Juice voelde zich kotsmisselijk.
      Emilio had zijn plaats ingenomen. Had zijn meisje geneukt, had haar zwánger gemaakt. Zijn ademhaling werd weer zwaarder, donkere vlekken dansten voor zijn ogen.
      De klootzak. De fucking klootzak.
      ‘Hij gaat zo dood,’ gromde hij.
      Toen hij opstond van de bank greep June zijn pols vast, maar deze keer rukte hij zich los. Dit ging haar niks aan. Emilio had gezworen bij haar weg te blijven – er was niets ergers wat hij had kunnen doen dan dit.
      ‘Juan, alsjeblieft!’ riep ze toen hij naar de deur stormde.
      Hij wilde haar negeren, maar hij kon het gewoonweg niet. Niet na al die jaren dat hij zonder haar had geleefd.
      ‘Wat?’ grauwde hij terwijl hij om zijn as draaide. ‘Hou je van hem?’
      Ze sloeg haar armen over elkaar heen. Het medelijden dat net zo duidelijk aanwezig was geweest, was verdwenen. ‘Denk je nou echt dat ik vijf jaar zou samenblijven met iemand van wie ik niet hou? Ja, ik hou van hem. Anders dan ik van jou hield, dan ik van jou houd. Maar ik geef om hem en je doet me pijn al je hem iets aandoet.’
      ‘Nou daar schijn ik toch al zeer bedreven in te zijn.’ Met een ruk draaide hij zich weer om. Hij hield van June, enorm veel. Maar de woede die hij voelde werd er niet door onderdrukt. Hij moest bloed zien, moest die klotevent op de grond zien liggen, anders klapte hij gewoonweg uit elkaar.
      Met een dreun sloeg hij de voordeur achter zich dicht. Hij twijfelde er niet aan dat zowel Jordy als Emilio nog dichtbij waren – en hij zag zelfs een onbekende gast in zijn blote bast buiten staan. Waarschijnlijk Jordy’s vriend.
      Emilio duwde de andere twee naar achteren en stapte niet opzij toen Juan op hem af stormde. Juice greep naar zijn zij, maar zijn geweer had hij niet bij zich. Dat lag nog binnen.
      ‘Fucking klootzak,’ schreeuwde hij. ‘Jij gore teringlijer.’
      Zijn vuist raakte Emilio’s wang, maar direct kreeg hij een dreun terug. Vloekend struikelde hij naar achteren.
      ‘Doe eens rustig vriend,’ reageerde de man met een kalmte die Juice nog veel razender maakte.
      ‘Fuck you,’ gromde Juice. Ditmaal greep hij hem bij zijn strot en probeerde hem op de grond te werpen, maar Emilio haakte zijn voet langs zijn enkel zodat ze beide op de stoep vielen. ‘Na tien jaar… na tien jaar heb je het gewoon opnieuw gedaan! Ze was mijn meisje en jij… jij hebt misbruik van haar kwetsbaarheid gemaakt, net als toen!’
      ‘Helemaal niet man.’ Emilio worstelde zich onder hem vandaan en weerde met zijn onderarmen Juice’ klappen af. ‘Ze is al heel lang jouw meisje niet meer en ik heb nergens misbruik van gemaakt. Gast, je bent vijftien jaar weggeweest, je kunt nu niet doen alsof we nog steeds twintig zijn!’
      Juice luisterde amper naar zijn woorden. Het enige waar hij aan kon denken, was dat Emilio met June had geslapen. Sliep. Misschien hadden ze de afgelopen nacht nog wel…
      Emilio schreeuwde toen Juice’ vuist op zijn neus terechtkwam. Bloed spatte rond. Handen grepen zijn schouders vast, hij hoorde zowel June als Jordy schreeuwen maar hij schudde alles van zich af, greep Emilio bij zijn kin en sloeg hem met zijn hoofd tegen de grond aan.
      ‘Juan, stop!’ gilde June. ‘Stop, je maakt weer alles kapot!’ Haar stem sloeg over en ze begon te huilen.
      Verdoofd staarde Juice naar beneden. Je maakt weer alles kapot.
      Emilio schoot opeens overeind en smeet hem op zijn rug. Nu waren het zijn handen die om Juans nek zaten en hij duwde hem tegen de grond aan.
      ‘Je hebt echt een dreun van de molen gehad, hè? Gestoorde gek! Doe je nou rustig zodat we gewoon kunnen praten?’ Emilio’s bebloede gezicht zweefde boven het zijne. ‘Ik hou van haar, oké? Denk je dat ik nou echt bij haar was gebleven als ik haar gewoon eens wilde neuken? Toen ik haar opzocht was dat wel het laatste wat ik wilde, maar ik werd op haar verliefd, oké?’
      ‘Nee,’ snauwde Juice. ‘Dat is niet oké! Ze was van mij, ze –’
      ‘Je was weg, Juan. Al tien jaar. Ze was niet meer van jou – en ze is nu ook niet van jou, en ook niet van mij.’
      Ondanks zijn boosheid voelde hij de schaamte langs zijn wangen trekken omdat hij naar haar gerefereerd had alsof ze iemands bezit had. Zoals zijn broer vroeger had gedaan – en wat hij koste wat kost had willen vermijden.
      ‘Kunnen we elkaar nu gewoon als volwassenen onder ogen komen?’ klonk Junes stem achter hem. ‘Jullie zijn geen stel tieners meer.’
      Juice klemde zijn kaken op elkaar. Hij wilde niet praten – hij wilde negeren wat hij net had gehoord, hij wilde weer met June op de bank zitten en haar niet stoppen toen ze haar shirt wilde uittrekken.
      Emilio drukte hem nog steeds tegen de grond. ‘Kun je dat?’
      ‘Nee,’ gromde hij. ‘Zodra ik de kans krijg knal ik een kogel door je harses.’
      ‘Die kans heb je al gehad, maar je kon het niet.’
      ‘Dat was voor ik wist dat je June naaide! Dat je een kind bij haar verwekt had!’ De tranen sprongen in zijn ogen. ‘Hoe kon je dat doen man. Hoe kon je dat nou doen.’
      Met een zucht stond Emilio op en veegde langs zijn bloedende neus. ‘Moet ik jou nou echt uitleggen waarom ik gevoelens voor haar kreeg? Je hebt ze zelf ook man.’
      Zijn ogen schoten opzij. June stond een paar stappen bij hen vandaan met een betraand gezicht. Jordy had een arm om haar middel geslagen. Zuchtend ging hij rechtop zitten en steunde zijn hoofd in zijn handen. Hij had zich helemaal door zijn agressie laten meesleuren. Bij zijn broeders was dat normaal geweest, maar de twee vrouwen herinnerden hem eraan dat hij niet meer in Charming was.
      Een tijdje bleef hij met gebogen hoofd zitten. Daarna stond hij zonder wat te zeggen op en liep naar zijn motor toe.
      ‘Kom op Juan,’ riep Emilio. ‘Loop je nu weer weg, net als vijftien jaar geleden?’
      Hij keek over zijn schouder. De man had een arm om June heen geslagen, die tegen zijn borst huilde. Het zien ervan deed zijn ingewanden weer samenkrimpen. Hij haatte het om hen zo samen te zien, dat June troost bij Emilio zocht in plaats van bij hem.
      ‘Ik kan dit niet,’ mompelde hij. ‘Ik kan jullie niet samen zien.’
      ‘Nou je kan ook niet Junes leven binnenwalsen en dan zomaar weer vertrekken, Juan,’ hield Emilio stug vol. ‘Ik ga wel weg als je dat wilt, maar je kunt zo niet weggaan. Ze verdient beter dan dat.’
      Met een zucht moest Juice toestemmen. Ja, ze verdiende beter.
      Beter dan hem.
      Maar zeker beter dan Emilio.
      Zijn ogen dwaalden even naar Jordy, die hem een bemoedigend knikje gaf. Haar vriend stond naast haar, met een arm om haar heen. Hoewel de liefde van zijn leven slechts een paar stappen bij hem vandaan stond, voelde hij zich eenzamer dan ooit.
      ‘Oké,’ mompelde hij met hangende schouders. Hij richtte zijn blik weer op June. ‘Wat wil je nu dan?’
      ‘Dat je gewoon even rustig doet.’ Ze maakte zich los van Emilio en kwam tegenover hem staan. Zijn lip begon te trillen toen ze zijn handen vastpakte. Waarom bleef ze zo lief doen? Na al die ellende die hij veroorzaakt had… ‘Ik wil je helpen, Juan,’ zei ze zacht, naar hem opkijkend. ‘Ik wil naar je luisteren. Naar hoe het je vergaan is de afgelopen jaren. Ik wil – ik wil je weer leren kennen.’
      Een blos schoot over haar wangen en ze sloeg verlegen haar blik neer. Even leek ze weer dat stille, mysterieuze meisje van vijftien.
      ‘Ik – ik denk dat het beter is van niet,’ hakkelde hij. ‘Je – je zult niets leuks ontdekken.’
      Ze kwam nog ietsje dichterbij hem staan en hield zijn blik vast. ‘Laat me dat alsjeblieft zelf bepalen, Juan. Je hebt al genoeg keuzes voor me gemaakt.’
      Hij boog zijn hoofd. Ze had gelijk.
      ‘Kom je – kom je weer mee naar binnen?’
      Juice keek langs haar heen naar Emilio. ‘Gaat hij mee? Want ik – ik kan niet in dezelfde ruimte zijn als hij. Ik – ik kan het gewoon nog steeds niet geloven. Een zoon van hem.’ Hij schudde zijn hoofd; de woede vlamde weer op. ‘Je hebt een kind van hem.’ Zijn stem sloeg over. ‘Hoe kun je dat ooit als vader van je kind willen. Iemand die – die je wilde verkrachten, die…’
      ‘Fuck it, Juan!’ kwam Emilio tussenbeide. ‘Je doet net alsof ik nooit iets anders heb gedaan dan meiden verkrachten.’
      ‘Je had bij haar weg moeten blijven!’
      ‘En jij had bij haar moeten blijven! Maar zo zijn de dingen nu eenmaal niet gegaan. Ik heb zo goed mogelijk voor haar gezorgd zodra ze vertelde dat ze zwanger van me was. Wat had je dan gewild? Dat ik haar in de steek liet, net zoals jij? Dat ze weer een kind in d’r eentje moest grootbrengen?’
      ‘E! Hou je -’
      ‘Nee!’ snauwde Emilio naar June. Daarna keek hij Juice weer met brandende ogen aan. ‘Ik voelde me schuldig, oké? Ik heb alles wat in mijn macht lag gedaan om voor haar te zorgen, om voor jóúw zoon te zorgen nadat jij hen in de steek liet en het enige wat ik ervoor terugkrijg is een bak stront!’
      ‘W-wat?’ Verdwaasd stapte Juice achteruit.
      ‘Ja, je hoort het goed ja! Je mag dan wel geen goed woord voor mij over hebben door één stomme dronken actie waar ik al jaren voor geboet heb, maar jíj bent degene die een zwanger meisje in de steek liet!’
      Juice’ mond zakte open en ging weer dicht. Compleet overdonderd staarde hij de ander aan, niet bij machte om iets te zeggen of te doen – niet eens om iets te voelen of te denken.

Reacties (1)

  • NicoleStyles

    Pff.. Daar heeft Emilio wel een sterk punt.
    Dit is zo echt en levendig geschreven, echt top!!
    Ik had wel al zo'n vermoeden dat juice door het lint zou gaan. Daar komt nog meer ellende van denk ik zo

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen