VERLEDEN


Juan voelde zich nog ongemakkelijker ná zijn geflikflooi met Lorraine dan hij ervoor had gedaan. Hij probeerde een grijns te veinzen toen hij weer de huiskamer instapte, maar om de een of andere reden voelde hij zich smerig.
      ‘Nou van deze jongen kunnen jullie allemaal wat leren. Wat een tong!’
      Juan voelde zijn wangen gloeien. Eigenlijk wilde hij niets liever dan zijn tanden poetsen, hij had het niet bepaald lekker gevonden en de gedachte dat honderden anderen dit waarschijnlijk ook bij haar gedaan hadden, had hem niet heel erg opgewonden.
      ‘Dat hebben we gehoord,’ grijnsde Emilio.
      Opgelaten ging Juan tussen zijn vriend en broer in zitten.
      Mateo boog zich naar hem toe. ‘Je hebt haar niet gedaan hè?’ fluisterde hij in zijn oor.
      Juan staarde naar zijn knieën en haalde zijn schouders op. Even dacht hij dat zijn broer boos zou worden, maar toen sloeg hij hem op zijn schouder. ‘Heb nog een cadeautje voor je.’
      Geweldig, zuchtte Juan inwendig, zich afvragend waar hij nú weer mee op de proppen zou komen. Dat wat hij net gekregen had, was al het genântste idee ooit, al zag het ernaar uit dat de rest zich prima met de andere stripper vermaakt had. Nu hij om zich heen keek, zag hij zelfs dat Lorraines collega bij Riley op schoot zat en ze verhit met elkaar tongden. De meeste van zijn vrienden hadden daar meer aandacht voor dan voor hem.
      Emilio bouncete enthousiast op en neer op de bank. ‘Ja man. Ik zweer het je, als je ooit doodgaat wil ik je broer erven.’ Hij sprong op van de bank en sleurde hem overeind. ‘Dit ga je zo fucking vet vinden.’
      Mateo stond ook op en sloeg een arm om hem heen. Met zelfverzekerde stappen leidde hij hem naar de voordeur toe. Juan had geen idee wat hij ervan moest denken, maar toen hij de deur opendeed, zakte zijn kaak naar beneden.
      Hij kon niets uitbrengen.
      Daar stond een glimmende Harley, een zwarte, afgewerkt met zijdeglans chroom.
      Voor een heel kort, beschamend moment was daar die wilde jongensdroom waarin hij dacht dat hij de motor cadeau kreeg; direct daarna begreep hij dat Mateo hem vast gehuurd had voor een ritje. Al zag hij geen berijder.
      Opeens bungelde er een sleutel voor zijn neus. ‘Hij’s voor jou, bro.’
      Juan staarde hem overdonderd aan. Wat… was dit serieus? Welke jongen van zestien kreeg er nou een Harley cadeau? Hij kende slechts enkele jongens die een motorrijbewijs hadden en die hadden een afgeragd sportmodel niet zo’n… schoonheid als deze.
      ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen,’ stamelde Juan. Tranen prikten in zijn ogen.
      Natuurlijk, er waren tieners die een auto van hun ouders kregen zodra ze zestien werden. Maar hij niet. Ze hadden het niet breed – in elk geval niet voordat Mateo ging werken – en zijn moeder had hem niet eens gefeliciteerd of ook maar op énige manier laten blijken dat haar zoon jarig was. Alleen vanochtend had hij haar gezien, toen had ze alleen gesnauwd dat de boel de volgende ochtend weer schoon moest zijn.
      Mateo gaf hem een duwtje in zijn rug. Met een wild bonkend hart liep hij naar de Harley toe; hij kon niet geloven dat dit geen grap was. Heel voorzichtig ging hij erop zitten en sloeg zijn vingers om de handvaten. Zijn ogen gleden naar zijn broer, die hem met de breedste glimlach aankeek. Juan kneep zijn lippen even op elkaar toen hij zich realiseerde hoe hard Mateo hiervoor had moeten werken.
      Zodra hij weer op de grond stond, omhelsde hij zijn broer stevig.
      ‘Niet janken,’ fluisterde deze, maar hij kneep een beetje plagerig in zijn schouder. ‘Ik hou van je, knul.’ Zijn lippen raakten kort Juans slaap. ‘Ik weet dat ma zich als een achterlijke hoer gedraagt maar je verdient een dik cadeau als dit. De hele wereld mag weten wat een toffe gast je bent.’
      Mateo liet hem weer los. Riley gaf hem een stomp tegen zijn schouder en grijnsde. ‘Een oom van me is rij-instructeur. We hebben met mekaar en met Emilio’s ouders en je zus wat geld bij mekaar gegooid voor een snelcursus. Zodra me neef ervan hoort wil ie je vast proberen in te lijven bij de Mayans.’
      Juan kon niets anders dan grijnzen. Zich bij een motorclub aansluiten, hoe vet zou dat zijn? Hij leek nu weer een stapje dichter bij die droom te zijn.

De volgende ochtend was zijn moeder minder enthousiast over Mateo’s cadeau.
      ‘Wat is er in jou gevaren, idioot jong!’ gilde ze. ‘Eerst die auto, nu een motor! Waar doe je dat van, huh? Deal je drugs? Ben je een pimp? Nou?!’
      Ze stond met haar voeten een stuk uit elkaar en haar handen in haar zij gepropt midden in de kamer.
      ‘Ik ben gewoon goed in een wedje leggen,’ antwoordde Mateo schouderophalend van achter de keukentafel, waar hij op twee poten naar achteren leunde. ‘Iemand moet Juan wat geven toch? Jij doet het niet. Je hebt ‘m niet eens gefeliciteerd.’
      Zijn moeder snoof. ‘Waarom zou ik? Ik vervloek de dag dat ie geboren is.’
      Juan kromp ineen, een steek trok door zijn buik. Die sneer kreeg ie wel vaker, maar het deed er niet minder pijn om. Het was de dag waarop hun vader hen verliet, de dag waarop zijn moeder er alleen voor kwam te staan.
      Mateo schoot overeind, met een klap viel de stoel naar achteren. ‘Als je dat nog één keer zegt dan ram ik je tanden uit je smoel, gore teef!’
      ‘Mat…’ probeerde Juan hem te sussen. Het was nog niet zo lang geleden dat de twee zo’n hoog oplaaiende ruzie hadden gehad dat er door de buren een aanklacht van huiselijk geweld was ingediend.
      ‘Hou je erbuiten,’ snauwde Mateo.
      ‘Nog één blauwe plek en je zit vast, weet je nog?’ hoonde zijn moeder.
      ‘En wie gaat dit krot dan betalen, hmm? Ga je Juan laten werken?’
      ‘Hij is nu oud genoeg om z’n steentje bij te dragen, ja. Het wordt hoog tijd dat die nietsnut wat gaat doen, hij wordt net zo’n mislukkeling als jij.’
      Mateo snoof. ‘Ik heb het beter voor mekaar dan jij.’
      ‘Je bent een smet op onze familie en je trekt je broertje in dezelfde shit. Een motor kopen! Wat wil je, dat ie straks bij die criminelen gaat rondhangen, net als dat vriendinnetje van ‘m? Wil je samen in de bak zitten ofzo?’ Haar ogen vernauwden zich tot spleetjes. ‘Is dat waar je op uit bent? Ik weet wat ze daar doen, denk je dat het in de bajes niemand zal opvallen? Die relatie tussen jullie is niet gezond, man…’
      Het leek alsof Mateo een meter groeide. Plots stonden al zijn spieren strak. ‘Wat suggereer je nu?’ vroeg hij met een gevaarlijk lage stem. ‘Dat ik mijn eigen broertje wil neuken?’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Je bent d’r toch altijd zo trots op dat je iedereen –’
      Haar zin kon ze niet afmaken. Mateo dook op haar af en vloerde haar, waarna zijn vuisten op haar inbeukten, tierend van woede.
      Verstijfd keek Juan toe, de woorden van zijn moeder waren te gruwelijk, te onverwacht om erop te reageren. Tranen sprongen in zijn ogen, zwaar ademend bleef hij naar het tweetal staren. Iets kouds nestelde zich in zijn hart, hoopte dat zijn broer zijn moeder wat blijvends toebracht. En op hetzelfde moment was hij als de dood wat dat voor zijn broer inhield; dat hij naar de gevangenis ging.
      Dat was voor hem de druppel, hij rende naar het tweetal toe en probeerde Mateo van zijn moeder af te trekken. Haar oog was dicht, haar gezicht vuurrood.
      ‘Stop!’ schreeuwde hij en hij begon aan Mateo’s arm te rukken. Plots golfden de tranen over zijn wangen. ‘Hou op‼ Allebei!’ Zijn adem zat hoog in zijn keel, donkere vlekken kropen zijn gezichtsveld binnen.
      ‘Neem je het voor háár op?!’ Mateo schreeuwde zo hard dat het pijn deed aan Juans oren.
      ‘Nee maar… ik wil niet… ik wil niet dat je naar de gevangenis gaat.’ Hij veegde langs zijn ogen.
      Even verzachtte Mateo’s blik, toen liet hij zuchtend zijn moeder los, draaide zich om en liep met grote stappen weg.
      Verloren bleef Juan staan. Zijn moeder kwam overeind en greep hem bij zijn arm. ‘Ik meen het serieus, Juan Carlos,’ siste ze. ‘Als hij je ooit zoiets flikt, moet je hem aangeven. Hoeveel cadeautjes hij je ook geeft.’
      Met een ruk trok Juan zijn arm terug. ‘Je bent gek!’ snauwde hij. ‘Dat jij niets om me geeft wil niet zeggen dat niemand dat doet!’ Toen hij de tranen niet meer kon stoppen, draaide hij zich om en stormde het huis uit, wild langs zijn wangen vegend. Tussen twee auto’s in zakte hij op de grond neer zodat hij uit zicht was. Zijn broer was nergens te bekennen.
      Beverig haalde hij adem. Hij wilde nu niet alleen zijn. Zijn handen trilden toen hij zijn telefoon uit zijn zak haalde. Wie moest hij bellen? Emilio? Die was in staat om zijn moeder zélf neer te timmeren. June? Meer dan ooit verlangde hij naar haar armen, naar haar rustige stem, maar ze had het contact verbroken en hij schaamde zich te erg voor de situatie om er met haar over te praten.
      Uiteindelijk scrolde hij verder tot Luna’s naam en drukte het groene telefoontje in. Gisterenavond had hij al een gemiste oproep van haar gehad, toen hij bezig was met Lorraine, en hij had haar toch willen bellen.
      ‘Hé Juan!’ klonk zijn zus’ stem. ‘Ik probeerde je gisteren al te bellen. Gefeliciteerd! Was het feestje gisteren leuk?’
      Juan kneep zijn ogen dicht. Nu hij haar stem hoorde, besefte hij pas hoe erg hij haar miste. Toen ze nog thuis woonde, was zijn moeder veel beheerster geweest.
      ‘Jawel,’ mompelde hij.
      ‘Je klinkt niet heel enthousiast?’
      Hij zuchtte. ‘Ma en Mateo… het ging net heel erg tekeer. Ze… ze…’ Hij haalde diep adem, maar de grove insinuering van zijn moeder kon hij niet over zijn lippen krijgen. Alleen de gedachte eraan deed zijn maag al samenkrimpen. ‘Het is zo anders zonder je,’ fluisterde hij. ‘Ik – ik mis je.’
      ‘Oh Juan…’ zei ze zacht. ‘Sorry. Ik mis jou ook, ik mis zelfs Mat. Sorry dat ik niet vaker bel. Is – is mam heel erg?’
      Hij boog zijn hoofd. ‘Ze is niet zo blij met Mateo’s nieuwe aankopen. En ze – ze zei weer dat ze de dag vloekt waarop ik geboren ben.’
      Luna zuchtte. ‘Je weet dat dat niets met jou te maken heeft, hè? Dat komt allemaal door pa.’
      Juan beet op zijn lip. Zo had het niet geklonken.
      ‘Hé Juan… Je hebt bijna vakantie, toch? Anders kom je een paar dagen naar mij? Ik regel wel een ticket voor je.’ Er klonk een zenuwachtig lachje. ‘Ik uh, ik heb sinds kort een vriend. Manuel. Ik wil jullie graag aan elkaar voorstellen.’
      ‘Oh! Wat leuk!’ Er kwam een klein glimlachje op zijn gezicht.
      ‘En hoe gaat het met jou? Heb jij al een meisje op het oog?’
      Er kwam een blos op Juans wangen toen hij aan June dacht. ‘Ja… maar het gaat niet echt zoals ik gehoopt had. Ze vindt me leuk en we hebben met elkaar gezoend maar haar uh, vriendin heeft een hekel aan me. Nou ja, vooral aan Mateo. Ze is het zusje van Katie. Weet je nog?’
      Luna zuchtte zacht. ‘Ja, dat is niet echt iets wat je snel vergeet. Wat jammer, Juan. Denk je dat ze eroverheen kan stappen?’
      ‘Haar beste vriendin zegt van wel. Maar uh, er gebeurt niet echt meer wat. Ik probeer af en toe met haar te praten, maar ze is te bang die vriendin te verliezen.’ Hij boog zijn hoofd en realiseerde zich hoe graag hij gewenst had dat June nu bij hem was.
      De woorden van zijn moeder en Mateo spookten weer door zijn hoofd.
      Wil je samen in de bak zitten ofzo? Is dat waar je op uit bent? Ik weet wat ze daar doen, denk je dat het in de bajes niemand zal opvallen? Die relatie tussen jullie is niet gezond, man…
      Wat suggereer je nu? Dat ik mijn eigen broertje wil neuken?
      Was zijn relatie met Mateo dan zo ongezond? Ze waren erg close, maar zó close? Zouden anderen dat ook denken? Hij kneep zijn ogen dicht. Hij moest hier niet over nadenken, het zou hem geen steek verder helpen, maar zijn moeders woorden beten zich in zijn brein vast en verspreidden zich als gif.
      ‘Juan?’ klonk het door de telefoon. ‘Ben je er nog?’
      Hij haalde diep adem. ‘Ja.’ Zijn stem trilde. Vanuit zijn ooghoeken zag hij dat Mateo naast hem ging zitten. ‘Sorry uh, ik moet gaan.’
      Zonder op een antwoord te wachten, hing hij op.
      ‘Wie was dat?’
      ‘Luna.’
      Hij knikte langzaam en staarde naar voren. Toen Juan opzij keek, zag hij tot zijn verbijstering dat Mateo’s ogen rood waren.
      ‘Heb je gehuild?’ floepte hij eruit.
      ‘Weet je… er wordt veel over me geluld. En dat boeit me geen ruk. Maar dit…’ Zijn schouders spanden zich aan. ‘Als ze dit gaat rondbazuinen dan maak ik haar kapot.’
      Juan was stil. Zou zijn moeder dat echt doen?
      ‘Je weet dat het fucking onzin is hè? De gedachte alleen al maakt me kotsmisselijk.’ Mateo draaide zijn hoofd opzij. Nooit eerder had Juan hem zo kwetsbaar gezien.
      Hij wilde een arm om heen slaan, maar om de een of andere manier durfde hij dat niet goed na de opmerking van zijn moeder.
      ‘Natuurlijk weet ik dat,’ mompelde hij. ‘Misschien wil ze ons gewoon uit elkaar drijven. Omdat je me altijd steunt. En andersom.’ Hij tuurde even naar zijn voeten toen een andere verklaring door zijn hoofd schoot. ‘Of misschien is dat wel de reden dat we oom Hector nooit zien.’
      Mateo keek hem kort aan. ‘Dat zou echt ziek zijn.’
      ‘Ja,’ beaamde Juan.
      Maar dat was die bewering van zijn moeder ook.

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Oh damn dit is wel echt shit.. poh wat een familie heb je dan...
    Oh en die moeder neerknallen:Y)

    4 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Juans moeder is misschien wel ongeveer mijn minst favoriete persoon op aarde.

    4 maanden geleden
    • VampireMouse

      Nou precies dit!
      Die wens je toch jeuk op plekken waar je niet kan krabben...

      4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen