hij was, doordat hij zonder vader was opgegroeid was hij zich al heel snel beschermend gaan opstellen – vooral de afgelopen maanden.
      ‘Het is goed, Rafi.’ Ze gaf een dwingend kneepje. ‘Hij zat vroeger bij me in de klas’
      Rafi keek haar kort aan, draaide zich toen om en liep naar binnen.
      ‘Man, wat lijkt ie op z’n pa.’
      June stapte naar de deur toe en nam de knop in haar hand. Hoewel een deel van haar de deur in zijn gezicht wilde slaan, hield ze zich in. ‘Wat doe je hier, Emilio?’
      ‘Ik ben op zoek naar Juan. Ik mis hem, man. Ik weet dat ik onwijs stomme dingen heb gedaan, maar ik hoop dat ie er nu, na ruim tien jaar overheen wil stappen.’ Hij keek langs haar heen de gang in, alsof hij verwachtte dat Juan ieder moment achter haar kon verschijnen.
      ‘Juan en ik zijn al heel lang niet meer bij elkaar.’
      Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Serieus? Damn, als er een stel is waarvan ik dacht dat het voor eeuwig aan zou blijven dan waren jullie het wel.’
      Zijn woorden lieten haar hart weer pijnlijk kloppen. Dat had zij ook gedacht. Dat niets hen uit elkaar kon drijven.
      ‘Maar je weet vast wel waar ik hem kan vinden, toch? Ik bedoel – die kleine zal z’n pa zo nu en dan toch wel zien?’
      ‘Juan is tien jaar geleden van de ene op de andere dag verdwenen. Hij weet niet eens dat hij een zoon heeft. Ik heb tijden naar hem gezocht, totdat z’n zus me vertelde dat ie een ander had. Toen was ik zo boos dat ik haar niet over Rafi verteld heb. Beter geen vader dan zo’n klootzak.’
      Emilio trok zijn wenkbrauwen op. ‘Nee man, ik geloof d’r geen zak van dat hij een ander had. Ik neukte d’r op los, de meesten van ons deden dat maar Juan – echt niet, hij heeft nooit naar iemand anders omgekeken.’
      June snoof. ‘Right. Nou ik herinner me andere dingen. Het was geen teddybeer die ik destijds in zijn bed aantrof.’
      ‘Dat was –’
      ‘Ik wil niet over Juan praten, oké? Hij is hier niet, ik heb hem al tien jaar niet gezien.’
      Ze wilde de deur dichtdoen, maar hij stak zijn voet ertussen.
      ‘Wacht June… Ik wil nog iets zeggen.’
      ‘Jij hebt nooit geweten wanneer het beter was om te zwijgen,’ zei ze grimmig, tegen de deur duwend. Hij was echter sterker dan zij en zwiepte de deur weer open.
      ‘Alsjeblieft…’ Met smekende ogen keek hij haar aan. Emilio horen smeken – nou dat was wel het laatste wat ze ooit nog verwacht had mee te maken. ‘Ik wil gewoon… ik wil zeggen dat het me heel erg spijt, June. Van toen. Ik was gewoon – nou, eigenlijk heb ik nog steeds geen idee wat me bezielde. Ik was gewoon jaloers, op jou, op hem… op wat jullie hadden.’
      Een krampende pijn liet haar haar armen voor haar buik slaan. Zelf had ze nauwelijks herinneringen aan die nacht. Heel soms hoorde ze fluisteringen – ‘Juan en ik zijn maten voor het leven man, we delen altijd alles. Hij vindt het heus niet erg als ik je eens doe.’ – maar het was vooral Juans pijn die ze zich herinnerde, op het moment dat hij ontdekte waarom zijn beste vriend met hoofdletsel en een gebroken arm in het ziekenhuis lag. Die dag had hij iets verloren wat hem heel dierbaar was, wat hij daarna nooit meer had teruggevonden.
      Ze keek weer naar de man tegenover haar. ‘Ik weet niet wat ik daarop moet zeggen, Emilio.’
      Hij knikte langzaam. ‘Snap ik.’ Hij zuchtte. ‘Maar het spijt me echt. Ik was overmoedig – egoïstisch… en teleurgesteld omdat het voelde alsof jij mijn plaats had ingenomen. Het is meer dan tien jaar later nu en er gaat geen week voorbij dat ik er niet aan terugdenk. Aan dat ene moment waarop ik alles verklootte.’
      June zweeg. Als de vriendschap tussen die twee nooit verbroken was, hadden dingen dan ook anders gelopen tussen Juan en haar? Dan was Emilio er voor hem geweest toen zijn broer stierf – want vanaf dat moment liep het al niet lekker tussen hen. Zij had dat gat nooit kunnen vullen, maar hij misschien wel.


‘Hoe – hoe heeft hij je gevonden?’ vroeg Juan toen ze de ontmoeting voor hem had samengevat. ‘En hoe… hoe kan het dat jullie daarna toch…’ Zijn stem, die al niets dan een verloren fluistering was geweest, stierf nu helemaal weg.
      ‘Via Lorraine had hij ontdekt in welke stad ik woonde.’
      ‘L-Lorraine?’ hakkelde hij. ‘Waarom… waarom weet zij waar je woont?’
      June zuchtte diep. ‘Toen je weg was, bood ze me een baan aan. Het verdiende goed, en ik had het nodig en…’ Ze durfde hem niet aan te kijken. Ze schaamde zich er nog steeds voor, had zich nooit zo ongelukkig gevoeld als toen, maar ze had het voor haar zoon gedaan.
      ‘Je – je werkte in haar stripclub? Jij?’ Ze hoorde hoe oppervlakkig hij ademhaalde, hoe dicht hij tegen een nieuwe paniekaanval zat.
      ‘Ik deed alleen het dansen,’ mompelde ze.
      ‘Paaldansen. Met – bijna niets aan?’ vroeg hij kleintjes, het antwoord wetend maar toch hopend op iets anders dan ja.
      ‘Ja. Je hebt zelf vaak genoeg in die club gezeten om te weten hoe dat er aan toe gaat, Juan.’
      Een traan gleed langs zijn wang. ‘Waarom – waarom deed je zoiets? Ik dacht dat je zou gaan studeren, niet… niet dit…’ Plots begon hij weer te huilen. ‘Ik dacht dat het allemaal zo anders zou gaan. Dat je gewoon naar dezelfde campus als Jordy zou gaan en… en… maar niet… dat je in een nachtclub terechtkwam.’
      Haar lip begon te trillen toen hij bleef snikken. Ze sloeg haar armen om hem heen en hield hem stevig vast. Ze kon niet uitleggen waarom ze die keuze had moeten maken; dat ze voor haar kind had moeten zorgen.
      ‘Het spijt me zo, June. Het spijt me zo. Ik dacht echt – ik dacht…’
      Ze rilde toen zijn tranen in haar hals spatten en wreef over zijn rug. ‘Het was niet zo erg als je misschien denkt,’ zei ze sussend. ‘Lorraine was streng voor de klanten. Ze dacht dat een verlegen meisje als ik aandacht zou trekken, maar ze lette er wel op dat ze niet te veel aan me zaten. Ik hoefde – ik hoefde nooit iets anders te doen dan dansen. Ik had niet veel vrienden, Juan. Het deed te pijn om om te blijven gaan met Riley en je andere vrienden, Shawna en Jordy waren aan het studeren en ik wilde – ik wilde niet naar mijn vader. Lorraine hielp me geld te verdienen, ik – ik wilde niet studeren. Niet meer.’ Ze wist dat hij het niet begreep, niet zolang hij niet wist dat ze een kind had voor wie ze moest zorgen. ‘Toen Emilio jaren later terugkwam in Lorraines club en vroeg of ze ooit nog wat ons had gehoord, gaf ze mijn woonplaats. Ze was altijd al discreet, ze vertelde hem niets over… ons,’ mompelde ze. ‘Dat je me in de steek gelaten had.’
      En dat ik een kind had.
      Juan had zich stevig aan haar vastgeklampt, zijn verhitte, natte wang drukte tegen haar nek. Gauw vertelde ze verder, ze wilde niet dat hij te lang bij haar danscarrière stilstond. Het was voor anderhalf jaar geweest – en het was lang geleden. ‘Nadat Emilio zijn excuses aanbood, heb ik hem een tijdje niet gezien, totdat ik hem tegenkwam in de bar waar ik werkte. Hij zocht me op, al drong hij zich nooit aan me op. Meestal bleef hij op een afstandje, alsof hij toch hoopte dat jij me eens zou vinden. Uiteindelijk hadden we af en toe eens een kort gesprekje, die steeds langer werden. We misten je allebei denk ik, het bond ons. Na jou heb ik nooit meer een serieuze relatie gehad. Ik heb het geprobeerd, maar ik kon het gewoon niet. Ik voelde me eenzaam, en hij ook, en op een gegeven moment probeerden we dat samen te verdrijven. Ze boog haar hoofd en staarde naar de grond. ‘Het was nooit de bedoeling dat het serieus zou worden, maar ik raakte zwanger en E bleef bij me.’
      Juan schoot omhoog. Blijkbaar viel het kwartje nu pas. ‘Wat… wat beweer je nou? Is je zoon… van jou en Emilio?!’
      ‘Ja,’ antwoordde ze zacht. Ze durfde hem niet aan te kijken. ‘Glenn is van mij en Emilio.’
      En Rafi is van ons.
      De woorden lagen op het puntje van haar tong, maar ze hield ze binnen. Dit was allemaal al moeilijk genoeg om te verwerken voor hem, laat staan dat hij ook nog eens te horen kreeg dat hij vader was – al vijftien jaar. Hun zoon was net zo oud als zij waren geweest toen ze voor het eerst zoenden. Hij had vijftien jaar van Rafi’s leven gemist en June kon nog niet inschatten of hij deze keer zou blijven. Haar leven was nu omgegooid – dat van hem ook, dat van Emilio… maar haar kinderen, die wilde ze erbuiten houden zolang het kon, zo lang het nodig was, tot al het oud zeer verdwenen was.
      En daar was een hoop van.

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Holy shit wat een wending dit allemaal haha.
    Maar wel super vetxD

    Wow in de Jungle Cool(Y)

    4 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Hij gaat flippen als hij weet dat hij een zoon heeft.

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen