Foto bij Balsemia ~ Deel I.III

“Noendoe.”, fluisterde Geneviève toen ze merkte dat Sneep naast haar overeind krabbelde en zijn toverstok op het schepsel voor zich richtte. Geneviève volgde zijn voorbeeld. Ze stond weer op, klopte uit een soort gewoonte het ergste zand van haar hagelwitte plooirok en keek op toen ze zag dat Sneep zijn vrije arm opzij had gestoken en haar beschermend achter zich duwde.
Geneviève stond het toe, speurde haar omgeving af in de hoop een spoor van Lennox te vinden. Als hij oog in oog was komen te staan met de Noendoe, kon het best zijn dat hij haar hulp hard nodig zou hebben. De adem van een Noendoe was levensgevaarlijk. Het maakte je ziek, het kon je doden. Buiten dat was dit schepsel zo verschrikkelijk snel en geruisloos dat het bijna onmogelijk zou zijn eraan te ontsnappen. De studenten die zij hadden gevonden mochten van geluk spreken dat ze dit hadden overleefd. Het schepsel had hen waarschijnlijk voor het plezier opgejaagd, voordat het aan zou vallen en hen zou doden. Iets anders kon Geneviève zich niet bedenken. Ze hoopte maar dat ze Lennox zouden vinden en dat ze niet te laat zouden zijn.
Het schepsel grauwde, zakte ietwat voor zijn voorbenen. De staart zwiepte venijnig. Als één van hen een verkeerde beweging zou maken, zou het de aanval openen. Het zou hen met één sprong weten te grijpen en het zou hen doden. Dit schepsel was uiterst agressief. Achter hen klonken ritselende geluiden. Geneviève wierp een blik over haar schouder.
“Madame Paisley!”, het was Lennox die uit de bosjes verscheen en zichtbaar opgelucht was iemand te treffen die hij kende. Zijn gezicht betrok echter zodra hij zag wat er voor hen stond. Zijn stem had het schepsel de aanval doen openen. Geneviève keek weer voor zich toen ze de luide brul van het dier hoorde en voelde een arm rond haar middel. De man die voor haar had gestaan had zich omgedraaid en haar met zich mee naar de grond getrokken om aan de aanval te ontsnappen. Terwijl ze op de grond vielen hoorde ze hem een Onvergeeflijke Vloek roepen:
“Avada -”
“Petrificus Totalus!”, riep Geneviève. Ze versteende het schepsel, dat met een luide knal op de grond vlak voor hen viel. Geschrokken keek ze naar Sneep op. Had hij dit schepsel echt zomaar willen doden? Dat kon hij toch niet zomaar doen? Geneviève schudde die beschuldigingen vlug van zich af. Ze begreep het wel. Hij beschermde haar, de jongen achter hen, zichzelf. De Noendoe had geenszins goed in de zin en zou hen hebben gedood.
“We moeten het Ministerie inlichten.”, zuchtte Geneviève. “Die schepsel hoort hier niet.” Als ze het goed had onthouden hoorde dit dier thuis in Afrika. Hoe het hier in Schotland terecht was gekomen was haar een raadsel. Om nog maar de zwijgen over hoe het in het Verboden Bos terecht had kunnen komen.
Ze stond op, klopte wederom het zand van haar hagelwitte plooirok en duwde een donkerbruine krul achter haar oor. Ze stak haar hand naar Sneep uit, die nog aan haar voeten op de grond zat en duidelijk niet blij was met haar besluit het dier niet te doden. Hij negeerde haar uitgestoken hand, haar hulp, en kwam overeind. Ook hij klopte het zand en de losse takken van zijn gewaad zodra hij eenmaal stond.
“Meneer Kerr. U heeft heel wat uit te leggen zodra wij terug in het kasteel zijn.”, sneerde hij naar de jongen achter Geneviève. Geneviève hoefde hem niet te zien om te weten dat hij ineen kromp bij het horen van die barse woorden. Hij had het geluk dat hij die donkere, boze ogen niet kon zien. Geneviève stond dicht bij hem, zij zag het wel. Hij was woedend, al leek dat zelfs te zacht uitgedrukt.
Ze keerde Sneep de rug toe en snelde zich naar de doodsbange, ontzettend geschrokken Lennox Kerr. Ze legde haar hand op zijn schouder en dwong hem zachtjes zich om te draaien. Het was tijd om dit donkere Verboden Bos te verlaten en terug naar het kasteel te keren. Geneviève wilde deze plek graag verlaten. Ze hoorde dat Sneep een aantal spreuken over het versteende lichaam van de Noendoe uitsprak, waarschijnlijk om er zeker van te zijn dat het zich hier nog zou bevinden en dat het geen kwaad zou kunnen doen als het Ministerie zou komen om het dier op te halen en terug naar Afrika te brengen. Het duurde even voordat hij haar en de student het Verboden Bos uit volgde.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen