Foto bij What it takes 8 - Live show 3

Sophie.

Live show drie. Ik hoop maar dat het goed gaat. Sinds drie dagen zit ik aan de antibiotica vanwege een keel ontsteking. Met veel pijnstilling, veel drinken en rust hoop ik dat vanavond een beetje goed zal verlopen. Ik ben allang blij dat ik geen nummer heb met hele hoge uithalen erin en dat ik wat dieper en zachter kon zingen. Mijn outfit is hetzelfde als Billie Eilish heeft gedragen in de videoclip. Alles behalve mijn smaak, maar goed.. Het is het proberen waard.
Terwijl er een aantal kandidaten optreden komt Jack naast mij zitten. ''Zelfs zo zie je er prachtig uit.'' ik kijk hem aan. Mijn haar zit sluik naar beneden gestijlt. Mijn make up is vrij donker, voornamelijk rond mijn ogen. Ik glimlach klein en bedank hem voor het compliment. ''Is er iets, je doet zo afstandelijk sinds vorige week?''
Ik bijt op mijn lip. Ik wilde hem ook niet rot laten voelen. ''Nee, er is niks.'' ik druk een vluchtige kus op zijn wang. Tevreden glimlacht hij. ''Gelukkig... Ik schrok al.'' zegt hij opgelucht. Ik glimlach en kijk hem na terwijl hij verdwijnt voor zijn optreden. Hierna ben ik.
Jack doet het goed, de emotie in zijn optreden is prachtig. Ik ken het nummer niet, maar het is wel een steengoed optreden.
Hierna ben ik. ''Onze lieve Sophie kampt helaas met een keelontsteking, maar dat mag de pret niet drukken.. Hier is zij met haar versie van Lovely, van Billie Eilish.'' er wordt luid geapplaudisseerd. Ik bijt zacht op mijn onderlip en neem plaats in de grote glazen box. Het heeft geen voorkant, vanwege het geluid wat anders enorm slecht is, maar het gaf wel zo'n effect. Terwijl het nummer start begin ik te zingen. In tegenstelling tot vorige week gaat het slecht. Bij enkele noten doet mijn keel gewoon enorm zeer, waardoor ik mijn ogen samenknijp van de pijn. Ik probeer het weg te drukken en weg te stoppen, maar dit lukt niet altijd. Sommige woorden klinken vals. Ik ben teleurgesteld in mezelf. Ik voel een traan over mijn wang lopen. Niet vanwege het feit dat ik emotioneel wordt van het nummer, maar omdat het gewoon niet goed gaat.
But I know someday I'll make it out of here
Even if it takes all night or a hundred years
Need a place to hide, but I can't find one near
Wanna feel alive, outside I can't fight my fear
Isn't it lovely, all alone?
Heart made of glass, my mind of stone
Tear me to pieces, skin to bone
Hello, welcome home
.
Er wordt geapplaudisseerd voor me zodra het nummer ten einde is, maar ik ben alles behalve blij. Ik loop naar Jandino. ''Zo, hoe gaat het met je keel?'' Het liefst wil ik schelden, maar ik hou me in.
''Het gaat niet zo lekker, en dat was ook terug te horen in mijn optreden. Ik heb enorme last.. en ik baal enorm.'' zeg ik en zucht even. ''We gaan horen wat de jury ervan vind.'' zegt hij.
We beginnen bij Gordon. ''Ja, Sophie. Het nummer kent veel emotie en ik vond het mooi dat je die emotie uit jezelf hebt kunnen halen. Dit was niet je beste performance, maar ondanks je keelontsteking vind ik wel dat je jezelf redelijk staande hebt gehouden..'' zegt hij. Ik knik. ''Dankjewel..'' breng ik uit. Simon is even stil voordat hij zijn commentaar geeft. ''Ik had meer verwacht, Sophie.'' teleurgesteld sla ik mijn ogen neer en knik. ''Je zat niet lekker op de juiste toonhoogte, zong af en toe wat vals. Je hebt daadwerkelijk emoties getoond, maar ik betwijfel of dit vanuit het nummer was of vanuit de pijn en emotie die je zelf voelt.'' zegt hij eerlijk. Ik knik eventjes en bijt op mijn lip. Zijn woorden komen hard binnen. Ik veeg een traan weg en luister naar het verdere, niet positieve commentaar. Ik had het verwacht.. Het was ook gewoon niet goed.
Ik voeg me bij de rest, maar zwijg. Ik ga naar huis vanavond. Ik weet het zeker. ''You okay?'' Ik neem een slok water en kijk Charley aan. Ik knik. ''Ik wil het er niet over hebben..'' zeg ik en zucht even. Ik kijk naar mijn nagels.
Na de laatste twee optredens is het tijd om te horen wie X-factor zal moeten verlaten.
Een voor een worden de namen opgenoemd van degene die door staan. ''De twee in de gevarenzone van deze week zijn... Sophie en Max.'' ik zucht eventjes en kijk naar Max. Hij slaat zijn arm om mijn schouders heen. ''Je gaat door.'' spreekt hij me bemoedigend toe. Ik haal mijn schouders op. ''Jij was veel beter.'' zeg ik. We richting onze blik op Jandino. ''Degene die, met 1 procent meer stemmen, door is...'' ik voel de spanning door mijn lijf gieren. ''Is Sophie!'' zegt hij. Huilend zak ik door mijn knieën. Ik ben door, ik lig er niet uit.. Ik had een super slechte performance neergezet, maar ik ben er nog!! O mijn god... Ik word omhoog getrokken door Charley die me stevig knuffelt. ''Oh, wat ben ik blij....'' zegt ze en drukt een kus op mijn wang.
Max voegt zich bij me. ''Ik zei het toch...'' zegt hij en drukt een kus op mijn wang. Ik knuffel hem. ''Je hebt het meer verdiend als ik..'' zeg ik. Hij grijnst. ''Niet waar.'' zegt hij en knipoogt naar me.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen