Foto bij Epiloog

De stilte tussen ons is ijzig. De sfeer is enorm gespannen en Harry is doodstil. Hij kijkt van mij, naar zijn handen en weer terug naar mij, maar lang durft hij me niet aan te kijken. Hij zegt niks, misschien omdat hij overdonderd is, niet goed weet wat hij precies moet zeggen of hoe hij iets moet zeggen. Diep in mij weet ik waarom hij niks zegt, maar ik wil er niet aan geloven. Ik kan nog niet geloven dat mijn onderbuik gevoel klopte.
Hij wrijft even met zijn handen over zijn kin. Hij hoeft eigenlijk niet eens meer iets te zeggen, ik weet het al. Ik weet genoeg. Hij is echt daadwerkelijk vreemdgegaan.. Mijn Harry, misschien wel de liefde van mijn leven, de jongen aan wie ik mijzelf compleet had overgegeven. De jongen die meer over mij weet dan mijn eigen ouders was... vreemdgegaan? Ik voel tranen opwellen in mijn ogen.
''Zeg me alsjeblieft dat het niet waar is.. Harry, dat ik het me verbeeld en dat ik paranoïde wordt.'' Harry zegt niks. Ik voel de tranen over mijn wangen lopen. Hij kijkt me enkel aan en ik zie tranen in zijn ogen ontstaan. Ik begraaf mijn gezicht in mijn handen en voel hoe mijn schouders hevig beginnen te schokken. ''Harry..'' jammer ik in mijn handen. “Waarom nou.. Harry, waarom?”
''Ik wou dat ik kon zeggen dat het niet waar is Jess...'' fluistert hij. Hij staat op en loopt naar me toe. Ik kijk hem aan en zie dat hij ook inmiddels aan het huilen is. ''Jess het spijt me zo...'' zegt hij. Ik begin alleen maar harder te huilen. Het is echt waar. Hij is met een ander geweest. Mijn gevoel verandert van verdrietig, naar pure boosheid. Ik kijk Harry minachtend aan. ''Jess, kijk alsjeblieft niet zo naar me..'' huilt hij. Ik luister niet naar wat hij zegt. Hij heeft niks te willen op dit moment. ''Wat is er gebeurd?'' vraag ik kalm.
''Ik..'' stamelt hij. ''Vertel het me, Harry.'' zeg ik dwingend. Hij schrikt even van de overheersende kalmte in mijn stem, maar toch ook mijn duidelijke woorden en zucht. ''Ik ben na de show nog wat gaan drinken in een bar, ik voelde me alleen en had erg veel gedronken in een korte tijd. Ze kwam naast mij zitten en begon met me te praten..'' begint hij. Ik luister, maar eigenlijk wil ik het niet eens horen. Het doet me teveel pijn, maar ik moet weten wat er gebeurd is. Ik bijt hard op mijn lip en kijk naar hem. Ik meen zelfs bloed te proeven. De pijn die ik momenteel voel is onbeschrijfelijk. Alsof mijn hart uit mijn lijf gerukt is en ik twintig stompen in mijn maag heb gekregen. Mijn maag draait zich compleet om van walging. Ik walg van hem, iets wat ik nooit had verwacht te doen.
''En toen?'' vraag ik. ''Ik merkte dat, ik opgewonden raakte van haar en ik liep naar de toiletten om af te koelen, ik wilde niks met haar doen.. Ik wilde naar huis toe gaan en jou bellen... Maar voor ik het wist stond ze naast me en begon ze me te zoenen..'' vertelt hij. “Ik kon het niet meer tegenhouden..” Ik voel een hevige pijn in mijn borstkas, alsof mijn hart nog eens wordt teruggestopt en weer uit mijn lichaam wordt gerukt. Ik leg mijn hand op mijn borst en begin te snikken. “Heb je seks met haar gehad, Harry?” vraag ik zacht. Zeg alsjeblieft nee, alsjeblieft. “Ik heb seks met haar gehad Jess..” zegt hij dan. Mijn hart breekt in een miljoen kleine stukken. Het is een pijn die ik nog nooit eerder zo intens gevoeld heb. ''Je hebt seks met haar gehad, in de toiletten in een of andere bar?'' snik ik en kijk hem aan. Harry knikt. ''Jess... Het spijt me. Ik had het nooit moeten doen..'' zegt hij. Hij pakt mijn handen vast, maar ik trek ze ruw weg. ''Raak me niet aan.'' sis ik en kijk naar hem. Ik sta op en loop van de bank weg. ''Jess.. Ik hou zoveel van je..'' zegt hij. ''HOU JE MOND.'' al huilend zak ik door mijn knieën. Ik druk mijn handen tegen de zijkanten van mijn hoofd en huil.
Dit is mijn grootste nachtmerrie. De jongen waarbij ik me altijd veilig en 100 procent mezelf had gevoeld, had mijn vertrouwen geschaad, alsof het niks was. Seks met een of ander wijf in een bar in de toiletten nog wel.. Wat een fucking klootzak. Alles klapt in elkaar, mijn hele wereld stort in, de liefde van mijn leven ben ik kwijt. Hoe kan ik ooit nog met hem verder? Hoe zou ik het ooit over mijn hart kunnen verkrijgen om hem te vergeven. Het is mijn nummer één regel: Ik laat me nooit bedriegen, door niemand niet.
Harry is mijn veilige haven, degene bij wie ik me op mijn gemak voelde, die me sterk liet voelen, alsof ik de hele wereld aan zou kunnen, met hem.
Harry knielt zich naast me neer en probeert me vast te pakken. ''Fuck off!'' roep ik uit en sta direct op. Ik wil van hem weglopen en schrik als hij me bij mijn arm pakt en me omdraait. ''Je had me Harry, mij! Ik zou mijn handen afstaan voor je!!'' roep ik uit. Hij pakt mijn handen en trekt me naar zich toe. ''Jess, het spijt me enorm..'' zegt hij zacht. ''Ik ben de grootste klootzak die er rondloopt, ik had je nooit mogen kwetsen. Je verdient dit niet..'' zegt hij.
''Maar waarom heb je dit gedaan dan Harry? Hoe haal je het in je hoofd?'' ik trek mijn polsen los uit zijn greep en kijk van hem weg. ''Ik beloof je, uit de grond van mijn hart dat dit echt een combinatie van lust en alcohol was.'' zegt hij tegen me. Ik schud mijn hoofd. ''Dat maakt het niet beter!'' roep ik kwaad. ''Je hebt me bedrogen Harry! Godverdomme man!'' schreeuw ik.
Harry knikt. ''Dat weet ik.'' zegt hij en zucht. ''Ik had dit nooit mogen doen. Ik hou van jou, je bent mijn hele wereld, ik denk elke dag elk moment aan jou.''
''Blijkbaar niet toen je je lul in een andere slet duwde.'' roep ik gefrustreerd. Harry slikt. ''Harry, als je echt zoveel van me houdt als dat je zelf zegt, dan had je dit nooit gedaan.'' roep ik en bal mijn handen tot vuisten.
''Geloof me alsjeblieft, ik hou echt van je.'' zegt hij en huilt. Ik schud mijn hoofd. ''Ik kan dit niet Harry.'' zeg ik en veeg mijn tranen weg. Ik loop richting de voordeur. Hij volgt me en roept me terug als ik in de deuropening sta. Huilend kijk ik hem aan, terwijl ik de woorden uitspreek die ik nooit had gehoopt hoeven uit te spreken. Hoewel ik hoop dat dit een slechte nachtmerrie is en dat ik elk moment in Harry's armen wakker wordt, besef ik me heel goed dat dit niet zo is. Mijn maag draait zich om en ik voel me misselijk worden. Mijn adem stokt in mijn keel. Met moeite krijg ik mijn lippen van elkaar om de gevreesde woorden in een zin te formuleren en uit te spreken. Het lijkt wel een scène uit een slechte film op dit moment. ''Het is over, Harry.. We're done.''

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen