Misschien is het je al opgevallen dat dit verhaal niet begint op pagina één. Zelfs niet met een eerste hoofdstuk.
Als lezer heb ik me altijd afgevraagd naar de logica, want zelden is dat eerste hoofdstuk op de eerste pagina ook de start van het verhaal. Je hoofdpersonage - je aanstormende nieuwe beste vriend of vriendin - heeft er al een heel leven opzitten, waar jij geen weet van hebt.
Natuurlijk zal bijna elke auteur je wel een blik geven in het verleden. Je zal te horen krijgen over die verjaardag waarbij de oom dronken werd en de taart van de hoofdpersoon uit zijn handen liet vallen, of een concert waar hij of zij stiekem naartoe ging en vervolgens drie weken huisarrest kreeg toen de ouders erachter kwamen. Je mag een glimp opvangen van het leven van je personage voordat hij of zij de hoofdrol kreeg.

Maar dat is niet waar het verhaal begint.

Het verhaal van Winter begon ergens lang, lang geleden en via haar gedachten zal je kleine puzzelstukjes ontdekken. En jij, als lezer, zal ze bij elkaar zoeken en vervolgens ontdekken dat de puzzel incompleet is. Hoelang je ook naar het plaatje kijkt, je zal nooit helemaal begrijpen waarom ze de dingen deed die ze deed. Je zal nooit helemaal voelen wat zij voelde. Net zoals niemand jou ooit helemaal zal begrijpen, al doe je nog zo je best om alles uit te leggen wat er ooit door je heen is gegaan.

En ik vind dat je dat moet weten.

Dus je hoeft niet op zoek te gaan naar ontbrekende pagina's. Ze zijn er simpelweg niet. In plaats daarvan wil ik je vragen om je favoriete leesplek op te zoeken en je middenin iemands leven te storten. En hoewel de puzzel nooit helemaal compleet zal zijn, hoop ik dat je genoeg stukjes vind om te begrijpen waarom de ene persoon zwemt en de andere langzaam verdrinkt.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen