Foto bij 1

Mama, I don't have time for dancin'
That's just gonna have to wait a while
Ain't got time for messin' around
And it's not my style
This whole town can slow you down
People takin' the easy way
But I know exactly where I am going
Gettin closer 'n closer every day


Ravenna Morena




''Mam, ik mis m'n vlucht!'' geïrriteerd rukte ik mijzelf uit de krachtige greep van mijn moeder, het nabije halfuur had ze niks anders gedaan dan dramatisch huilen en me beethouden alsof haar leven ervan afhing.
''Mam, het is maar een jaartje oké? Echt voor je het weet ben ik weer terug en irriteer ik je weer mateloos'' zei ik grinnikend terwijl ik de warme hand van mijn moeder vastgreep.
Haar blauwe ogen waren glazig en de tranen bleven stromen over haar wangen inmiddels rode wangen.
''Ik weet het lieverd, ik ga je gewoon héél erg missen'' snikte ze.
Geruststellend wreef ze over de rug van mijn hand, haar vingers volgde het getatoeëerde roosje wat zich bevond op mijn rechterhand.
Ik knikte naar mijn moeder, met een diepe zucht liet ze mijn hand los en stapte voorzichtig naar achteren. Haar hoofd teleurgesteld naar beneden gericht.
Ik keek pijnlijk naar derest van mijn familieleden die om mij heen gespreid stonden, één voor één met een bezorgde en teleurgestelde blik in hen ogen.
''Sorry'' mompelde ik ietwat beschaamd, ik schoof mijn rechtervoet ongemakkelijk achter mijn linkervoet en klakte eventjes met mijn tong, de kille stilte brekend.
''Jongens mijn vlucht gaat zo, ik moet echt gaan'' zei ik terwijl ik de brok in mijn keel voelde opkomen.
''Tante''
Pijnlijk richtte ik mijn ogen op het zevenjarige jongetje voor m'n neus, een vlaag met schuldgevoel borrelde in mijn maag.
Ik hurkte voor hem neer en schoof zijn blonde krullen uit zijn gezicht.
Ik opende mijn armen en direct begroef hij zijn hoofdje in mijn borst, snikkend.
''Zie ik je snel weer tante?'' Vroeg het kleine jongetje terwijl hij zijn armen steeds steviger om mij heen sloeg.
''Ja lieverd beloofd'' Met een steek in mijn hart verbrak ik de knuffel tussen mij en mijn kleine neefje.
''Ik moet echt gaan sorry Vince, zullen we bellen als ik ben aangekomen'' Sprak ik het jongetje de moed in.
Uitbundig knikte hij en keek naar zijn moeder. ''Mam mag dat'' vroeg hij met grote ogen, smachtend op het antwoord wat mijn zus zou gaan geven.
''Ja tuurlijk Vince'' antwoordde ze terwijl ze haar handen door het warrige haar van haar zoontje haalde.
Ik glimlachte naar mijn zus en pakte mijn handbagage beet, mijn kleinere zusje sprong voor mijn neus en omhelsde me voor een enkele seconden.
''Véél plezier hé, jou kamer word nu mijn kamer'' zei ze breed grijnzend, terwijl ze mijn moeder betekenisvol aankeek.
Mijn moeder knikte echter afkeurend en barstte weer in tranen uit.
Ik zuchtte en vloekte wat in mijzelf, ze maakte dit afscheid er echter niet makkelijker op als ze bleef huilen.
Ik wurmde me door mijn familieleden heen. ''Nou dan was dit het dan'' zei ik met een raar gevoel in mijn onderbuik.
Ik wilde dit meer dan alles en eindelijk kwam mijn grootste droom uit, maar om mijn familie zo te zien staan en eigenlijk van hen weg te lopen voelde raar en een beetje onnatuurlijk misschien zelfs.
Ik schoof mijn lichtblonde geverfde haar achter mijn oren en wierp nog één blik op mijn familieleden. ''Ik laat het horen als ik geland ben, ik zal jullie allemaal bellen en tot snel'' zei ik met een lichtelijke tril in mijn stem.
Ik wilde dit graag tuurlijk, maar dat betekende niet dat ik geen moeite had met het feit dat ik één jaar lang weg zou zijn van huis.
Mijn familie knikte stuk voor stuk, ze wierpen me allen een zwak glimlachje en wensde me véél plezier en succes.
Behalve mijn moeder, die wild snikkend haar tranen aan het wegvegen was.
Ik glimlachte zwakjes en zwaaide iedereen gedag, daarna draaide ik om en stapte flink door, ik moest even hard zijn. Mijzelf kennende zou ik anders mijn droom opgeven en in mijn vertrouwde omgeving blijven. En dat wilde ik niet, ik wilde mijn droom waarmaken, ik wilde leven. Ik wil dit.
Ik liep langs de douane waar ik uitgebreid werd gecontroleerd, ik liet mijn papieren zien en met een goedkeuring liep ik door, met een steen in mijn maag liep ik door de passagiersbrug naar het vliegtuig.
Er gingen op dit moment zoveel emoties door mij heen, zowel spanning als verdriet, zowel enthousiasme als angst.
Ik zou dalijk één jaar lang een nieuw leven gaan leiden.
Aangekomen bij het vliegtuig begeleidde de stewardess me vriendelijk naar mijn plek, uitgeput nam ik plaats en wierp ik mijn blik door het raampje heen naar buiten.
Bijtend op mijn lip liet ik mijn blik glijden over het gebouw waarin ik net afscheid had genomen van mijn dierbare familie.
Ik slaakte een diepe zucht en gooide mijn hoofd roekeloos naar achter waardoor ik mijn hoofd onhandig stootte, ik voelde mijn keel branden en de tranen ontstonden al gauw in mijn blauwe ogen, ik wende mijn blik af en keek strak voor mij uit. Kijkend naar de andere passagiers die plaatsnamen in het kleine vliegtuig.
Niet veel later galmde de stem van de kapitein door de hallen van het vliegtuig heen, vertellend dat we zouden gaan opstijgen en hoelaat we zouden landen.
Aandachtig luisterde ik en de adrenaline gierde door mijn lichaam heen.
Ik stopte mijn oordopjes in mijn oren en liet mijzelf zakken in de oncomfortabele stoel. Mijzelf toch nog proberend comfortabel te maken, waar ik enorm in faalde, zuchtend gaf ik op en liet ik mijzelf opnieuw zakken.
Dit jaar was zo hectisch geweest met alles regelen, een huisje zoeken, makelaars bellen, contracten tekenen, spullen overbrengen naar mijn tijdelijke huisje in Londen, de inschrijving op Ravensbourne, de toelating op Ravensbourne, de Engelse cultuur leren kennen, de extra Engelse lessen die ik heb moeten volgen, waar ik nachtenlang voor moet hebben blokken. Het was zo'n druk en chaotisch jaar geweest. Nooit gedacht dat het allemaal zo snel zou gaan.
Ik grinnikte, het moment dat ik het mijn moeder vertelde stond nog op mijn netvlies gebrand. De woedende en afkeurende blik in haar ogen toen ik vertelde dat ik een jaar in Londen zou gaan studeren.
Oh wat was ze woedend, echter hield dat me niet tegen. Vanaf dat moment ben ik gaan zoeken naar een huisje en heb ik samen met mijn oud mentor alles uitgezocht en geregeld. Dankzij hen kon ik mijn droom waarmaken, de school had goede contacten met Ravensbourne, dankzij mijn goede cijfers en gedrag wilde Ravensbourne mij maar al te graag hebben.
Ik zou binnen één jaar een HBO opleiding afronden en weer terugvliegen naar het oude vertrouwde Nederland.
Het was een opluchting dat alles tot in de puntjes geregeld was, straks was het eigenlijk slechts alleen maar uitpakken en de stad een beetje verkennen.
School zou pas beginnen in twee weken, ik had nog een week in Nederland kunnen blijven, maar ik wilde in die 2 weken alvast een beetje wennen en mijzelf voorbereiden op school.
Ik sloot mijn ogen, mijn gedachten afdwalend naar het komende jaar.
-
Mijn adem stokte en geschrokken keek ik naar de stewardess naast me die ongeduldig op mijn schouder tikte.
''I'm sorry to wake you up miss, the plane has landed, you'll will have to leave or you will miss your taxi'' verwarrend keek ik om me heen.
Grotendeels van de passagiers waren al uitgestapt, onhandig wurmde ik mijzelf door het gangetje heen en greep mijn handbagage.
''Thank you'' knikte ik, terwijl ik mijn voet plaatste op de grote ijzeren trap die vastgeklikt was aan het kleine vliegtuigje.
Mijn buik draaide rondjes en de adrenaline gierde door mijn lichaam heen.
Ik snoof de troebele lucht diep in en sloot even genietend mijn ogen. Niet. Te. Geloven. Ik. Was. In. Fucking. Londen.
Ik liep door het vliegveld heen, de grijns op mijn gezicht was niet meer weg te slaan, zoekend zocht ik naar mijn chauffeur.
Ik schudde mijn hoofd, mijn moeder stond erop dat ik zou worden opgehaald door een chauffeur die me veilig voor de deur afzette, het had haar klauwen met geld gekost, maar ze zei dat dat het minste was wat ze kon doen voor me.
Zoekend keek ik tussen de mannen die allen een bordje vasthielden, ik zuchtte.
Nergens was mijn naam te bekennen. Gefrustreerd greep ik naar mijn blonde lokken terwijl mijn ogen onrustig door de menigte probeerde heen te kijken.
Was ik te laat? Was mijn moeder opgelicht, waar had ze die chauffeur vandaan?
Ik schrok van de warme hand op mijn schouder en ik draaide mijzelf snel om.
''Ravenna Morena'' bracht de oudere man met moeite uit, struikelend over zijn Britse accent, ik stak mijn hand uit en schudde hem heen en weer. ''Yes that's me'' zei ik vriendelijk terwijl ik mijn hand weer terugtrok en deze langs mijn lichaam liet bungelen.
De man gebaarde mee te lopen naar de zwarte taxi die buiten geparkeerd stond, vriendelijk pakte hij mijn bagage aan en deed deze in de achterbak.
Verbaasd keek ik op toen de man de deur opende en knikte dat ik moest gaan zitten.
''Thanks, but i know how to open a door'' zei ik verbaasd, ik nam onzeker plaats terwijl de man de deur dichtdeed en plaats nam achter het stuur.
''You're not from here, aren't you?'' zei de man plotseling terwijl hij de sleutels driekwart draaide.
''No, i'm from the Netherlands actually'' beantwoordde ik zijn vraag.
''Yes, i can tell'' mompelde de man.
Met opgetrokken wenkbrauw keek ik hem via het spiegeltje wat voorin de auto hing aan. ''And how's that?'' vroeg ik terwijl er een frons ontstond tussen mijn wenkbrauwen.
''Well..'' begon de man terwijl zijn mondhoeken omhoog krulden.
''Dutch people are.. yeah, they are straight to the point you know'' grinnikte hij.
Ongemakkelijk lachte ik. ''I'm sorry'' zei ik zachtjes terwijl ik beschaamd frunnikte aan mijn jurkje.
''No, no dont apologize! i'm used to something dear'' zei hij lachend terwijl hij zijn blik via het spiegeltje op mijn beschaamde gezicht liet rusten.
Er hing een ongemakkelijke stilte.
Terwijl de chauffeur vrolijk mee floot met de liedjes die werden afgespeeld op de radio, keek ik mijn ogen uit.
Het was zo groot hier, zo druk, zo adembenemend. De rit leek eeuwen te duren.
''Sir, are we almost there?'' vroeg ik terwijl ik een onzeker tikje op zijn schouder gaf.
''Ten minutes dear, till we reach the Whitlesey Street.'' zei hij vriendelijk.
Ik knikte en liet mijzelf weer naar achter vallen, de straten opnemend in mijn hoofd. Ik begon de buurt lichtelijk te herkennen.
Ik vloog op toen we de Whitlesey Street inreden, ik begon ongeduldig heen en weer te bewegen en in mijzelf vloekend, ongeduldig als ik was.
De chauffeur parkeerde de taxi voor mijn deur en onhandig trok ik de deur van de taxi open, met iets te veel van het goede struikelde ik de taxi uit en onhandig krabbelde ik mijzelf weer overeind. ''Oh my fucking god'' fluisterde ik terwijl ik naar het flatgebouw keek. ''I'm here. I'm really here.''
De chauffeur duwde mijn bagage in mijn handen. ''Enjoy your stay here in London. Have a nice day!'' zei hij enthousiast terwijl hij zich verplaatste naar zijn taxi. ''Thanks sir, bye!'' kirde ik terwijl ik half struikelend naar de ingang van het gebouw rende.
Ongeduldig propte ik mijn sleutels in het slot, ik haastte me naar de lift die zich bevond in het oude halletje en ik bleef ongeduldig het lift knopje ingedrukt houden.
De deuren schoven open en ik vloog de veels te kleine ruimte in.
Mijn bagage onhandig vasthoudend, ik liet mijn vingers over de knoppen glijden en drukte nummer 2 in.
Tikkend met mijn nagels op de oude houten muren, wachtte ik ongeduldig af tot de deuren open zouden gaan.
''Ping''
Mijn adem stokte en ik verliet de kleine ruimte, mijn hartslag was onregelmatig en met trillende benen liep ik naar mijn deur.
Met trillende handen stak ik mijn sleutels in het gat en draaide het slot om.
Het gepiep van de deur toen ik hem openduwde klonk echter meer als muziek in mijn oren dan irritatie.
Ik stapte mijn tijdelijke huis binnen en sloot de deur achter mij, ik zette mijn bagage neer en nam de ruimte in me op.
Het leek wel gisteren toen ik al mijn spullen samen met mijn oom hierheen had gebracht. Ik legde mijn hand op de roze geverfde muur en ik keek verwonderd om mij heen, niet te geloven dat dit nu aan mij toebehoorde.
Ik kon het niet geloven, ik was in Londen, in mijn eigen huis.
Ik slaakte een kreet en liet mijzelf neerploffen op de lichtroze pluche bank die ik met alle geweld moest hebben.
Zo bleef ik even liggen, genietend van het feit dat mijn droom nog niet eens begonnen was, maar het nu al mooier was dan ik ooit had durven dromen.
Toen ik mijn ogen wilde sluiten begon mijn telefoon te trillen.
Geïrriteerd pakte ik mijn mobiel, dit veranderde toen ik de naam van mijn zus zag verschijnen, mijn neefje natuurlijk! Hij wilde even videobellen.
Ik klikte snel op het groene knopje. ''He jongen!'' zei ik vrolijk zwaaiend naar de kleine krullenbol. ''Tante!'' kirde hij vrolijk terwijl hij klapte met zijn handen.
''He sis'' zei ik toen ik mijn zus haar gedaante in beeld zag verschenen.
''He Sissy, goede reis gehad?'' vroeg ze geïnteresseerd terwijl ze het beeld meer naar haar toedraaide. ''Ja en nog snel ook, was in slaap gevallen'' zei ik grijnzend terwijl ik rechtop ging zitten. ''Echt iets voor jou weer hé!'' zei mijn zus terwijl ze haar hoofd heen en weer schudde.
Lachend haalde ik mijn schouders op en richtte mij weer op mijn neefje. ''Tante, mag ik volgend weekend langskomen'' verward keek ik hem aan. ''Dat is toch veels te snel jongen'' zei ik lachend. ''Ja maar, ik mis je ook nu al'' zei hij verontwaardigd terwijl hij zijn armen boos over elkaar heen sloeg.
''Sorry Vince, dat zou je echt met je moeder moeten bespreken'' mompelde ik terwijl ik ongeduldig tikte met mijn voet. Mijn zus begon te discussiëren met het kleine mannetje en pakte uiteindelijk de telefoon geïrriteerd af. ''Sorry Ravenna, hij is boos op zijn manier'' verontschuldigde ze zich. Ik beet op mijn lip en schuldgevoel borrelde in mijn buik. ''Nee, ik snap het wel normaal kwam ik wekelijks langs natuurlijk en nu is dat niet'' zei ik zuchtend.
''En nog plannen voor vanavond?'' veranderde ze het onderwerp.
''Ja ik denk dat ik even de stad inga, een beetje de buurt verkennen''
''Is goed meid, doe je wel voorzichtig! Fijn dat je heel bent aangekomen'' zei ze lachend. ''Is goed, maar ik ga even derest opbellen voordat ze denken dat er iets gebeurd is'' ik rolde mijn ogen, mijn familie kon zo dramatisch zijn en dan vooral mijn lieftallige moeder.
''Is goed meid, doeidoei'' antwoordde mijn zus.
''Doeg, ik bel vanavond nog wel even als Vince is afgekoeld''
Mijn zus knikte goedkeurend, ik drukte op het rode toetsje en scrolde in mijn contacten. ''Mama..mama.. ah mama'' mompelde ik terwijl ik haar naam ingedrukt hield.
Ongeduldig tikte ik met mijn nagels op de salontafel toen ik de telefoon hoorde overgaan. ''Ravenna'' kirde mijn moeder.
''Thanks mam, nu ben ik doof'' grinnikte ik, na wat gestommel op de achtergrond antwoordde mijn moeder opgelucht:''Oh wat fijn om je stem te horen, is alles goed gegaan ben je thuis''
Ik kon een klein glimlachje niet onderdrukken, was ook wel lief dat ze zo bezorgd was. ''Ja mam, ik zit in mijn huis, alles is prima gegaan'' stelde ik haar gerust.
Het gesprek met mijn moeder duurde uiteindelijk langer dan ik had gedacht.
Met een zucht hing ik de telefoon op en liet mijzelf vermoeid weer neervallen op de bank.
Ik keek op de klok boven de eethoek. Fuck. half vijf al! Ik moet toch even wat avondeten gaan halen.
Ik sprintte naar het halletje en trok mijn jas van de kapstok, mompelend keek ik naar de tassen die ik diezelfde middag nog had neergezet, die moesten ook nog worden uitgepakt.
Dat komt straks wel, eerst even wat eten.
Gehaast liep ik naar het dichtstbijzijnde supermarktje, eenmaal binnen in het kleine supermarktje stond ik even stil en probeerde ik mijn ademhaling weer onder controle te krijgen. Wat was het druk buiten, god!
Zoekend naar de noodles liep ik door de oude supermarkt, met mijn bankpasje liep ik twijfelend door de gangen heen.
Na een jaar lang oefenen met ponden en euro's had ik nogsteeds geen flauw idee hoe dat nou precies in elkaar zat en hoeveel dat nou precies omgerekend was.
Ik pakte de voorverpakte noodles, morgen even fatsoenlijke boodschappen doen, voor nu is dit prima.
Met de noodles in mijn rechterhand liep ik naar de zelfscankassa's waar ik braaf de instructies volgde en betaalde. Handig dat contactloos betalen, geen gedoe met rekenen niks. Ik zuchtte opgelucht en liep met mijn bonnetje en noodles opgelucht de winkel uit, mijn eigen wurmend door de mensenmassa.
Ik raakte weer lichtelijk in paniek, bij het zien van de grote flatgebouw waar ik het komende jaar door zou brengen haalde ik opgelucht adem. Thuis.
Ik sloeg de deur met een vaart dicht en liet mijzelf uitgeput tegen de houten deur vallen, de Nederlandse spits is kinderspel vergeleken bij deze chaos die ik net onder ogen heb moeten komen.
Ik vulde de waterkoker tot het randje en zette deze aan, ondertussen knipte ik de verpakking open en deed deze in een kommetje.
Geduldig wachtend tot het water was gekookt.
Ik nam plaats voor het grote raam en keek naar de mensen die zich druk door elkaar heen aan het wurmen waren, het begon al een beetje te schemeren. Ik zuchtte diep en liep naar mijn waterkoker die ondertussen was uitgekookt.
Ik schonk het hete water over de noodles en voegde de kruiden eraan toe, met mijn mok noodles nam ik plaats in het raamkozijn.
Met tegenzin werkte ik het goedje naar binnen, denkend aan mijn moeder en zusje die nu ook wel aan het avondeten zouden moeten zitten of op zijn minst moesten beginnen.
Samen aan de Hollandse pot, kletsend over de dag.
Zuchtend zette ik de noodles neer, de honger was weg.
Ik had nu al last van heimwee.


-


Jeeej hoofdstuk 1.
Hopelijk bevalt het een beetje, sorry als het nog een beetje saai is, maar dat is altijd in het begin.:$
Sorry als er foutjes instaan, ik doe m'n best en lees het zelf twintig keer door voordat ik het plaats, maar het zou best kunnen dat er hier en daar nog een foutje instaat. - Mag gerust gezegd worden, dan kan ik het altijd aanpassen!(flower)
Nou dat was het wel!
Byeeeee!(K)


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen