Het heden


Nooit eerder had ze iemand geslagen, maar deze keer kon ze zich niet inhouden; ze hief haar hand en smakte die tegen Emilio’s wang. ‘Wat ben je toch een klootzak,’ siste ze.
      Met een donkere blik keek hij haar aan. ‘Het is toch zo? Heb ik dan niet goed voor jou en je zoon gezorgd? Ik ben het zo zat dat hij me als niets anders dan een verkrachter kan zien! Wat moet ik in godsnaam nog meer doen om mijn schuld te vereffenen?!’
      June onderdrukte een zucht. Ze begreep het wel; als er iemand was die Juan net zo erg gemist had als zij, dan was hij het wel. Hij had er alles voor over om zijn beste vriend terug te krijgen. Maar dat nam niet weg dat uitbarstingen als deze alleen averechts werkten.
      Ze richtte haar blik weer op Juan, die haar als verdoofd aanstaarde. Emilio’s woorden waren te onverwacht om ze zomaar te kunnen begrijpen.
      ‘Hebben we – hebben we een zoon?’ vroeg hij uiteindelijk verdwaasd. Hij kromp in elkaar, met zijn hand greep hij naar zijn borst. Het zou haar niet eens verbazen als hij een hartaanval kreeg.
      June beet op haar lip. Steeds als ze dacht dat hij er niet verlorener uit kon zien, gebeurde het toch. Ze wilde naar hem toe stappen, hem omhelzen, maar zodra ze haar voet bewoog, strompelde hij naar achteren en schudde wild zijn hoofd. ‘Dat – dat kan niet. Hoe – hoe oud is hij?’
      ‘Hoe oud dénk je dat hij is?’ klonk Emilio’s scherpe stem van achter haar. ‘Gast, je weet inmiddels dat baby-brengende ooievaars alleen in kinderverhaaltjes bestaan hè?’
      Ze draaide zich naar hem toe. ‘Kun je alsjeblieft naar huis gaan? Je helpt niet echt, E.’
      De man snoof, zijn ogen op Juan gericht. Ze kon zien dat het hem pijn deed dat Juan hem bleef afwijzen. Zulke pijn resulteerde bij hem echter nooit in zachtaardig gedrag; eerder het tegenovergestelde.
      ‘Rafi moet toch naar school, hij heeft de eerste twee uren al gemist doordat ik hem vroeg bij Glenn te blijven.’
      ‘Oh, ik moet wel papa blijven spelen?’ snoof hij.
      Ze draaide zich om en keek hem smekend aan. ‘E… alsjeblieft. We hebben het hier al over gehad en…’
      ‘Hij loopt weer eens weg.’ Hij knikte langs haar heen. ‘Ga maar achter hem aan, June.’ Hij zuchtte, legde een hand tegen haar wang en liet een trieste glimlach zien. ‘Ga maar. Ik hou van je.’
      Het klonk als een afscheid. Even vlamde de angst op dat hij straks weg zou zijn als ze thuiskwam; dat hij nu degene was die haar verliet.
      In een opwelling kuste ze hem.
      ‘Ik ga nergens heen, lieverd. Ik wacht thuis op je.’ Hij streelde haar wang; inmiddels voelde hij haar verlatingsangst feilloos aan. ‘Ga achter hem aan, wees de vriend die ik niet van hem mag zijn.’
      De vriend. Dat was wat ze nu was van Juan. Niets meer, niets minder. Emilio gaf haar een duwtje en ze draaide zich om. Juan stond al bij zijn motor en ze rende op hem af.
      Voor zijn stuur bleef ze stilstaan. Wat ze moest zeggen, wist ze niet. Haar maag kromp samen toen zijn droevige ogen haar aanstaarden.
      ‘Het was een vergissing om hier te komen,’ mompelde hij. ‘Sorry June.’
      Ze probeerde de brok in haar keel weg te slikken. ‘Maar – maar wil je dan niets weten over je zoon?’
      Hij boog zijn hoofd. ‘Jij – jij wilde niet dat ik het wist hè?’
      ‘Ik wilde een beter moment afwachten.’
      Hij haalde diep adem en veegde langs zijn ogen. ‘Het – het komt nog niet echt binnen. Ik – ik moet hier weg. Sorry. Ik kan gewoon niet…’ Radeloos gleed zijn hand over zijn hoofd. ‘Ik weet het allemaal niet meer. Ik – ik heb een zoon en hij is… vijftien. Ik heb al vijftien jaar een zoon.’
      June stapte dichter naar hem toe, maar zijn handen klemden om zijn stuur. Hij wilde echt weg. Weg van haar. Hij keek haar niet eens meer aan.
      ‘Het – het is beter voor hem als ik wegga. Als hij me nooit kent.’
      ‘En is dat voor jou ook het beste, Juan?’ vroeg ze zacht.
      ‘Ik – ik ben toch al fucked up. Emilio had gelijk. Ik ben nog veel erger dan hij. Hij – hij is vast een betere vader dan ik ooit had kunnen zijn.’
      ‘Juan…’
      Hij trok haar tegen zich aan en gaf haar kus. ‘Sorry lieverd. Sorry voor alles.’
      Tranen verstikten haar stem. ‘Ga – ga alsjeblieft niet weg. Ik – ik hou van je.’
      Hij haalde scherp adem terwijl hij haar wang streelde, zijn ogen glommen van de tranen. ‘Ik hou ook van jou, June, meer dan je ooit kan beseffen, meer dan ik zelf besefte. Maar als ik blijf – als ik blijf doe ik jullie alleen nog maar meer pijn. Jullie allemaal.’
      ‘Niet meer dan wanneer je weggaat,’ fluisterde ze. ‘Alsjeblieft. Ga alsjeblieft niet weer weg. Neem tijd voor jezelf, denk over alles na… maar verdwijn niet weer, Juan.’ Met een hand tegen zijn wang, hief ze zijn hoofd en keek hem aan. ‘Neem op als ik je bel. Rafi… Rafi lijkt zo veel op je. Hij heeft zijn vader nodig – zijn echte vader. Als je alles een beetje verwerkt heb.’
      Ze rilde toen zijn tranen langs haar hand gleden.
      ‘Rafi…’ fluisterde hij, moeizaam ademhalend. ‘God… ik heb een zoon. Ik heb echt een zoon.’ Hij keek weer naar haar op. ‘June als ik dat had geweten, dan had ik je nooit… in je eentje…’
      ‘Ik weet het.’ Ze sloeg haar armen om hem heen en hield hem stevig vast. ‘Ik weet het lieverd.’
      Luidruchtig haalde hij zijn neus op en startte zijn motor.
      June liet hem niet los. ‘Waar ga je nu heen Juan? Wanneer zie ik je weer? Ik meende wat ik zei, ik wil niet weer zonder je. Ik weet niet of we ooit nog een stel kunnen worden, maar ik wil je in mijn leven, ik wil je in Rafi’s leven.’
      ‘Ik weet het niet, June. Ik kan niet nadenken, niet nu, en ik wil je geen valse beloftes doen. Maar – maar ik zal je bellen. Later.’
      ‘Zul je dat echt doen?’ vroeg ze zacht.
      Hij sloeg zijn ogen neer.
      Ze legde haar hand over die van hem. ‘Ik begrijp waarom je me destijds in de steek liet. Het doet nog steeds pijn, maar ik begrijp dat je me wilde beschermen. Maar als je nu… als je nu weer verdwijnt dan is dat gewoon vluchtgedrag. Je weet de waarheid nu, Juan. Je bent nu vijftien jaar ouder, je hebt een zoon. Neem deze keer wel je verantwoordelijkheid. Jij weet als geen ander welk effect het op een vijftienjarige jongen heeft om geen vader te hebben die zich om hem bekommert. Emilio doet zijn best, maar hij is zijn vader niet. Dat ben jij.’
      Hij wendde zijn hoofd af, pakte de hand die boven op die van hem lag, drukte een kus op de rug ervan en duwde haar arm toen weg. Daarna kwam zijn motor in beweging en ging hij ervandoor.

Rafi roerde door zijn eten. ‘Gaat iemand me nog vertellen wat er aan de hand is? Waarom Emilio onder de beurse plekken zit en ma nog geen woord gezegd heeft sinds ze vanochtend het huis uit stormde?’
      Met een zucht keek June op. ‘Er kwam een oude vriend langs,’ mompelde ze.
      De hele dag had ze bij Jordy doorgebracht; ze was te boos op Emilio geweest en te bang dat ze Juan opnieuw was kwijtgeraakt. Rond etenstijd was ze naar huis gegaan, waar Emilio al voor hen gekookt had.
      ‘Alleen een vriend van jou dan zeker?’ vroeg Rafi met opgetrokken wenkbrauwen. De spot in zijn bruine ogen ontging haar niet. Hoewel ze hem altijd al op Juan vond lijken, was dat nog veel duidelijker nu ze hem weer gezien had.
      ‘Het ligt ingewikkeld.’
      Rafi keek peinzend naar Emilio’s gezicht. ‘Heb je die ander d’r goed van langs gegeven?’
      ‘Wat denk je zelf?’ vroeg Emilio met een grijns. ‘Ik laat me toch niet zomaar neerhoeken.’
      Rafi grijnsde terug. Haar blik schoot heen en weer tussen haar zoon en vriend. Soms had ze het gevoel dat Emilio hem niet zag als een stiefzoon, maar als iemand met wie hij wilde rondhangen. Een vriend – een herinnering aan Juan.
      ‘Was het een ex van je, ma?’ vroeg Rafi. ‘Dat ie daarom uit z’n plaat ging tegen je vriend?’
      June voelde dat haar wangen begonnen te gloeien. ‘Het ligt ingewikkeld,’ herhaalde ze.
      ‘Ik had het verdiend,’ zei Emilio. ‘Hij was mijn beste maat, toen ik zo oud was als jij, en ik heb wat behoorlijk domme dingen gedaan. Toen, en nu.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Je weet hoe ik ben; ik draag m’n hart op m’n tong.’
      June nam een schep van de macaroni en probeerde de zenuwen van zich af te laten glijden. Emilio had vandaag al veel dingen gezegd waarvan ze gewenst had dat hij ze voor zich had gehouden, maar dat kwam vooral doordat zijn emoties zo heftig waren. Hij zou niet zeggen dat Juan zijn vader was – toch?
      ‘Weet je nog, die dag dat ik je moeder opzocht? Toen ik naar Juan vroeg? Hij was mijn maat op de middelbare, en hij had wat met je ma. Na een ruzie verloor ik ze uit het oog en pas jaren later vond ik haar terug. Maar toen was ze al heel lang niet meer met Juan.’
      June durfde niet op te kijken. Haar zoon was slim, hij prikte er vast doorheen.
      ‘Juan – zo heet m’n oom toch? Heb je wat met m’n oom gehad, ma?’
      ‘Nee,’ zei ze vlug. ‘Nee, dat is een andere Juan.’
      Ze voelde Emilio’s blik op zich branden en keek hem indringend aan.
      Haar zoon trok een mondhoek op. ‘Dacht al. Dat zou echt weird zijn.’
      Haar lippen trilden toen ze een glimlach forceerde.
      Rafi hield haar blik vast, een beetje argwanend. ‘Was-ie ook een vriend van me pa?’
      June kneep haar ogen dicht. De gedachte aan Mateo en Juan deed haar hart pijnlijk samenkrimpen.
      ‘Laat het maar rusten, Rafi,’ zei Emilio. ‘Het was een zwaar weerzien voor je moeder. Als je nieuwsgierig bent, hebben we het er later nog weleens over, goed?’
      Hij tilde haar hand op en gaf een kus op de rug ervan. Net zoals Juan vanmiddag had gedaan. Een rilling liep door haar lijf. Na al die jaren moest ze nog steeds aan zulke tedere gebaren van hem wennen. In het begin had het geforceerd gevoeld, maar inmiddels wist ze dat hij echt om haar gaf, maar dat hij nooit goed had geweten hoe hij affectie moest tonen en Juan een beetje als voorbeeld had genomen.
      Ze keek schichtig naar haar zoon, maar die schonk haar een begripvolle glimlach en richtte zijn aandacht op zijn halfbroertje dat zo onopvallend mogelijk de helft van zijn eten op het bord van zijn grote broer had geschoven.

Emilio begon pas weer over Juan toen ze in bed lagen. June was expres vroeg onder de wol gekropen, al had ze kunnen voorspellen dat haar vriend daar geen genoegen mee zou nemen.
      ‘Ben je de hele middag bij hem geweest?’
      June staarde naar het plafond. Het verdriet en de angst hem weer kwijt te raken, woekerden door haar lijf.
      ‘Nee, we hebben nog geen vijf minuten kunnen praten. Hij is weggegaan. Ik – ik weet niet of hij terugkomt.’
      ‘Natuurlijk komt hij terug. Zeker nu hij van ons weet.’
      June slaakte een zucht.
      Emilio draaide zich op zijn zij. ‘Ik heb het weer verkloot hè?’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Misschien is het beter zo. Alle klappen in één keer. Ik hoop alleen dat het niet te veel voor hem is. Voor ik hem over ons vertelde, zat hij te bazelen dat het beter voor iedereen was als hij dood was. Ik kan me gewoon echt niet voorstellen wat hij heeft doorgemaakt.’
      ‘Hij zat bij een motorclub. Bij de Sons of Anarchy.’
      June draaide zich naar hem toe. ‘W-wat?’
      ‘Ik zag de tattoo op zijn onderarm. Die gasten zijn link man. Ik heb een tijdje rondgehangen bij de Mayans, bij Rileys familie, en heel soms kwamen de Sons ook langs. Ik heb overwogen om een prospect te worden, maar het is er nooit van gekomen.’
      ‘Een motorclub,’ zuchtte ze.
      ‘Een bende, is het meer. Hoop illegale shit.’
      Het had haar niet moeten verbazen. Hij had al gezegd dat hij ergere dingen had gedaan dan zijn broer.
      ‘Denk je dat die nu achter hem aan zitten?’
      ‘Ja. Als het anderen waren, hadden zij hem wel beschermd.’
      Er viel een stilte, waarbij ze beiden in gedachten verzonken. Waar zou hij nu zijn? Had hij onderdak gevonden? Of zat hij ergens onder een brug? Zou ze hem ooit nog terugzien?
      Emilio kwam dichter tegen haar aan liggen. Zijn hand gleed langs haar bovenbeen naar haar heup, en vandaar verder omhoog zodat haar satijnen nachthemd omhoogkroop.
      ‘E…’ zuchtte ze. ‘Ik ben nu echt niet in de mood.’
      ‘Dan breng ik je wel in de mood.’ In het schemerlicht kon ze nog net zijn grijns ontwaren. ‘Of had je hier nu liever met Juan gelegen? Of met ons alle twee? Een trio?’ Zijn hand gleed om haar borst. ‘Heb je daar weleens over gefantaseerd? Hoe het voelt als er aan je beide tepels tegelijk gezogen wordt?’
      June haalde scherp adem toen hij haar nachthemd tot haar hals omhoogschoof en aan haar tepel begon te zuigen.
      ‘Ik zou deze kant doen…’ fluisterde Emilio, waarna hij zijn lippen om de rechter sloot. ‘En Juan deze…’ Hij verplaatste zijn mond haar de andere kant.
      In een flits zag ze het voor zich. Haar keel werd droog, haar hart sloeg fanatieker in haar borst.
      ‘E…’ mompelde ze, hem proberend weg te duwen.
      ‘Ik zou het voor jou doen, June. En hij ook – ik weet het zeker.’ Hij begon haar in haar nek te zoenen.
      ‘Ik geloof niet dat je dat echt zou doen,’ mompelde ze. ‘Dat zeg je nu alleen maar om…’ Ze sloot haar ogen even toen hij haar borst stevig masseerde.
      ‘Omdat het jou opgeilt,’ fluisterde hij in haar oor. ‘Zo vaak heb ik je niet geil gezien, June. Als we alleen aan jou zitten, dan ben ik best in voor zo’n trio. Denk je eens in… Jij zit op je handen en knieën, Juan zit achter je, zijn handen om je heupen terwijl achterlangs in je stoot, nice and slow, precies zoals hij dat altijd graag deed. En ik… streel je borsten, mijn tong strijkt langs je tepel en je hand zit om me heen als je me aftrekt, zacht maar dwingend.’ Zijn hand gleed in haar slipje en June voelde hoe haar buik zich samentrok. ‘Fuck, ik heb je nog nooit zo snel nat gekregen. Dus dit is die dirty side van je waar Juan zo graag over opschepte, maar nooit over in detail wilde treden?’
      Ze voelde zijn grijns toen hij haar haar begon te zoenen, terwijl zijn vingers in haar gleden. June wist meteen welke dirty side hij bedoelde en ze voelde haar wangen warm worden. Emilio had er vaak naar gevraagd, ernaar gegist – en ook nu zat hij ernaast. Maar herinneringen schoten door haar hoofd en vermengden zich met Emilio’s woorden.
      Emilio trok behendig haar slip uit, rolde haar op haar buik en wrong zich tussen haar benen. Zijn handen schoven onder haar borsten en June kreunde toen hij haar binnendrong.
      ‘Beeld je hem in,’ fluisterde hij, langzaam in en uit haar glijdend. ‘Hij fluistert in je oor hoe erg hij je gemist heeft, hoe fucking lekker hij het vindt om weer in je te zitten.’
      June’s mond voelde droog. Ze kantelde haar bekken zodat hij dieper kwam. Haar tepels voelden overgevoelig tussen zijn duim en wijsvinger.
      ‘En wat doe je met mij?’ hijgde hij in haar oor.
      June voelde haar wangen nog roder worden, al zette ze toch door omdat ze wilde dat hij doorging, omdat de vlinders in haar buik haar bijna lieten opstijgen.
      ‘Jij zit voor me, je speelt met jezelf. En dan – dan neem ik het van je over, leg ik mijn lippen eromheen, zuig ik je… In een schokkerig tempo omdat het zo… omdat het zo goed voelt als Juan...’
      ‘Aaah fuck June.’ Hij stootte harder, dieper, klauwde zijn vingers in haar borsten. ‘Je zit zo nauw om me heen.’
      June sloot haar ogen, beeldde zich in dat het Juan was die haar nu nam, dat Emilio haar zoende, haar borsten streelde en dingen in haar oor fluisterde. Haar gekreun werd harder toen dat van Emilio dat ook deed; samen doken ze op hun hoogtepunt af en kwamen bijna tegelijk.
      Emilio rolde van haar af en trok haar in zijn armen. ‘Dat was heet,’ fluisterde hij tegen haar hals, onophoudelijk haar huid kussend. ‘Ik zou het doen. Ik zou je samen met mijn bro doen als je dan nog harder komt dan nu. Jouw daarvan zien genieten is echt zo fucking sexy.’
      June zei niets; haar wangen bloosden nog hevig. Na vijf jaar samen zijn met Emilio dacht ze wel wat gewend te zijn, maar nooit eerder had ze iets als dit gedaan. Haar gedachten pendelden heen en weer tussen schaamte en het verlangen om het echt te doen.
      Emilio’s duim gleed langs haar verhitte wang. ‘Je hoeft je niet te schamen, lieverd. Iedereen die Juan én mij kan krijgen, zou hierover fantaseren.’ Hij kroop dichter tegen haar aan en beet zachtjes in haar nek. ‘Maar jij bent de enige die ons allebei kan krijgen.’
      June kneep haar ogen dicht – de kans dat ze eens moest kiezen tussen hen deed pijn. Ze wilde Juan terug, dat voelde ze in iedere vezel van haar lijf. Maar Emilio wilde ze evenmin kwijt – en hen allebei hebben… dat kon niet.
      Misschien voor één nacht, maar dat was alles.
      ‘Denk je dat hij ooit terugkomt, E?’ vroeg ze zachtjes.
      Hij sloeg zijn beide armen om haar heen. ‘Ja, lieve June. Ik weet dat hij terugkomt en dat hij over een tijdje degene is die je zo vasthoudt. Maar tot die tijd… tot die tijd wil ik de jouwe zijn.’
      Een traan rolde langs haar wang terwijl ze in het donker zijn lippen zocht. ‘Ik wil ook de jouwe blijven, E.’
      Hij gaf haar een tedere kus. ‘Het is goed, schat. Ik weet dat je nooit de mijne bent geweest. Niet echt.’
      June sloeg haar ogen neer. Of dat echt waar was, betwijfelde ze nu ze bang was hem kwijt te raken.

Reacties (1)

  • NicoleStyles

    Nah toch ook wel lief en zielig tegelijk van Emilio dat hij zelf ook weet dat june aan Juan behoort.
    ik moet zeggen dat ik in de loop van dit verhaal er steeds meer van ben gaan houden hihi

    5 maanden geleden
    • Croweater

      Haha, dat is fijn om te horen! Dit verhaal heeft zo weinig lezers maar ik ben er zo gek op haha

      5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen