Het ging ietsje beter.
      Nog steeds had hij gebroken nachten, woedeaanvallen en plotse huilbuien wanneer hij alleen was, maar niet meer alleen slapen hielp ietsje. Lotte was als een engel. Ze drong nergens toe aan en vond het ook niet erg als hij ’s nachts tegen haar aan kroop.
      Meestal onbewust – maar steeds vaker ook bewust. Hij voelde zich er schuldig over, zelfs al ging hun lichamelijk contact niet verder dan een omhelzing. Maar soms – heel soms verlangde hij naar meer.
      Dana was inmiddels tien maanden weg. Altijd keek hij speurend in het rond als hij het clubhuis verliet, zelfs al wist hij dat het onmogelijk was om haar zomaar tegen te komen. Maddox hield haar ergens vast in een huis en zou dat blijven doen totdat een van hen dood was. Langzaam begon hij te accepteren dat er een grote kans was dat hij haar nooit meer terug zou zien en dat het beter was als hij zijn verlies probeerde te verwerken.
      En toch voelde het zo verkeerd – proberen verder te gaan terwijl zij niet verder kon. Opgesloten met een gestoorde vent, met hun kindje… Zíjn kindje.
      De afgelopen weken was hij zich elke keer lam geschrokken als de bartelefoon ging. Ze had echter niets meer van zich laten horen en hoewel hij wist dat het beter zou zijn voor zijn geestelijke gezondheid, wenste hij dat Maddox haar toch toestond hem nog eens te bellen. Heel even haar stem horen, hij zou er zijn arm voor over hebben. Hij pakte een stapeltje foto’s van het nachtkastje en bekeek ze voor de zoveelste keer. Zijn duim streelde haar lach, zijn ogen waren gefixeerd op die van haar; ze straalden. Een brok zette zich vast in zijn keel.
      Tien maanden. Al tien maanden was ze bij hem weg.
      Ze waren al bijna langer van elkaar gescheiden dan ze samen waren geweest.
      De deur van zijn slaapkamer ging open en Lotte glipte naar binnen. Binnen de club zochten ze elkaar nooit op, Juice wilde niet dat iemand dacht dat hij vreemdging, zelfs al hadden de meeste van zijn broeders al vaak geopperd dat hij eens afleiding bij een van de meisjes moest zoeken. Lotte zond hem een vriendelijke glimlach terwijl ze naast hem ging zitten. In een reflex wilde hij de foto’s wegleggen, maar ze duwde haar vingers tegen die van hem.
      ‘Mag ik ze zien?’
      Juice aarzelde. Ze moedigde hem al een tijdje aan om over Dana te vertellen, maar hij vond het moeilijk. Tot nu toe was ze echter een goede steun geweest en na een diepe zucht gaf hij haar de foto’s.
      Lotte stopte een kussen achter haar rug en ging tegen de muur zitten. Haar arm raakte die van hem, maar ze trok hem niet weg. Hij ook niet.
      ‘Jullie zien er allebei zo gelukkig uit,’ zei ze zachtjes. ‘De chemie tussen jullie is zelfs op de foto’s vastgelegd.’
      Zijn lippen bogen om in een trieste glimlach.
      Ze grinnikte toen ze de Halloweenfoto’s zag. Hij voelde een knauw in zijn maag en hij veegde vluchtig langs zijn ogen. ‘We hadden de kostuums voor elkaar uitgezocht. Voordat ik haar kende hebben de jongens me eens in een luier voor het politiebureau gedropt nadat ik knock-out was gegaan door een paar pillen. Ze wilde me ook eens zo zien.’ Weer glimlachte hij waterig. ‘Ik heb haar die dag ten huwelijk gevraagd. In een luier. In een reuzenrad.’ Hij zoog zijn onderlip naar binnen toen de brok in zijn keel groter werd. ‘Ik was zo zenuwachtig en het kwam zo out of the blue dat ze een soort van in shock was.’
      ‘Maar ze zei ja.’ Lotte gaf hem een knipoog.
      ‘Ja. Godzijdank zei ze ja. We verstopten ons tot na sluitingstijd en glipten toen het spookhuis in om het te vieren. De seks was altijd geweldig met haar, maar die keer waren we zo melig dat de tranen de hele tijd over onze wangen liepen terwijl we de gekste dingen probeerden.’ Hij veegde een traan van zijn wang. Man, wat hield hij van deze vrouw. Hij zou nooit meer iemand vinden als haar.
      ‘We mogen blij zijn dat we allebei weten wat ware liefde is.’ Ze kneep in zijn hand. ‘Niet iedereen doet dat. Het was misschien vluchtig, maar meer passie zul je in je leven nooit vinden.’
      Juice liet een trillerige zucht tussen zijn lippen door schieten. Hij boog zijn hoofd. ‘Denk je dat ik een idioot ben omdat ik blijf hopen dat ze eens terugkomt?’
      ‘Natuurlijk niet, Juice. Het zou nergens op slaan als je dat niet deed.’ Ze was even stil. ‘Ik heb Jaspers lichaam gezien, ik weet dat hij dood is. En toch zijn er heel wat momenten dat ik hoop dat alles op een groot misverstand berust, dat ik mentaal niet in orde ben en me heb ingebeeld dat hij dood is. Het is stom, vanbinnen weet ik beter. Maar soms lijkt het de enige manier te zijn om mijn hart te laten verder kloppen. En Dana is niet dood, Juice. Natuurlijk kan ze eens terugkomen. Misschien weet ze weer te ontsnappen, misschien komt Maddox zelf eens tot inkeer en laat hij haar gaan. Maar misschien ook niet. Hoop kan je op den duur kapotmaken. Je moet niet blijven wachten, je moet verdergaan met leven en als ze terugkomt dan gaan jullie samen weer verder.’
      En anders alleen, dacht hij met een zucht. Hij staarde weer naar de foto’s.
      ‘Vertel me eens wat meer over haar,’ spoorde Lotte hem aan. ‘Wat is ze voor persoon? Waarom hou je zoveel van haar?’
      Juice antwoordde niet meteen; hij had nauwelijks over Dana gepraat sinds ze weg was. Maar toen hij net over haar sprak, was er weer een klein beetje warmte in hem opgestegen.
      ‘Ze was zo sterk,’ zei hij zacht. ‘Zo onwijs sterk. Al vanaf het moment dat ik haar leerde kennen zat er een psychopaat achter haar aan en hoewel ze haar zwakke momenten had, sloeg ze zich er zo goed doorheen. Ze liet zich nooit kisten door de nare herinneringen, iedere dag vond ze wel iets wat haar aan het lachen maakte. En haar lach…’ Zijn lippen trilden, zijn ogen begonnen te trekken. ‘Ik mis haar lach zo, haar stem… haar positiviteit. Ondanks de constante dreiging hadden we het goed samen. De keren dat we ruzie hadden, duurden nooit langer dan een dag. We konden elkaar vergeven, we… we hielden van elkaar.’ Hij slikte moeizaam. ‘We houden van elkaar.’ Met zijn duim wreef hij over de pijl die hij op zijn hand had laten tatoeëren. ‘Ik snap niet hoe iemand zo egoïstisch kan zijn om haar op te sluiten en te beweren dat hij van haar houdt. Ik snap het echt niet. Hij doet haar zoveel pijn, ons allebei, en ons kind… mijn kind is daar bij die klootzak en – en…’ Hij haalde zwaar adem, probeerde weer grip op zijn gedachten te krijgen. ‘Mijn vader was er nooit voor mij. Ik wilde – ik wilde mijn kind geven wat ik gemist heb, maar ik kan het niet. Ik kan niet uitvinden waar hij of zij is. Wat ben ik voor een beroerde vader? Ik kan overal in hacken, maar mijn kind, mijn meisje, die kan ik niet eens vinden.’ Opeens kreeg hij geen lucht meer. Zijn kamer draaide om hem heen en hij klauwde in de sprei van zijn bed.
      Vaag was hij zich ervan bewust hoe Lotte zijn hand losliet en op zijn schoot kwam zitten, haar gezicht naar hem toe. Haar duimen streken langs zijn wangen en haar ogen probeerden zijn blik vast te houden, zoals Dana altijd had gedaan.
      ‘Rustig Juice,’ zei ze op een kalme toon. ‘Iemand die zo begaan is met zijn kind, met zijn meisje, kan nooit een slechte vader zijn. Jij bent net zo goed een slachtoffer als zij. Soms – soms staan we gewoon tegenover machten waar we niet tegen opgewassen zijn, maar dat betekent niet dat je zwak bent.’ Ze liet haar hand tegen zijn wang liggen en hij sloot zijn ogen even terwijl hij zijn ademhaling probeerde te reguleren. Heel soms vroeg hij zich af of ze wel echt was, alsof ze niet een spinsel van zijn fantasie was. De manier waarop ze praatte, waarop ze hem aankeek was soms zo vergelijkbaar met Dana dat het hem liet huiveren.
      Hij keek weer op, in haar groenblauwe ogen. Zijn hand streek langs haar wang en de warme huid onder zijn vingers liet hem scherp ademhalen. Heel langzaam kwamen hun gezichten dichterbij. Hun lippen tastten elkaar af en hoewel hij een steek in zijn buik voelde, trok hij zijn gezicht niet terug. In tegendeel, zijn vingers vlochten zich door haar lange blonde haar.
      Zij was echter degene die haar gezicht terugtrok en een beetje triest glimlachte. Haar ogen stonden bezorgd. ‘Ik ben haar niet, Juice. Mij nu kussen gaat je niet beter laten voelen.’
      Hij boog zijn hoofd. Natuurlijk had ze gelijk. ‘Sorry. Ik – ik weet niet wat dat was.’
      ‘Ik wel. Je mist haar, je zoekt troost… Ik wil je die troost bieden, maar niet zo…’
      ‘Sorry,’ fluisterde hij opnieuw.
      ‘Het geeft niet.’ Haar hand lag nog steeds tegen zijn wang en ze hief zijn gezicht iets op. ‘Je bent in de war, je bent verdrietig… en ik doe je aan haar denken, hè?’
      Hij zuchtte zacht. ‘Het is gewoon… praten over haar…’ Hij schudde zijn hoofd toen zijn ogen weer begonnen te jeuken.
      ‘Het is oké, Juice. Dit hoort erbij. Dit hoort er allemaal bij.’ Ze gaf een kus op zijn voorhoofd voor ze weer van hem afgleed. ‘Je bent het aan het verwerken en als ik naar de afgelopen maand kijk, zie ik echt vooruitgang. Dit was de eerste keer dat je over haar kon praten.’ Weer was daar die trieste, lieve glimlach. ‘Je wordt wel weer jezelf. Geloof me.’


Reacties (5)

  • VampireMouse

    Nooh vind dit zo zielig!!
    Snel verder hoor!!

    6 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Nahww.. Als Dana nooit terug komt, is zij wel een goede voor Juiceyboy hihi

    6 maanden geleden
    • Croweater

      Ik moet toegeven dat ik ze leuker vind dan ik op voorhand dacht haha

      6 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Niet zoenen.
    Niet. Zoenen.
    NIET.... ZOENEN!!!!
    :@(N)

    6 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Ah ze is best lief voor Juice!

    6 maanden geleden
  • Aspromavro

    Awwh. Poor guys.
    Het is lief trouwens dat Lotte zich niet opdringt nu.

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen