Het was al zo lang geleden dat hij een gewelddadige actie had uitgevoerd en er hing zo vreselijk veel van af dat hij zich nauwelijks kon concentreren. Hoewel hij talloze keren een geweer in zijn handen had gehad, voelde het nu onwennig en was hij voor het eerst sinds Irak bang dat hij zijn doelwit zou missen.
      Het moest mogelijk zijn. Vijf wachten die niets verwachtten. Of zouden ze toch op hun hoede zijn na Dana’s roep om hulp? Hij kon zich niet voorstellen dat Maddox de eerste de beste groep sukkels had ingehuurd, dus hij moest er maar van uitgaan dat ze hem verwachtten.
      Niet dat het veel uitmaakte. In zijn eentje kon hij nou eenmaal niet zoveel strategieën uitvoeren. En dus sloop hij onder dekking van de nacht naar het dok, zocht naar een goede schuilplaats. Daar controleerde hij of de demper goed vastgedraaid zat, nam positie en wachtte af.
      Na een minuut of tien riep een van de mannen om een sigaret, waarna er een ander naar hem toe liep. De nicotine-behoeftige had een paar stappen opzij gezet om zijn maat tegemoet te komen en zodra ze zich beiden in zijn blikveld bevonden, begon hij te schieten.
      Zijn mondhoek boog tevreden omhoog toen hij beide mannen in de borst raakte, die zonder een kreet te slaken in elkaar zakten. Er waren er nog twe. Hoop vloeide door zijn aderen. Langzaam bewoog hij zich dichter naar het hek toe, zodat hij kon schieten zodra de andere bewakers poolshoogte kwamen nemen. Eén kwam niet veel later. Hij schoot in het wilde weg, maar Kip had hem in het vizier terwijl het de ander daaraan ontbrak, dus ook deze ging neer. Nog één.
      Nog één!
      Opwinding liet het geweer in zijn handen trillen. De vrijheid kon hij ruiken, onderhuids kriebelde het.
      En toen sloeg de deur met een dreun dicht.
      Er was een stilte, geen enkele beweging meer.
      Kip bleef tien minuten gehurkt zitten, twintig. Hij dacht aan Dana, die nerveus zat te wachten. En hij dacht aan de man in het boothuis, die hij echt moest uitschakelen voordat ze hier konden wegkomen.
      Plots klonk er een stem. ‘Als je je je geweer niet laat zakken, knal ik dat schattige kinderhoofdje uit elkaar!’
      Kip verstijfde, zijn adem bleef in zijn keel steken. Dat was bluf, toch? Hij had de ingang de hele tijd in de gaten gehouden, hij kon onmogelijk naar het huis zijn gegaan om Dana en Tabitha te halen. Of was er een andere ingang? Een directe doorgang naar het huis?
      ‘Laat zien dat je haar hebt!’
      De enige reactie die hij terugkreeg, was honend gelach.
      Kip wist dat de ander blufte, hij was er negennegentig procent zeker van.
      Maar geen honderd procent.
      Hij haalde diep adem, klemde het geweer nog steviger vast.
      ‘Sorry Dana,’ fluisterde hij. Hij moest het proberen. Hij geloofde niet dat Tabitha hier een toekomst had, zeker niet met alle doden die hij zojuist had achtergelaten. Maddox zou woest zijn en de makkelijkste manier om haar te straffen, was via Tabitha.
      Hij had geen keuze. Zigzaggend rende hij naar het hek toe. Schoten regenden om hem heen – en hij was blij toe. Dat betekende in ieder geval dat Dana en haar dochtertje nog veilig waren. Heel even raasde de gedachte door zijn hoofd om Dana te sturen; de overgebleven bewaker zou vast niet op haar durven schieten.
      Maar misschien ook wel. Misschien voelde hij zich wel zo in het nauw gedreven dat hij haar doodschoot en daarna de benen nam. Zelfs als Kip wél wist weg te komen, zou hij dat nooit aan zijn broeders kunnen verantwoorden. Juice zou hem nooit meer aankijken, hij zou misschien wel uit de club gestemd worden – of de Mayhem vote krijgen.
      Hij rende net zolang langs het hek tot hij de dode hoek van de schutter had gevonden, greep de bovenkant vast en slingerde zijn benen eroverheen. De rol prikkeldraad greep zich aan zijn broek vast, maar hij trok het gauw los en liet zich vallen. Hij kwam ongelukkig op het geweer terecht, dat afging en aarde in zijn gezicht liet spatten. Gauw kwam hij overeind, trok een zigzaggende sprint naar de deur en beukte er met zijn schouder tegenaan.
      Er was geen weerstand, niets, hij zwaaide open alsof hij nooit in het slot had gezeten. Kip struikelde door de ingang, viel met een dreun op de grond en toen hij overeind probeerde te krabbelen, voelde hij het staal van een geweer tegen zijn hoofd.
      ‘Beng-beng,’ klonk een zangerig stemmetje. ‘Leuk geprobeerd, cowboy.'



Reacties (4)

  • NicoleStyles

    Oh-o ik heb echt zo'n idee dat Maddox daar staat:S

    3 maanden geleden
  • iceprinces14

    Oh godd snel verder!!

    3 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    O God nee dat is toch niet Maddox?

    3 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh God... Ik ga mogelijk echt dood op dit moment. Is het Maddox? Het is Maddox, toch? Dat moet wel. Ik wil helemaal niet dat het Maddox is. 😫

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen