Foto bij 17

Trevor

Ik ben een idioot. Ik ben een ongelooflijke, enorme idioot en toch zit ik hier aan het bed van Sari. Dat dit niet volgens protocol is hoeft zij niet te weten, maar het zit me ergens wel dwars. Ik vind het eerlijk gezegd eng, hoeveel ik om een vrouw ben gaan geven die ik nauwelijks ken. Ik wil me ervoor schamen dat ik elke dag langs het ziekenhuis ben gereden om te vragen naar haar en dat de receptioniste op de vierde dag heeft gezegd dat ze me zouden bellen als er verbetering in haar toestand kwam. Ik wil me ervoor schamen maar ik kan het niet, omdat ik het allemaal voor haar doe. Nog steeds voel ik woede in me opkomen als ik eraan denk hoe ze bijna was omgekomen, zo kort na de dood van haar dochter, net toen ze klaar was om verder te gaan met haar leven.
De overvallers hadden namelijk bommen meegenomen en ze op zwakke punten in het gebouw geplaatst, met als gevolg dat het hele gebouw in zou storten als de bommen tot ontploffing gebracht zouden worden. Gelukkig hebben we de bommen gevonden en kunnen ontmantelen voordat er een afging, maar anders zouden de explosies rampzalige gevolgen hebben voor het bedrijf en voor de hele omgeving, aangezien er bij de explosie dodelijke gassen vrijgekomen zouden zijn en er zijn al genoeg slachtoffers. Twee doden en 43 gewonden, waarvan vier in kritieke toestand liggen.
Ik ben opgelucht dat Sari niet in kritieke toestand ligt en al redelijk snel uit het ziekenhuis ontslagen kan worden, maar ik weet ook dat lang niet iedereen zoveel geluk heeft en ik weet dat ik straks een herdenking bij moet wonen, waar ik enorm tegenop kijk.
Ik ben al lang gestopt met praten en besluit net om weg te gaan als er een verpleegster binnenkomt. ‘Het bezoekuur is over, jullie kunnen morgen terugkomen.’
Een beetje ongemakkelijk sta ik op en neem ik afscheid van Sari voordat ik achter Veronique aan de kamer uitloop.
Een stukje verder de hal in stopt Veronique en gaat ze op een van de stoeltjes zitten terwijl ze me gebaart hetzelfde te doen. Ik ga zitten en kijk haar afwachtend aan, benieuwd naar wat ze te zeggen heeft.
‘Trevor. Ik zal er niet omheen draaien omdat ik weet dat je haast hebt, maar ik wil dit weten: is er iets tussen jou en Sari?’
Ik knipper verbaasd. Wow, dit had ik niet verwacht. ‘Hoezo?’
Het komt er zwakjes uit en Veronique trekt kort haar wenkbrauwen op voordat ze verder gaat met praten. ‘Ik zie hoe jullie naar elkaar kijken en hoe jullie je gedragen als de ander in de buurt is.’
Ik haal diep adem en probeer het sprongetje dat mijn hart maakt bij het horen van haar naam te negeren. Ik ken Sari nauwelijks en ik voel me al een soort stalker door hier te zijn, in het ziekenhuis, terwijl ze in deze tijd haar familie en vrienden nodig heeft en niet een of andere agent die ze toevallig al eens eerder heeft gezien. Maar Veronique denkt dus blijkbaar dat we gevoelens voor elkaar hebben, dat zíj gevoelens voor míj heeft. Ik ben geen liefde-op-het-eerste-gezicht type en date meestal alleen mensen die ik al langer ken, maar Sari is praktisch gezien een vreemde. Toch kan ik me voorstellen hoe ze eruit zou zien als ik haar mee zou nemen naar een restaurant en we daar samen zouden zitten, zij in een wijnrode jurk en ik met een nette blouse en innerlijk lach ik breeduit bij die gedachte.
Blijkbaar ziet Veronique mijn innerlijke strijd, want ze zucht even geamuseerd en praat dan verder. ‘Trevor, het is mijn baan om emoties en de lichaamstaal van mensen te herkennen en toch heb ik mijn opleiding niet nodig om te zien dat er iets tussen jullie twee speelt. Begrijp me niet verkeerd, ik wil je niet wegjagen of je onthoofden omdat je verliefd bent op mijn beste vriendin, ik wil alleen dat je er iets mee doet. Leer Sari kennen, doe iets leuks met haar.’ Ze ziet mijn ongelovige blik en kapt me af voordat ik de kans krijg om te praten.
‘Ja, ik weet zeker dat ze ook iets voor jou voelt. Je moet het gewoon rustig aanpakken met haar en dan kunnen we binnenkort op een dubbel-date.’
Dat laatste zegt ze met een sluw lachje en ik voel mijn wangen kleuren. Gegeneerd sta ik op. ‘Bedankt, denk ik.’
Het kleine glimlachje wordt nu een grote lach en haar ogen twinkelen als ze me een knuffel geeft. ‘Geen probleem, Trevor. Ik ken je niet goed, maar je lijkt me een goede vent en precies wat Sari nodig heeft.’
Ze trekt zich terug uit de knuffel en haar ogen worden weer serieus.
‘Een ding. Als je haar hart breekt, breek ik je nek.’
Veronique lijkt me niet het persoon om iemand kwaad te doen, maar toch knik ik.
‘Ja, mevrouw,’ zeg ik terwijl ik salueer. Ze lacht en geeft me een duwtje voordat ze naar de uitgang begint te lopen. ‘En dat noemt zichzelf een agent,’ hoor ik haar nog net mompelen voordat ze om een hoek verdwijnt. Ik realiseer me pas dat ik sta te grijnzen als een idioot als meerdere mensen me vreemd aankijken.
Snel trek ik mijn gezicht in de plooi en begin ik naar de uitgang te lopen, om de herdenking bij te wonen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen