Foto bij Scar 44

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik kan niet ontkennen dat het me verbaast dat ze nog overeind staat, na alles wat ze meegemaakt heeft. Maar sommige mensen zijn gemaakt om te vechten, heb ik door de jaren heen gemerkt. Ze zijn niet per se dapper geboren, of sterk. Het is gewoon alsof ze geboren worden en getest en getest worden totdat ze gebroken en beschadigd zijn in duizend verschillende manieren. Paige is een vechter. En misschien is het niet eens waar ze voor gekozen had als ze de keus had gekregen. Misschien zou ze er dolgraag voor willen kiezen om te rusten. Maar ze is nu eenmaal geboren om te vechten. En al van kinds af aan is oorlog het enige wat ze kent. Toch, nu ze ligt te slapen, dicht tegen me aan en haar ademhaling afgestemd op de mijne, ziet ze er bijna vredig uit.

De volgende morgen word ik langzaam wakker, met steeds openknipperende ogen en weer in slaap vallen. Wanneer ik na een tijdje echt wakker wordt, merk ik dat Paige nog steeds in mijn armen ligt te slapen. Ik lig op mijn linkerzij, met haar dicht tegen me aangetrokken. Haar rechterarm ligt tussen onze lichamen ingeklemd en haar linkerarm is losjes om mijn middel gedrapeerd. Haar hoofd ligt tegen mijn borstkas. Ik draai mijn nek dusdanig dat ik niet zo veel van positie verander om haar te wekken, maar ik haar wel kan bekijken. Ze ziet er kalm uit. De eeuwige bezorgde uitdrukking is van haar gezicht verdwenen en haar ademhaling is traag. Ik voel dat haar spieren niet zo gespannen zijn als normaal.
De normaal zo afgezonderde, zenuwachtige, harde, rusteloze Paige, ziet er nu juist zorgeloos, kalm en vredig uit. En ze ligt in mijn armen.
Na tien minuten begint ze iets te bewegen en te draaien, waardoor ik mijn grip verslap. Wanneer ze haar ogen opent, slaat de ongemakkelijkheid toe en laat ik haar snel los. Ze kreunt vermoeid en lijkt nog even van de wereld te zijn. Dan wrijft ze in haar ogen en komt ze op haar ellebogen omhoog, waarna ik hetzelfde doe.
Zodra ze me aankijkt zeg ik snel: 'Er is niks gebeurd. Ik... Gisteravond... Ik heb niks gedaan wat...'
'Ik herinner het me nog, hoor,' onderbreekt ze me en ze wrijft over haar voorhoofd. 'Ik weet het nog.'
Ze komt verder overeind, met haar rug tegen het hoofdbord. Ze laat weer een kreun horen en klaagt: 'God, wat is wakker worden moeilijk.'
Ik sla de dekens van mezelf af en vraag: 'Koffie?'
'Graag.'
Ik loop de woonkamer-keukenhybride in en begin koffie te zetten. Na een paar minuten komt ze ook naar buiten en ze gaat aan de eettafel zitten. Ze heeft een joggingbroek en sokken aangetrokken, maar er zit kippenvel op haar blote armen. Haar haar valt als een gordijn voor de zijkant van haar gezicht. Wanneer de koffie klaar is, zet ik een mok voor haar neer en ga ik zelf aan de andere kant van de tafel zitten, tegenover haar. Ze neemt de beker in haar handen en laat haar duim afwezig over het keramiek glijden.
'Dank je,' zegt ze na een tijdje. 'Ook... Ook voor gisteravond.'
Wetend dat dat niet is wat ze wil, probeer ik de golf van medelijden die me weer overspoeld te verbergen.
'Ik... Ik vind het nog steeds heel erg voor je,' zeg ik uiteindelijk. 'Echt, echt heel erg. Het is zo oneerlijk dat... Echt... Het is verschrikkelijk.'
Ze slikt en mompelt: 'Dank je.'
Nadat ik een paar slokken koffie op heb, verzamel ik de moed om te vragen: 'Je hoeft niet te antwoorden als je niet wilt, maar ik vroeg me af of je... nadat dat alles gebeurd is, zeg maar... ooit nog...'
Ik vind de woorden niet om mijn zin af te maken, maar ze weet al wat ik bedoel.
'Een relatie heb gehad? Nee.' Ze neemt nog een slok koffie. 'En daarvoor ook niet.'
Oké, nu voel ik me nog slechter over het feit dat ik haar gekust heb, dat ik me aan haar heb opgedrongen. Nu ik echt een beetje begin te beseffen dat haar dat allemaal echt overkomen is en dat het waarschijnlijk nog erger is dan ze heeft laten blijken, zorgt het alleen maar voor een nog grotere knoop in mijn maag.
Ik heb door dat zodra ik het onderwerp relaties aangesneden heb, de stilte wat geladen wordt. En tijdens de rest van ons ontbijt zeggen we allebei geen woord meer.

Hoewel ik vrij zenuwachtig was over wat dit reisje in zou houden, ben ik meteen gerustgesteld nadat ik erachter kom dat het helemaal niks voorstelt. Vanavond is er een gala waar politieagenten vanuit de hele wereld voor uitgenodigd zijn en morgen vliegen we weer terug naar Nebraska. Wat een geweldige manier om belastinggeld te besteden. Dit is overduidelijk terecht een prioriteit. Totale onzin, is het. Nu snap ik waarom Marco ons gestuurd heeft in plaats van dat hij zelf is gegaan. De gluiperd. Toch kan ik niet klagen.
Nadat we de rest van de dag een beetje door Parijs hebben lopen wandelen en Paige me allemaal plekjes die ze kent heeft laten zien, moeten we ons in de avond klaarmaken voor het gala.
Wanneer ik mijn grijze pak aan heb getrokken, sta ik bij de bank nog een beetje te klooien met mijn donkerblauwe stropdas, die verschrikkelijk ongemakkelijk zit, waarbij ik het raam als geïmproviseerde spiegel gebruik.
'Oh, wow. Niet verkeerd, Nate,' hoor ik Paige opeens zeggen en ik draai me om.
Ze draagt een lange, slanke galajurk; volledig aansluitend, maar met een rok die subtiel uitloopt richting het einde, waardoor het niet lijkt alsof ze opgesloten zit in een koker. Het is zo donkerblauw dat het bijna zwart lijkt, met een halternek en een lijfje dat bedekt is met kraaltjes, die aan de voorkant tot het verste punt uitlopen tot haar heupen en aan de achterkant tot de bovenkant van haar bovenbenen. Haar rug is op de punten die niet bedekt zijn met de kraaltjes transparant, maar haar litteken wordt precies bedekt. Haar haar heeft ze opgestoken en ze draagt simpele, elegante oorbellen van zilver.
'Het is heel moeilijk om aan een galajurk te komen die mijn litteken volledig verbergt. Echt een verschikking,' klaagt ze en ze plukt onbeholpen aan de stof. 'God, ik haat jurken. Gelukkig heb ik uit het aanbod dat ik gekregen heb nog een paar hakken kunnen vinden die niet belachelijk hoog en smal zijn.'
'Mocht het helpen,' zeg ik, 'het staat je goed.'
Ze kijkt op, haar blik onleesbaar. 'Weet je wat me nog beter zou staan?'
'Nou?'
'Iets met zakken.'
Ik kan een scheve grijns niet verbergen en ik rol met mijn ogen.
Ze loopt mopperen naar me toe en zegt: 'Je stropdas zit scheef. Zo kan ik natuurlijk echt niet met je op komen dagen op het nutteloze rotgala zonder enkele serieuze betekenis.'
Vakkundig doet ze mijn das recht en hoewel het een onschuldige aanraking is, kan ik niet anders dan mijn adem inhouden. Ik zou willen dat ik haar de schuld zou kunnen geven voor de manier waarop ze mijn hele brein in de war brengt.
Ze kijkt me even schuin aan en zegt dan: 'Ergens is het wel leuk om eens een keer hakken te dragen, ook al zijn ze niet hoog. Nu kijk ik eindelijk niet steeds tegen je kin aan.'
Ik forceer een beledigde uitdrukking op mijn gezicht.
'Hoe durf je?' bries ik. 'Ik heb een prachtige kin.'
Ze rolt met haar ogen en kijkt even op de klok.
'Waar komt de chauffeur ons ook alweer ophalen?' vraagt ze.
'Het is wel heel ambitieus van je om te denken dat ik dat kan onthouden én uit kan spreken,' zeg ik, dus ik loop naar de tafel toe en pak daar het blad met daarop ons programma en de straatnamen. Ze pakt het aan en laat haar blik over de regels schieten.
'Oh, ja. Ik weet wel waar dat is. Zullen we vertrekken?'
Ik knik en open de deur voor haar terwijl ze prutsend haar jas aantrekt. We lopen over straat en ik heb geen idee waar we zijn, maar dat vind ik prima.
Op een dag was ik achttien en was ik aan het plannen voor ooit. En op een gegeven moment was ooit vandaag. En op een gegeven moment was ooit gisteren. En op een gegeven moment was het te laat. En dat is mijn leven. En vandaag is vandaag en ik ben op weg naar een of ander gala waar ik totaal geen zin in heb, in een totaal onbekende stad in een land waar ik nog nooit heb geweest en de taal nauwelijks spreek. Maar om de een of andere reden is dat ook allemaal prima, want Paige draagt een blauwe jurk. En opeens is blauw mijn lievelingskleur, en is ooit weer vandaag.

Reacties (1)

  • BethGoes

    "Maar om de een of andere reden is dat ook allemaal prima, want Paige draagt een blauwe jurk."

    Omg! Hi-la-risch!

    Gister nieuw woord geleerd btw: LMFAO

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen