Foto bij A Russian tale

Deels een waargebeurd verhaal.

Rasputin woonde op de met vol bezaaide vlaktes van Rusland. Waar het in de zomer wel eens heel erg heet zou kunnen worden, zo’n dertig graden, maar in de winter kan het daar ook heel erg koud worden. -25 is daar echt geen uitzondering.
Rasputin was volgens sommige een geneesheer met speciale krachten.
Op een warme zomerdag in 1915 kreeg hij woord van een rondreizende pelgrim dat hij en zijn krachten nodig waren bij de Tsaar in Sint-Petersbrug. Hij had wel eens van deze belangrijke stad gehoord, maar was er nog nooit geweest. De pelgrim die hem dit nieuws gaf wist dat hij zo snel mogelijk naar de tsaar moest gaan want er was spoed bij gebaad.
De volgende dag pakte Rasputin zijn spullen bij elkaar en ging samen met de pelgrim -die Ivor- heette op weg naar de Tsaar. De pelgrim wist dat dit een ontzettend lange reis ging worden aangezien hij deze al had bewandeld, maar voor Rasputin stond er nog wat te wachten.
Vanaf Kurgan Oblast de plaats waar Rasputin woonde ging ze samen te voet naar Sint-petersburg de woonplaats van de tsaar en zijn vrouw.
Krugan Oblast lag aan de oostkant van een groot gebergte, namelijk het Oeral gebergte. Rasputin had altijd al zicht op deze immense bergen, maar was er nog nooit geweest. De reis begon midden in de zomer, de zon scheen fel en de temperatuur liep op. Rasputin leek de eerste dagen van de reis nog niet echt onder de indruk te zijn. Dit had hij al vaker gezien, bossen met zowel naald als loofbomen en weides vol met gras en een grijze rots die hier en daar boven de vlakte uitstak.
Na bijna een hele week gewandeld te hebben bereikten ze het Oeral gebergte. De hoge spitse toppen lieten Rasputin duizelen. Hij zag hoe de sneeuw op het hoogste punt lag, waarbij de vlijmscherpe toppen de wolken leken te splitsen. Hij rilde, de warmte van de vlakte had plaats gemaakt voor de ijzige gure wind waarbij soms enkele sneeuwkristallen mee uit de lucht vielen.
Hij keek er nu al tegenop dat ze met z’n tweeën deze enorme bergketen moesten beklimmen.
Het landschap veranderde steeds meer. Hoe hoger ze kwamen hoe killer en kouder alles leek. Bomen in alle varianten waren steeds minder te zien, grassen verdwenen, mossen en rosten leken het landschap te versieren. Totdat uiteindelijk deze ook verdwenen en er alleen nog maar rots en sneeuw te zien was. Het uitzicht daarentegen was fantastisch. Rasputin had geen idee hoe hoog ze nu zaten maar wat hij wel wist is dat ze bijna bij de hoogste top waren.
De dagen die erop volgden werden alleen maar kouder en Rasputin was blij met zijn winterkledij. Hij kende deze kou van de winter, maar hier hoog in de bergen leek het nog kouder. De wind sneed zowat door zijn kleding en zijn voeten leken wel ijsklontjes door de sneeuw.
Na dagen van ijskou leek de zon door te schemeren, een aangename verwelkoming dan het grijze wolkendek. De zon had kracht. Zowel Rasputin als Ivor genoten van de zon zolang hij er was, want wanneer ze zon weer weg zou trekken zou de kou weer zijn intreden maken.
En dat liet niet lang op zich wachten. Na een dag of vijf verdween de zon en hadden ze gelukkig het grootste gedeelte van deze bergen erop zitten. Rasputin zijn neus voelde warm en pijnlijk aan, iets wat hij alleen kende van de zomer. Hij verbeet de pijn en besloot door te stappen.

Het witte landschap vervloog naarmate ze daalde. De groenheid van het landschap was fijn om te zien. Iets wat hen niet verblindde wanneer de zon zou gaan schijnen.
Na weken van wandelen door het landschap trad de herfst op. De bladeren verkleurden in de meest mooie en uiteenlopende kleuren van rood, oranje, geel en bruin. Waarna ze uiteindelijk ter aarde stortten.

Na maanden een bijna onmogelijke reis afgeleid te hebben kwamen ze beide op hun eindbestemming. Sint-Petersburg. De Tsaar en zijn vrouw waren nu wel heel dichtbij. Dagen, weken en uiteindelijk verstreken ook maanden. In die tijd had Rasputin al heel wat gedaan voor de tsarenfamilie. Tevens was hij goed bevriend geraakt met Maria de vrouw van de tsaar. Rasputin had ondertussen ook wel een reputatie opgebouwd. Een waarbij hij bekend stond om zijn drank gebruik en de aandacht van de vrouwen, ook was men niet zo gediend dat hij zo dicht stond bij de vrouw van de Tsaar. Men dacht dat hij invloed op haar zou uitoefenen zodat hij dit rijk tot de zijne zou kunnen maken. Het was dan ook de adel die er een stokje ervoor besloot te steken.
Het was de nacht van 28 op 29 December 1916, de opening van het Joesoepovpaleis. Een van de nieuwe optrekjes van de Tsaar. Het lag midden in Sint-Petersburg en de buitenkant was mooi versierd en met handwerk geschilderd. De tsaar en adel besloten om een feest te geven. Een feest met genoeg drank en eten, iets wat Rasputin normaliter niet zou kunnen weerstaan. Echter deze avond voelde hij zich niet zo lekker, maar besloot toch uit respect en beleefdheid te gaan. Rasputin wist dat het koud was. Winter. Al een lange tijd teisterde de sneeuw de stad en zodra je maar één stap buiten de deur zette zag je de wolkjes van ieders ademhaling. Rasputin wreef voordat hij naar buiten liep nog even over zijn handen om ze warm te krijgen. De eerste stap in de sneeuw maakte een krakend geluid, waarna vele volgenden. Rasputin wilde zo snel mogelijk weer naar binnen en versnelde zijn pas richting het Joesoepov paleis.
Wat Rasputin niet wist is dat ze hem die avond zouden vermoorden. Aangekomen in het heerlijk verwarmde optrek had Rasputin nog steeds niet echt zin om iets te eten. Zowel de Tsaar als verschillende leden van de adel spoorden hem aan om toch wat te eten, dat zou hem goed doen zeiden ze. Als de nooit gelogen hadden, deze de dat nu. De wijn die hij tijdens het feest kreeg aangeboden bevatten een speciaal gif. Iets wat een neutrale smaak en geur had en dus niet herkenbaar was. En de cake die hij kreeg bevatte een hoeveelheid aan cyaankali waarmee je een stier zo kunnen doden. Zo dachten ze dat Rasputin wel zou sterven. Joesoepov waarvan het paleis was en wie tevens van adel was zag dat Rasputin dronken was.
Hij liep naar boven om de anderen op de hoogte te stellen. Hij kwam terug met een pistool. Joesoepov schoot naast hem zittend; de kogel ging door zijn maag en in zijn lever. Raspoetin viel neer maar wist even later naar buiten te ontsnappen via een deur aan de zijkant van het paleis. Niet veel later werd hij gevolg door andere waarbij een laatste schot in zijn hoofd kreeg. Hij viel neer op de besneeuwde weg en de witte sneeuw kreeg langzaam rond zijn hoofd rozerode kleur.
Het lichaam van Raspoetin snel in de auto van grootvorst Dmitri gelegd, naar de kleine Neva gereden en in een wak gegooid. Na drie dagen werd het lichaam gevonden, honderd meter van de brug, vastgevroren in het ijs.
Later bleek uit de autopsie dat zowel het gif als de kogels hem niet hebben gedood. Hij bleek een klein restje van water in zijn longen te hebben, wat duidde op dood door verdrinking.
Het gif zou hem nooit gedood kunnen hebben, want de glucose in de cake en de alcohol in de wijn bleek het gif onbruikbaar te maken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen