Ze sliepen naast elkaar – maar opnieuw seks hadden ze niet. Wel hadden ze nog twee keer gezoend, spontane kussen, waar ze beiden een beetje door gebloosd hadden. Dana’s gevoelens voor hem waren een grote warboel. Soms waren er vlinders, soms verlangde ze alleen naar een omhelzing – en soms was Juice de enige aan wie ze kon denken en miste ze hem zo verschrikkelijk en had ze zo vreselijk veel spijt van haar erotische douche met Kip dat de schaamte op haar in beukte. Toch probeerde ze zich daartegen te weren; haar leven was al zwaar genoeg.
      ‘Ik denk dat we het vannacht moeten doen,’ zei Kip op de vierde dag dat Maddox weg was.
      Dana haalde scherp adem. Ze hadden het plan al drie keer doorgesproken en ze had er al verscheidende keren nachtmerries over gehad. Toch moesten ze het proberen. Er zou een dag komen dat Maddox Tabitha iets zou aandoen, ze wist het honderd procent zeker.
      En als dat niet zo was, belandde Kip nog eens in zee. Zeker als haar gevoelens voor hem bleven toenemen. Als Maddox ooit een hunkerende blik van haar opving, was het met hem gedaan.
      ‘Anders wordt de kans alleen maar groter dat hij ons vindt.’
      ‘Ja, goed,’ mompelde Dana. De zenuwen knepen haar keel dicht. Als het fout ging…
      ‘Hé, het komt goed.’ Kip legde een hand tegen haar wang. ‘Je gaat terug naar je mannetje. Juice kan straks eindelijk zijn dochtertje vasthouden.’ Hij gaf een kus op haar voorhoofd. ‘Het komt allemaal goed, Deen. We hebben het goed uitgedacht.’
      Dat was zo – maar nog steeds waren er veel onzekere factoren.
      ‘Jullie twee lopen geen enkel risico. Het enige wat je moet doen, is de dokter hierheen lokken.’
      Diep ademend, knikte Dana. Ze kon dit. Ze deed dit voor Tabitha, voor Juice. Voor haarzelf. Voor Kip. Voor Kozik – voor iedereen die ze kende.
      ‘Je weet de nummers, hè?’
      Dana knikte. Die had ze uit haar hoofd geleerd in Mexico.
      ‘Mooi zo.’ Hij gaf haar een overtuigende glimlach.

Dana kon het nauwelijks meer aanhoren. Tabitha huilde al twee uur lang onafgebroken en toch bleef ze bij haar dochter uit de buurt. Ze voelde zich een verschrikkelijke moeder – zelfs al deed ze het met de allerbeste intenties.
      Tegen middernacht ging ze pas naar haar dochtertje toe en smeerde wat ketchup op haar kin, haar kraagje en dekentje.
      ‘Sorry lieverd,’ fluisterde ze, een kus op haar verhitte voorhoofdje drukkend. ‘Nog heel even.’
      Een huivering trok door haar heen toen ze nog harder begon te krijsen toen Dana zich weer van haar wegdraaide. Tranen hoopten zich op in haar ogen.
      Kom op, Deen. Dit horen ze in elk geval ook op de dok. Ze gaat heus niet dood van een paar uur niet getroost worden.
      Maar het voelde zo vreselijk verkeerd, haar hulpeloze dochtertje gebruiken om hier weg te komen.
      Ze rechtte haar schouders en beet op haar knokkels totdat de tranen in haar ogen sprongen. Meteen haalde ze de ergste herinneringen boven. Opies dood, Juice’ betraande gezicht toen ze van hem wegliep, zijn gebroken stem die ze door de telefoon had gehoord… De tranen namen toe in dikte en ze begon te snikken. Kip gaf een kneepje in haar schouder, toen rende ze op blote voeten en in haar nachtjapon naar buiten toe, naar de dok.
      ‘Help!’ gilde ze. ‘Help, mijn baby’tje!’ Ze greep de tralies van het hek vast en begon eraan te rammelen. ‘Alsjeblieft! Mijn dochtertje, ze is ziek! Ze kwijlt bloed! Alsjeblieft, laat de medicus komen!’
      In de schaduwen zag ze wat bewegingen, er klonken zware mannenstemmen. Een deur ging open, daarna liep de man op haar af die Kip ruim een halfjaar geleden had opgelapt.
      ‘Help me, alsjeblieft!’ smeekte ze, nog meer krokodillentranen vergietend.
      ‘Ik kom eraan,’ bromde hij. ‘Rustig aan.’
      Dana probeerde de opwinding weg te drukken en bleef nare herinneringen voor haar ogen afspelen totdat ze er misselijk van werd. Samen met de man holde ze naar het huis toe, naar de slaapkamer. Zij ging als eerst naar binnen. De ledikant hadden ze iets verplaatst, tot vlak naast de deur waarachter Kip zich verborgen hield. Ze bleef naast haar krijsende dochter staan, gaf de man genoeg ruimte om zich over het kind te kunnen buigen. Zodra hij dat deed, sloop Kip uit zijn schuilplaats vandaan. In zijn hand hield hij een mes. Vlak voordat de medicus Tabitha kon oppakken, sloeg Kip een arm om zijn borst en haakte hem voetje zodat hij viel. In één beweging trok hij de ander naar achteren, zijn arm tegen zijn lippen gedrukt om een schreeuw te smoren. Met zijn andere hand ramde hij het mes in de nek van de man, rukte het er weer uit en sloeg opnieuw toe, net zolang totdat zijn hele schouder bebloed was en het lichaam van de man ineenzakte.
      Aan Kips onderarm bungelde een bebloed stuk vlees waar de man hem gebeten had, maar hij veegde het nonchalant af aan zijn broek, onderzocht het dode lichaam en trok zijn machinegeweer van zijn schouder. Zijn hand gleed in de zak van de man en een tel later overhandigde hij haar de telefoon.
      ‘Tot zo,’ zei hij zacht. Met zijn ongeschonden arm trok hij haar naar zich toe en gaf haar een snelle kus, daarna rende hij met het machinegeweer weg.
      Dana’s vingers trilden toen ze Juice’ nummer indrukten. IJsberend door de kamer wachtte ze tot hij opnam, ook al was het voorbij middernacht.
      Voicemail. Ze haalde diep adem, slikte de verlammende teleurstelling weg en probeerde Koziks nummer. Weer voicemail.
      ‘Hé Koz,’ bracht ze fluisterend uit. Haar keel voelde dik. ‘Kip en ik proberen te ontsnappen, maar als het niet lukt...’ Ze haalde diep adem, probeerde het geluid van geweerschoten op te vangen, maar het was nog steeds stil. ‘We zitten op een eiland midden op zee, hooguit een kilometer bij een kilometer waar ze met een speedboot kunnen komen. Er zijn vijf bewakers, uh, nu nog vier bedoel ik, en Maddox is tot zaterdag weg.’ Haar lippen begonnen te trillen. Ze had gezegd wat ze moest zeggen. ‘Ik moet ophangen,’ mompelde ze, langs haar ogen vegend.
      Daarna verbrak ze de verbinding en belde Juice opnieuw. Ze slikte moeizaam toen ze hem deze keer afluisterde; zijn vrolijke stem liet haar hart samenkrimpen. ‘Hé,’ zei ze zacht. Daarna brak ze, waar ze al bang voor was geweest. Een tijdje snikte ze alleen, totdat ze zichzelf weer onder controle had. ‘Sorry,’ mompelde ze. ‘Ik mis je gewoon zo erg. Er gaat geen uur voorbij dat ik niet aan je denk. Ik – ik hou zoveel van je.’ Ze haalde diep adem. ‘Kip probeert de bewakers nu uit te schakelen, we hebben een machinegeweer in handen gekregen.’ Het gehuil van Tabitha leidde haar af. Schaamte kroop langs haar wangen en ze tilde het kindje op. ‘Ik – ik ben met papa aan het praten,’ zei ze, de telefoon tegen haar oor geklemd. ‘We hebben een dochtertje, Juice,’ vervolgde ze. ‘Ik heb haar Tabitha genoemd. Ze - ze heeft jouw ogen. Jouw neus.’ Ze klemde haar lippen op elkaar toen een nieuwe snik over haar lippen schoot.
      Tabitha was plotseling stil en keek met grote ogen op. Een beverig lachje boog haar lippen om.
      ‘Ik zal zo proberen een foto te sturen. Je moet haar zien.’ Ze veegde langs haar ogen. ‘Ik hou van je, Juan. Ik kan niet wachten totdat ik weer bij je ben, totdat ik je weer kan vasthouden. Dat – dat is het enige wat me erdoorheen sleept.’ Ze haalde diep adem, luisterde gespannen naar een teken van Kip.
      Als het maar goed ging. Oh, als het maar goed ging…
      ‘Ik moet me klaarmaken om te gaan,’ zei ze zacht, toen ze bang werd dat de emoties haar straks geen stap meer konden laten verzetten. ‘Dag lieverd. Hopelijk tot snel.’



Reacties (3)

  • VampireMouse

    Het is geweldig wakker worden met ee. Hoofdstuk van jou.. Maar dit einde.... Auwww mijn hart!! Snel verder!!!

    3 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Maddox heeft het door. Natuurlijk heeft hij het door. Hij is weggegaan, omdat hij wilde testen of ze zou proberen te ontsnappen. Omg, het mag echt niet misgaan. Maar het gaat wel mis. Natuurlijk gaat het mis, want waarom zou je mijn arme hart een pauze gunnen?
    Alsjeblieft snel verder!

    3 maanden geleden
  • iceprinces14

    Wowwwwwww!!!! Snel verder!!

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen