‘Matthew, are you in here?’
Harry z’n woorden dansen door de lucht, als een stel vervelende, zoemende muggen. Of all people, moet hij komen kijken waar ik blijf. Ik schraap mn keel.
‘Ja, hier. Kom er zo aan, momentje.’
‘Wat je voelt is normaal, ik weet dat ik nou eenmaal onweerstaanbaar ben.’
Ik sta op en sla de deur van het wc-hokje open.
‘Ho, watch the face, daar verdien ik mn geld mee.’ Zegt Harry, terwijl hij achteruit springt.
‘Wat ben jij eigenlijk een arrogante klootzak.’ Zeg ik geïrriteerd, als ik langs hem loop richting de deur.
‘Het went.’ Lacht hij.
‘Kom op, we moeten het einde van die scène nog schieten.’ Alle vreemde gevoelens die ik zojuist had, zijn omgeslagen in irritatie. Ik wil gewoon dat deze dag voorbij is.

Eenmaal terug op de set, word ik door een heleboel vragende ogen aangekeken. Ik rol met m’n ogen en schud m’n hoofd, om te laten zien dat ik geen zin heb om er over te praten.
Het duurt even voor ik mijn volledige concentratie terug heb, en ik me weer in kan leven in verliefde Alec, in plaats van geïrriteerde Matthew. We hebben dan ook best wel wat takes nodig om de laatste vijf minuten er op te krijgen.
‘Het is mooi geweest voor vandaag mensen, we zien jullie morgenochtend weer.’ Met die woorden worden allemaal van de set gemanoeuvreerd.

Eenmaal thuis, ga ik aan de keukentafel zitten met mijn script. Als het goed is duurt het een paar dagen voor ik weer intieme scenes moet schieten met Harry.
Van binnen ben ik nog steeds aan het worstelen met de gevoelens van vanmiddag. Ik val op vrouwen, waarom kreeg ik het dan zo warm van Harry? Ik praat mezelf in dat het vast komt omdat we beide zulke goede acteurs zijn, we allebei op gingen in onze rol. Toch, als ik ‘s nachts wakker schiet na een droom waarin onze kus veel langer duurde, is mijn hoofd gevuld met twijfels. Twijfels over mezelf, mijn gevoelens. Wat als ik dit echt voel? Dan weet ik niet eens meer wie ik zelf ben. Ik pak een schrift en een pen uit de lade van mijn nachtkastje, en probeer alles van me af te schrijven, zodat ik daarna toch nog vier uurtjes van mijn nachtrust kan genieten. Ik zie het van de week wel. Ik maak me overigens wel vaker druk om helemaal niks.

De dagen die volgen, zijn allemaal ontzettend gezellig. We kunnen het als cast heel goed met elkaar vinden, en je kan merken dat iedereen aan elkaar gewend begint te raken. Sommige scenes heb wel twintig takes nodig, omdat we om de haverklap allemaal dubbel liggen van het lachen. Isaiah, die Lucian speelt, is echt geweldig. De draaidagen zijn nooit saai met hem. Alberto is gewoon een echte dork, niet alleen het personage wat hij speelt, maar hij zelf ook. Hij improviseert zo verschrikkelijk vaak halve scenes, dat we niks anders kunnen dan rollen over de grond van het lachen. En Dominic en ik, tsja, wij klikken gewoon. Gelukkig, want de band die we hebben in de serie is ook een hele belangrijke.
We hebben zo veel werk te doen, dat we het hele eerste weekend doorwerken.
Op zondagavond rond een uur of negen, stappen we allemaal doodmoe van de set af. Zelfs met het doorwerken van het weekend, hebben we er nog niet eens een complete aflevering op staan.
‘Zullen we nog even een hapje gaan eten?’ Vraagt Dominic.
‘Ja, I’m in. Is het goed als ik m’n beste vriendinnetje mee vraag trouwens? We zijn zo druk geweest deze week, heb haar amper gesproken.’ Ik kijk de groep vragend aan.
‘Ja, natuurlijk. Geen probleem. Maare, beste vriendinnetje of...’ ik krijg een grijns en een side eye van Emeraude.
‘Oh, jullie gaan het heel goed met elkaar kunnen vinden. Veel te involved in mijn liefdesleven.’ Lach ik.
Terwijl we richting het dichtbijgelegen restaurant lopen, app ik Daisy. Natuurlijk hoef ik geen twee keer te vragen of ze komt. Als er ‘eten’ in een berichtje staat, is ze sneller aan de andere kant van de stad, dan dat wij aan het einde van de straat zijn. Het is nog prachtig weer, en ondanks dat het al over negenen is, het nog best warm buiten. We zoeken een tafel uit op het terras waar we met zeven aan kunnen zitten, en nog geen vijf minuten later schuift Daisy aan.
‘Hey allemaal, ik ben Daisy!’ Haar altijd vrolijke zelf, doet iedereen glimlachen. Ze stellen zich allemaal netjes voor, en Daisy neemt plaats tussen Dominic en Emeraude.
‘Zo, is er al gezoend?’ Ze kijkt vragend de tafel rond, en iedereen schiet in de lach.
‘Daisy is te nieuwsgierig for her own good, sorry.’ Lach ik.
Ze heeft wel meteen de aandacht van Emeraude te pakken, zoals ik al had voorspeld
‘Kijk, dat zijn de vragen die er toe doen! Het antwoord is overigens ja. Katherine en Dominic hebben al gezoend, en’ haar ogen schieten twinkelend mijn kant op ‘Harry en Matthew ook. Die scène was intens. Ik neem aan dat je de serie gaat kijken als hij uit komt? Want er is een shot met een hoop verbaasde gezichten, en volgens mij was de helft daar van niet geacteerd.’ Als Emeraude eenmaal begint met praten, is er geen speld meer tussen te krijgen, tot groot genoegen van Daisy, want die kan geen genoeg krijgen van de sappige details.
Ze zijn dan ook al heel snel verwikkeld in een druk gesprek. De handgebaren vliegen ons om de oren, en Dominic moet af en toe duiken om een arm van Daisy te ontwijken.
Het is nog druk op het terras, dus het duurt even voor we ons eten krijgen, maar als het er eenmaal is, valt iedereen gelijk aan.
‘Pff, eindelijk houden ze even hun mond.’ Grinnikt Harry.
‘Hey, ik heb aan jullie gevraagd of t oké was als ik haar uitnodigde!’
‘Ja, maar je vertelde er niet bij dat ze een blonde Emeraude is.’ Lacht Dominic.
Met haar mond vol pasta, houdt Daisy haar handen op in een ‘sorry, not sorry’ manier.
We mogen morgen een uurtje later beginnen dan de afgelopen week, dus we blijven nog tot een uur of twaalf hangen op het terras. De drankjes vloeien rijkelijk, en de gesprekken worden steeds persoonlijker. Dominic verteld over zijn relatie die, net voor we begonnen met de serie opnemen, eindigde, na vier jaar.
‘Ik had het echt niet aan zien komen, man. Ze kwam op een gewone werkdag naar beneden gelopen, met een tas vol spullen. Mijn spullen. En verzocht me te gaan. Geen verklaring, geen uitleg, gewoon ijskoud.’ Je kan de pijn zien in zijn ogen als hij er over verteld.
‘Dus ze zette je gewoon het huis uit?’ Vraag ik.
‘Ja man, ze zette me gewoon op straat, tien minuten voor ik moest vertrekken richting een draaidag voor één of andere commercial. Het was haar huis, dus ze had het recht mij er uit te zetten, maar ik weet na een maand nog steeds niet waarom. Ze antwoordt niet op mijn berichtjes, neemt haar telefoon niet op. Als ik langs ga word er niet open gedaan. Zo veel van m’n shit ligt nog in dat huis, maar het lijkt wel alsof ik voor haar in rook ben op gegaan. Alsof ik gewoon niet meer besta. Ik heb vier jaar alles voor dat meisje gedaan, man.’ Boos veegt hij een traan van zn wang. ‘Ik moet echt niet meer drinken. Ik lijk wel een wijf.’
Ik leg m’n hand op z’n schouder
‘Met je emoties tonen is niks mis, Dom. Vier jaar is niet niks! Daar mag je echt wel verdriet om hebben.’
Hij zucht en schudt zn hoofd. ‘Ik heb ‘t er gewoon moeilijk mee.’
‘Maar, waar woon je nu dan?’
‘Tijdelijk terug bij mijn ouders, wat ook geen pretje is. Maarja, de huizen in New York liggen niet voor het oprapen.’
‘Matthew heeft like, twee slaapkamers over. I mean, ik zie een oplossing.’ Zegt Daisy. Ik kijk haar verbaasd aan, maar ze heeft wel gelijk. Ik heb inderdaad twee kamers over. Maar ga ik iemand in huis nemen die ik net iets meer dan een week ken? Ik bedoel, we kunnen het goed vinden, maar huisgenoten?
‘Nou?’ Ze kijkt me vragend aan.
‘Fuck it, waarom niet. Je mag bij mij intrekken, als dat je wat lijkt. Je kan zo lang blijven als je wilt.’ Zeg ik met een glimlach.
Dominic zn ogen worden groot. ‘ Meen je dit gast?’
‘Ja, natuurlijk. Wat Dais zegt, ik heb twee hele slaapkamers leeg staan. Je bent meer dan welkom. Als je Dais aardig vindt natuurlijk, want die is er vaker dan me lief is.’ Lach ik.
‘Had je me maar geen sleutel moeten geven, Daddario.’
‘Wow, dit is denk ik het aardigste wat iemand ooit voor me gedaan heeft. Thanks man, really appreciate it!’
‘Geen probleem, misschien wil de rest van de week helpen met verhuizen?’ Vraag ik, terwijl ik de tafel rondkijk.
Er ontstaat een mengelmoes van Ja’s, ja natuurlijk, geen probleem.
‘Nou, dat is opgelost dan. Als je zorgt dat je morgen je eerste spullen meeneemt naar de studio, dan zorg ik dat je kamer ready is.’
‘Je bent echt een held, Matt.’ Zegt Dom, terwijl hij me een knuffel geeft.
‘Actor by day, Hero by night.’ Grap ik.
We drinken allemaal ons laatste drankje op, en gaan richting huis. Daisy en ik moeten toch dezelfde kant op, dus we lopen samen naar de metro.
‘Dit zijn egoïstische motieven hè, Stanson? Er een beetje voor zorgen dat er mooie mannen bij mij intrekken, want ik ben toch nooit thuis.’ Zeg ik, terwijl ik haar lachend in haar zij por.
‘What can I say? He’s hella handsome!’
‘Ja, en komt net uit een relatie van vier jaar!’
‘Ik troost hem wel.’
‘Je bent echt ongelofelijk.’ Lach ik, terwijl in m’n hoofd schiet dat ze van de week een date had. ‘Hoe zit het met Jesse dan?’
‘ Oh, ja nee dat is niks. Veel te opdringerig, meteen super aanhankelijk. De kriebels lopen over mijn rug al ik er aan denk. Kreeg eindeloze Whatsappjes, en dan boos worden als ik even niet antwoord. Helemaal niks voor mij dus.’
Ik schud lachend mijn hoofd.
‘Oké, nou, dan wens ik je met deze missie meer succes.’
We pakken de metro, en ik stap een halte eerder uit dan Daisy.
‘Zie je dinsdag wel, kleine! Jij hebt er voor gezorgd dat Dominic komt intrekken, dus je zal helpen met verhuizen ook.’
‘Is goed, is goed. Ik ben er. App maar als jullie klaar zijn met draaien.’
Ik steek mijn duimen naar haar op terwijl ik de metro uitstap.
Thuis maak ik snel een bed op in de grootste kamer die over is. Ik heb nog nooit met iemand anders dan mijn ouders samen gewoond, dus hopelijk gaat dit goed. Aan de andere kant, nu heb ik tenminste wel iemand om mee te gamen ‘s avonds!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen