Foto bij Role distribution   - TV Show Blues - Alec Lightwood/Magnus Bane

Zoals ik had verwacht, kruipen de dagen voorbij. Het lijkt alsof het nog nooit zo lang heeft geduurd voor het een keer vrijdag is.
Vrijdagochtend schieten om zes uur mijn ogen open. Ik droomde gewoon dat ik die rol te pakken had. Helaas heeft niemand me verteld hoe laat ze ongeveer gingen bellen. Als ze me überhaupt al bellen natuurlijk, dat is nog maar de vraag. Omdat ik nu toch niet meer kan slapen, spring ik maar vast onder de douche. Zo te zien wordt het een prachtige dag vandaag, want de lucht is al bijna strak blauw, ondanks dat het nog zo vroeg is.
Om zeven uur zit ik gedoucht en wel aan tafel. Wat ga ik nu eens doen om de tijd te doden? Daisy is als het goed is gewoon aan het werk, dus zal ik mezelf moeten vermaken. Ik trek mijn schoenen aan, en besluit een rondje door de wijk te wandelen. Misschien dat ik onderweg nog wel ergens een lekker ontbijtje kan scoren. Gelukkig ben ik altijd al vrij goed geweest in mezelf gezelschap houden, anders was mijn leven toch een stuk minder aangenaam. Ik stap de voordeur uit en draai me eens om richting mijn huis. Eigenlijk heb ik t best wel lekker voor mekaar. Mijn eigen appartement in New York, hoeveel mensen kunnen dat nou zeggen?
Meteen schieten mijn gedachten naar de filmrol, want als ik hier wil blijven wonen, zal ik toch echt heel snel weer een beetje geld moeten gaan verdienen. Mijn spaarrekening is helaas geen bodemloze put.
De tijd kruipt voorbij, en hoe later het wordt, hoe meer ik de hoop begin op te geven dat die rol voor mij is. Het is inmiddels half vier, en ik heb nog steeds niks gehoord. Ik had telefoonnummers uit moeten wisselen met Dominic, dan had ik in ieder geval aan hem kunnen vragen of hij al wat wist.
Het wordt vier uur, half vijf, en net als ik denk dat ik toch echt een ander huis zal moeten gaan zoeken, gaat om kwart voor vijf mijn telefoon.
‘Met Matthew Daddario?’
‘Goedemiddag meneer Daddario, u spreekt met meneer Tucker. Ik bel u om u te feliciteren. U heeft de rol van Alec Lightwood gekregen.’
Mijn mond valt open, maar voor ik kan antwoorden gaat de man verder met zijn verhaal.
‘U wordt maandagochtend om negen uur verwacht, bij de Brooklyn Studio’s. Wees uitgerust en op tijd. Fijne dag, meneer Daddario.’
Voor dat ik überhaupt een woord gezegd heb, heet meneer Tucker al weer opgehangen. Ik bel meteen Daisy.
‘ En, en, en? Heb je de rol?!’
‘Oh mijn god, JA DAIS! Oh ik ben zo blij, ik kan wel dansen, haha!’
‘Zie je nou wel, ik wist het! En nu?’
‘Maandagochtend, negen uur bij de Brooklyn Studio’s zijn, en verder weet ik eigenlijk helemaal niks.’
‘Super spannend dit. Wie weet loop je wel een leuk meisje tegen het lijf, Matt!’
Ondanks dat ik haar niet kan zien aan de andere kant van de telefoon, weet ik precies hoe de grijns er uit ziet die ze nu op haar gezicht heeft.
‘Oh, maak jij je nou eens druk om je eigen liefdesleven in plaats van dat van mij, mevrouw ‘ik ben al twee jaar single’, hahaha!’
‘Nou, toevallig, meneer ‘31 year old virgin’, heb ik vanavond een date. Dat kan jij niet zeggen hè?’
‘Oeh, die was laag, Stanson, haha! Maare, een date? Ken ik ‘m?’
‘Nee, je kent m niet. Ik ken m ook niet namelijk. Iris, van m’n werk weetjewel, die heeft deze date geregeld. Ik laat je weten hoe t was ja, ik moet nu echt op gaan schieten.’
‘Is goed, lieverd. Have fun, doe geen dingen die ik ook niet zou doen.’
‘Pff, dat wordt een saaie avond dan! Joking, love you Matt, doeeeei!’
Ik hang lachend en hoofdschuddend mijn telefoon op. Het is dat ik haar al twintig jaar ken.
Het weekend gaat sneller dan de dagen na de casting, en ik vermaak me prima met een aantal vrienden. We gaan zaterdags een hapje eten, doen een drankje en zondag slaap ik de halve dag weg. Als ik om half drie eindelijk mijn bed uit kom, spring ik onder de douche, ik trim mijn baardje, en zorg dat alles er oké uit ziet voor morgen. Zou het uitmaken wat ik aantrek? Ik weet eigenlijk helemaal niet wat de bedoeling is. Ik ga er niet van uit dat we meteen op de eerste dag beginnen met filmen. Neem aan dat we elkaar eerst allemaal moeten leren kennen, de scripts krijgen etcetera. Ik heb nog nooit zo’n grote rol gehad, en normaal gesproken hoef ik pas ergens halverwege een serie een keertje komen opdraven, dus ik heb het nog nooit vanaf t begin meegemaakt. ‘S Avonds eet ik bij mijn ouders aan de andere kant van New York, maar besluit het niet te laat te maken. De castingdirector zei vast niet voor nisk dat we uitgerust aan moesten komen morgen.

Mijn wekker gaat om half acht, en ik ben meteen klaar wakker. Mijn kledinghad ik al klaargelegd gister, dus het is een kwestie van aankleden, ontbijten, en de deur uit. Om tien over half negen sta ik voor de deur van de studio’s. Voor ik aan kan bellen, gaan de deuren al open.
‘Goedemorgen, Shadowhunters?’
In de deuropening staat een prachtige, jonge vrouw. Ze is blond, helderblauwe ogen, prachtig opgemaakt, en draagt een mantelpakje dat er duurder uitziet dan alles wat ik in mijn kast heb hangen.
‘Goedemorgen, ja zeker!’
‘Kom verder, je bent 1 van de eerste.’
Ik volg haar naar binnen, en mijn ogen glijden automatisch richting haar kont.
‘Zo, meneer... ?’
Ik schrik op uit mijn gedachten en kijk haar aan.
‘Sorry, zeg maar Matthew.’
‘Oké, Matthew, je mag hier even wachten. 1 van je medespelers is er al.’
Ik knik vriendelijk naar haar, en als ik binnen stap, zie ik een bekende kop met blond haar, en een strakke kaaklijn.
‘Hey, Dominic was het toch? Nice man! Jace?’
‘Hey, Matt! Ja man, en jij Alec dus? Dan zijn we vanaf nu broertjes’ Hij staat op en geeft me een highfive.
‘Awesome, heb jij verder al een idee van de rest van de cast?’
‘Nee, helemaal niet.’
We raken verwikkeld in een gesprek, en langzaam stroomt de ruimte vol met alle andere castmembers Of in ieder geval een deel er van.
Als iedereen binnen is, en de castingdirector en producers er ook allemaal zijn, doen we een voorstelrondje. Ik probeer zo veel mogelijk namen te onthouden, maar het zijn zo veel mensen, dat zal nog wel even duren.
De naam die wel meteen blijft hangen is die van Emeraude, het meisje dat Isabelle speelt, ons zusje in de serie.
As iedereen zich heeft voorgesteld, worden de scripts uitgedeeld, en word er medegedeeld dat we vanmiddag al een scène proefschieten.
We krijgen de vrijheid om ergens anders de scripts door te gaan nemen, en er ontstaan vrijwel direct groepjes. Samen met Dominic, Emeraude, Katherine, en Harry, lopen we richting een koffietentje. Als we allemaal zitten en wat te drinken hebben besteld, voel ik een paar ogen op m’n gezicht branden.
Ik kijk op van mijn script, en kijk recht in de blik van Harry.
‘Zo,’ zegt hij. ‘Dus jij bent mijn toekomstige vriendje?’
‘I beg you pardon?!’ Mijn ogen worden groot zodra ik de woorden uit zijn mond hoor komen.
‘Heb je überhaupt je rol wel bestudeert voordat je auditie deed?’
Ik kijk hem met een ongemakkelijke glimlach aan.
‘Eerlijk? Nee. Ik kreeg een mailtje dat ik voldeed aan t karakterprofiel van een personage in een nieuwe serie, en ik me zonder verder te lezen aangemeld. Ik zit al een tijdje zonder werk, en had echt een nieuwe rol nodig. Maar, enlighten me, please.’
‘Alec en Magnus worden een stel.’
Ik word inmiddels door iedereen aan tafel aangestaard.
‘Val je eigenlijk op mannen of vrouwen? Of allebei, for that matter.’ Vraagt Emeraude.
‘Vrouwen.’ Verzucht ik. ‘Maar dat geeft niet. Een goede acteur moet alles kunnen spelen en’ ik wijs richting Harry ‘ ik had het slechter kunnen treffen, right?’
Ik zie Harry met zijn ogen rollen, maar hij heeft een glimlach op zn gezicht.
‘Dit word nog wat.’ Lacht hij.
Ik heb in keer geval weer wat te vertellen aan Daisy vanavond.
Rond 1 uur zijn we allemaal terug in de studio, en worden we meegenomen naar de set, om een proefscene te schieten.
De mensen die als eerste aan de beurt zijn, zijn Clary en haar beste vriend Simon. Aan hun acteerwerk te zien, hebben ze dit zeker vaker gedaan.
Daarna volgen Izzy, Jace en ik. Het is ook niet de minste scène waar we mee beginnen. We zijn vrijwel direct, voor ons, onzichtbare demonen aan het slachten. Ik ga volledig op in mijn rol, en ondanks dat dit pas de eerste dag is, voel ik gewoon dat deze rol bij me past. Om een uurtje of zes zijn de meeste mensen een keer aan de beurt geweest, en kunnen we naar huis. Morgen is de eerste, echte opname dag.
‘Zie jullie morgen!’ Roep ik iedereen na, als we de deur uitlopen.
‘Joe, tot morgen!’ Krijg ik ongeveer in koor terug.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen