Foto bij 12

Sari
’s Avonds praten Jaimee en ik met Veronique om te zien hoe ze omgaat met de dood van haar vader. Ze is verdrietig, maar ze zorgt nog wel goed voor zichzelf, dat zie ik door de gevulde koelkast te inspecteren en rond te kijken in het schone huis. Net als ik klaar ben met mijn controle hoor ik Veronique iets zeggen. ‘Felix komt morgen weer terug.’ Ik kijk Jaimee aan en ze lijkt net zo verbaasd als ik. Felix, de vriend van Veronique, was een halfjaar geleden op wereldreis gegaan die eigenlijk een jaar zou duren, maar blijkbaar komt hij nu eerder terug.
Ik glimlach. ‘Dat is heel fijn voor je, Veronique. Is er een reden dat hij eerder terugkomt?’ Veronique slikt even en knikt. ‘Ja, nadat ik hem vertelde over mijn vader heeft hij meteen tickets geboekt, want hij wilde er voor me zijn.’ Even glijdt er een glimlach over haar gezicht, maar die is snel verdwenen. Ik zucht en ga naast Veronique zitten om haar een knuffel te geven. Een tijdje zitten we zo en ik negeer de pijn in mijn schouder, die toch al minder begint te worden. Ineens worden mijn gedachten naar Tess getrokken en onbewust trek ik Veronique dichter tegen me aan.
‘Ik wil jullie niet kwijt,’ fluistert ze zachtjes, met trillerige stem. Jaimee komt naast ons zitten en slaat ook een arm om Veronique heen terwijl ik verwoed de tranen uit mijn ogen wegknipper. ‘Je raakt ons ook niet kwijt, Vero. We zijn er altijd voor je.’
Minutenlang zitten we zo, elkaar stevig vasthoudend, maar dan maakt Jaimee zich los van ons en ik leun ook weer terug. Ik strek mijn rug en volg de blik van Jaimee naar de klok, het is half 9. ‘Ik moet gaan, sorry.’ Jaimee staat gehaast op en loopt snel Veroniques huis uit, zodat ik niet de kans krijg haar te vragen waar ze heengaat. Als de deur dichtklapt lijkt Veronique ineens op te schrikken, alsof ze een dagdroom had. ‘Wil je dat ik blijf?’ Ze lijkt de antwoorden te overwegen, maar schudt uiteindelijk haar hoofd. ‘Ik red me wel, ga maar naar huis toe.’ Ze werpt me een klein glimlachje toe en na afscheid te nemen loop ik naar buiten, de koelte in. Ik laat mijn ogen even wennen aan het licht en begin dan te lopen, terwijl ik in mijn gedachten steeds het gepijnigde gezicht van Trevor, het gesloten gezicht van Jaimee en het glimlachende gezicht van Tess zie.

Jaimee

Zodra mijn hoofd het kussen raakt val ik in slaap en stap ik mijn eigen droom binnen. Ik ruik zijn bekende geur en hoef mijn hoofd niet om te draaien om te weten dat het Björn is die mijn strakke schouders masseert terwijl hij zachtjes met zijn hoofd tegen mijn nek wrijft. Ik leun naar hem toe, verlangend naar meer warmte, maar in plaats daarvan verwijdert hij zijn handen en draait hij me om. ‘Jaimee.’ Zijn stem is vol liefde en afstandelijk tegelijkertijd, en ik krijg kippenvel. Ik staar recht in zijn ijsblauwe ogen en hij beantwoordt mijn blik, wachtend tot ik iets zeg. ‘Ik heb het gedaan.’
‘Is alles goed gegaan?’ ‘Ja, net zoals de eerste twee keer. Ik weet wat ik doe, hoor.’
Hij kijkt me emotieloos aan en er lopen rillingen over mijn rug. Dan veranderd zijn blik en hij kijkt me goedkeurend aan. ‘Oké, goed gedaan. Je moet zo doorgaan, mijn liefste.’ Ik kijk hem aan en knik. ‘Ik mis je zo, Björn.’ Ik strijk met mijn hand over zijn wang en hij sluit even zijn ogen. ‘Ik weet het, maar zij nog niet. Laat ze voelen hoe erg je me mist, Jaimee. Als je me echt mist, natuurlijk.’ Verbouwereerd kijk ik hem aan. ‘Natuurlijk mis ik je, jij was het enige waar ik voor leefde en voor jou doe ik alles.’ Ik dwing hem naar me te kijken. ‘Alles, Björn, alles.’ Ik trek hem naar me toe en kus hem, alles om me heen vergetend. Ik vergeet dat ik, als ik wakker word, een leeg gevoel zal hebben dat nooit meer gevuld kan worden omdat hij er niet is. Ik vergeet dat het ruime huis wat we samen hebben gekocht leeg en kil aan zal voelen en ik vergeet dat ik alleen wakker zal worden in een kingsize tweepersoonsbed, naast de plek waar hij altijd lag. Ik vergeet dat ik wakker zal worden in een duistere, slechte wereld die ik niet verdien. Ik ben beter dan die wereld, want in zijn armen, in zijn omhelzing, is hij het universum en ben ik zijn koningin. Nooit zal ik toegeven aan de stem in mijn hoofd die me vertelt dat ik door moet gaan, want dat kan ik niet. Zolang hij er niet is zal ik stilstaan, wachtend tot hij me komt ophalen en me meeneemt naar een paradijs, ver van deze wereld vandaan. Maar tot die tijd komt zal ik er alles aan doen om zijn wens te vervullen. Alles.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen