Foto bij ~8~

“Nou, nu we hebben gezien wie er niet eens een simpel bevel op kan volgen kunnen we verder gaan. We beginnen met een rondleiding door het complex. Per tweetal meelopen.” riep de man, die ons net de eettest had laten uitvoeren. De man liep na zijn mededeling weer naar de deur en de bewakers begonnen mensen per tweetal erachteraan te duwen zodat we een lange rij vormden.

Iedereen was nog in shock van de test die we net gehad hadden. Nu liepen we door een gang per tweetal terwijl we een ‘rondleiding’ kregen. Net alsof we op schoolreisje waren, dacht ik bij mezelf. Zelf liep ik naast Dani en achter ons liepen Alice en Dylan. Als het aan mij lag zouden we heel deze periode bij elkaar blijven. Dani vertrouwde ik blindelings, tenslotte hadden we elkaar al door zoveel problemen geholpen de afgelopen jaren. De rest zou ik nog verder moeten leren kennen, maar tot nu toe voelde het goed. Als eerste kwamen we aan bij ons tijdelijke slaapruimte. De ruimte was groot en aan beide kanten stonden er stapelbedden. Op het bed lag een ketting met je naam erop. Verder stond er voor de stapelbedden een grote kist. In deze kist waren schone kleren te vinden, maar ook boeken en schrijfgerei. Duidelijk werd dat meiden een stapelbed delen en jongens een stapelbed delen, in verband met het ondergoed wat in de kist ligt. Eerst mocht iedereen op zoek naar zijn bed, voordat we verder rondgeleid zouden worden. Mijn bed was het bovenste stapelbed in een hoek van de muur. Onder mij was Alice haar bed. Wij hadden nog gelukt en lagen bij elkaar. Dani lag aan de andere kant van de ruimte op het onderste bed. De jongen die boven hem lag, kende ik nog niet. Dylan lag het stapelbed naast ons op het bovenste bed. De persoon onder hem was nog maar een jonge gast van zo te zien 17 jaar. De jongen was op het bed gaan liggen in een foetushouding. Aan zijn lichaam kon je zien dat hij aan het huilen was. De ketting die op bed lag, had ik ondertussen omgedaan. Als een van de eerste vond ik dat het tijd was om de ruimte verder te bekijken. De man die ons aan het rondleiden was had zich eindelijk voorgesteld als Alex. Hij stond met zijn rug tegen 1 van de muren aan. Ik klom uit mijn bed en liep richting de andere ruimte in de zaal. Toen ik even omkeek, zag ik de ogen van Alex op mij gericht. ‘Ik hoop dat er douches zijn in die andere zaal’ hoorde ik ineens naast mij. Ik draaide mijn hoofd en zag Dylan naast mij staan. ‘Daar komen we maar op 1 manier achter’ reageerde ik. Samen liepen we de andere ruimte in. Daar vonden we een grote open zaal met aan de muur douchekoppen hangen. ‘Wel, zover voor privacy’ zei Dylan. ‘In ieder geval makkelijk oordelen hoe iedereen eruit ziet?’ reageerde ik. Dit zorgde voor een lach bij Dylan. ‘Dan ga ik vooral douchen als jij ook gaat’ zei hij terwijl een knipoog gaf. Dit zorgde weer voor een lach op mijn gezicht. Ondertussen waren er meer mensen in de doucheruimte gekomen. ‘Dit kunnen ze ons toch niet aandoen’ riep een meisje die net binnen kwam lopen. ‘Verwachten ze echt dat ik samen met jongens ga douchen?’ vervolgende ze. ‘Net alsof wij er blij van worden om haar naakt te zien’ fluisterde Dylan in mijn oor. Lachend gaf ik hem een zacht duwtje. Daarna liep ik naar één van de douches toe. Ik zorgde ervoor dat ik op een veilig stukje stond om hem aan te zetten. Uit de douche kwam ijskoud water. Net zo koud als de stralen in de lange tunnel. Na 5 minuten voelde ik nog een keer, maar het water was niet warmer geworden. Wel, dat is kut dacht ik bij mezelf. Ik liep weer terug naar de ruimte waar de bedden stonden. Alex stond nog steeds op dezelfde plek. Ik verzamelde al mijn moed en liep naar hem toe. ‘Als iedereen uitgekeken is, kunnen we de rondleiding vervolgen’ riep Alex toen ik voor hem stond. ‘Tenslotte moeten sommige kleine meisjes op tijd naar bed’ vervolgde hij zijn verhaal, terwijl hij mij aankeek. We werden verder geleid naar de trainingsruimtes, daar werd het systeem voor de komende weken uitgelegd. Al onze acties zouden worden beoordeeld, zowel in de trainingsruimte als daarbuiten. Daarna zouden we na week 1 in teams worden verdeeld waarin je verder moest trainen. Elke dag zou in de middag een test zijn die je moest voltooien. Was je niet in staat om de test te voltooien dan had je geen punten. Elke dag werd er gekeken welke mensen er bij de onderste 5 hoorde. Deze mensen moesten een extra test doorstaan. Als je aan het einde van week bij de onderste 5 hoorde, vol deed je niet aan de eisen. Wat er dan met je zou gebeuren werd niet verteld maar iedereen kon wel een beetje bedenken dat het niet leuk zou zijn. Na deze uitleg liepen we door naar de wapenkamer. In de wapenkamer lagen verschillende soorten en maten geweren, maar ook zwaarden, bogen en bijlen. Alex vertelde dat we met alle wapens moesten kunnen omgaan. Als laatste kwamen we in een soort recreatieruimte. Het was net een soort mini winkelcentrum. In een hoekje was er een soort shop waar je een tattoo of piercing kon laten zetten. Bij een ander hokje kon je naar de kapper, volgende was weer vol met leesboeken en zo ging het door. Het enige wat er ontbrak was een kledingwinkel en eetzaakjes. In het midden van de ruimte stonden grote tafels waar mensen zaten te eten. Het eten haalde ze bij een 1 ophaalpunt. Zo te zien kreeg iedereen hetzelfde. Geen ruimte voor vegans en andere geloven zoals ik kon zien. Erg lang bleven we niet in de ruimte, tot groot verdriet van de groep. We werden terug gebracht naar de ruimte waar we onze eerste test hadden gehad. Daar hadden ze het vergiftigde eten vervangen voor eetbaar eten. Iedereen ging zitten aan de tafels, maar niemand durfde de eerste hap te nemen. Tenslotte was het daarnet nog giftig. Plots voelde ik twee handen onder mijn oksels die mij omhoog trokken. Ik werd van de tafel weggesleept en naar het podium gebracht die aan het begin van de ruimte stond. Daar werd ik op een stoel geplaatst en werd er een bord eten voor mijn neus gezet. Vervolgens begon Alex te praten ‘Om te laten zien dat het eten nu echt eetbaar is, zal Marije de eerste hap nemen’. Alle ogen waren op mij gericht, maar ik was niet van plan om dit uit mezelf te doen. Als ze wouden dat ik at, moesten ze het maar voeren of iets. Toen Alex doorkreeg dat ik het nog steeds niet vertrouwde, pakte vier paar handen mijn eigen armen vast en hielden die op de achterkant van de stoel. Vervolgens pakte Alex mijn hoofd vast en greep een stuk brood. Wild begon ik met mijn benen te schoppen en hield mijn mond stijf dicht. Ruw werd mijn gezicht vastgepakt en mijn kaken werden geforceerd om open te gaan. Plots voelde ik dat 1 van de mensen die mijn armen vasthield zijn greep verslapte. Ik zag mijn kans groot en trok mijn arm los. Door mijn kleine lengte kon ik mezelf draaien en opstaan. De pijn in mijn gezicht werd ondertussen erger, maar dit hield mij niet tegen. Ook mijn tweede arm kon ik nu loskrijgen en ik stond tegenover Alex. Ik pakte zijn jas vast en duwde zo hard als ik kon mijn knie omhoog, in de hoop zijn edele gedeelte te raken. Mijn gezicht liet hij plotseling los, blokkeerde mijn knie en greep arm beet. Vervolgens draaide hij mijn arm zo ver om dat ik gedwongen werd om op mijn knieën te gaan zitten. Aangezien hij mijn gezicht had losgelaten, was ik nu weer in staat om te spreken. ‘Als het echt niet giftig is, waarom eet je het dan zelf niet?’ schreeuwde ik door de ruimte. Ik wist dat alle ogen nog steeds op het spektakel op het podium gericht was en probeerde daar mijn gebruik van te maken. Een hand pakte mij bij mijn schouder vast en liet mij staan. Nog steeds had ik een arm op mijn rug liggen, die in een pijnlijke greep zat. Alex ging schuin voor mij staan, zodat iedereen het kon zien. Vervolgens stopte hij bij zichzelf een stuk brood in zijn mond en begon het op te eten. Toen zijn mond weer leeg was, begon iedereen in de zaal voorzichtig een stukje brood te pakken. Tenslotte zou die het niet eten was het giftig is toch? Alex boog zich voorover zodat hij met zijn gezicht bij mijn oor zat. Zijn gezicht was zo dichtbij dat ik zijn adem kon voelen in mijn nek. ‘De volgende keer doe je gewoon wat ik zeg, anders zijn de consequenties voor jezelf’ fluisterde hij in mijn oor. Vervolgens zette hij een stap naar achter, maakte een vuist van zijn hand en bracht zijn arm naar achter. De pijn die ik voelde was intens. Met zijn vuist had hij mijn neus geraakt en deze bloedde nu hevig. Toch lukte het om op mijn benen te blijven staan. Na de klap werd ik losgelaten en naar mijn naar plek begeleid. Toen ik weer zat begon ik met eten in stilte. Dani die naast mij zat boog zijn hoofd naar mij toe en zei ‘Je kan een gebroken neus goed hebben’. Door die opmerking kwam er voorzichtig een glimlach op mijn gezicht. Zo aten we allemaal ons eten op, terwijl er gefluisterd over de gebeurtenissen van de dag. Na het eten werden we naar de slaapzaal gebracht waar we moesten blijven. ‘Ik raad jullie aan om wat te gaan slapen, morgen wordt een drukke dag.’ deelde Alex als laatste mee, voordat hij vertrok. Dylan en Dani kwamen gelijk zodra Alex weg was van hun bed af naar mij en Alice toe. ‘Eigenlijk moeten we nu je neus opnieuw breken om hem weer recht te zetten.’ zei Dylan. Ik wist dat Dylan gelijk had, maar veel zin om weer zoveel pijn te voelen had ik eigenlijk niet. ‘Oke, maar dan wil ik dat Dani slaat’ zei ik terwijl ik opstond. ‘Daarnaast denk ik dat er wel iemand achter mij moet staan, mocht de pijn te erg worden.’ Dylan stond op en kwam achter mij staan. ‘Wat als ik niet wil slaan? Ik kan dat ook op een andere manier’ zei Dani. Voor ik het wist, kwam die voor mij staan, pakte mijn neus vast en zette hem terug op plek. Daarna had hij mijn neus losgelaten. Ik had een stap naar achter gezet en Dylan die achter mij stond had mij in een knuffel getrokken. De pijn die ik nu voelde was nog erger dan toen Alex mij had geslagen. Alice had een doek gepakt en hield deze nu tegen mijn neus aan. Dani was weggelopen en kwam even later terug met een natte doek. Hiermee maakte hij mijn gezicht schoon. Ik had ondertussen mijn trui uitgetrokken, aangezien die ook helemaal onder het bloed zat. Toen mijn gezicht weer schoon was en het bloedde was gestopt, bleven we nog even met zijn alle op het bed van Alice en Dylan onderbuurman zitten. Allemaal moe van de gebeurtenissen van vandaag. Alice was de eerste die opstond en haar pyjama ging zoeken. De rest volgde al snel. We wensten elkaar welterusten en gingen in ons bed liggen. Of we het nu wilde of niet, door alle inspanningen van de dag vielen we snel in slaap.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen