Kozik wenste dat zijn computerskills ook verder reikten dan een browser openen en een url in de adresbalk typen, dan had hij zich nu vast minder nutteloos gevoel. Terwijl Juice probeerde te achterhalen waar het telefoontje vandaan was gekomen, liep hij een beetje doelloos door het clubhuis. Even bleef hij voor de wand met foto’s staan. Meer dan de helft van zijn broeders was dood of in de gevangenis, constateerde hij met een zucht. Hij dacht aan Happy. Moest hij zijn vriend opzoeken, hem vertellen wat hij wist? Of zou hem dat allesbehalve goed doen, zeker als Dana níét was vrijgekomen? Want hij moest eerlijk toegeven dat het hem zorgen baarde dat ze de telefoon niet meer opnam. Of zat ze ergens op zee, te ver weg van een zendmast?
      Plotseling merkte hij dat hij niet alleen was. Hij wist niet of het een geluid was dat hij onbewust opving of dat hij een aanwezigheid voelde, maar hij draaide zich om en nadat zijn ogen door de schemerige ruimte waren gegleden, bleven ze rusten op een figuur die ineengedoken in een hoek zat. In een opwelling liep hij ernaartoe, zachtjes zuchtend toen hij zag dat het het meisje was dat Juice net had weggestuurd.
      ‘Hé,’ zei hij zacht, voor haar neerknielend. ‘Trek het je niet aan. Hij heeft al bijna het hele jaar van die eikel-buien. Het is een wonder dat je die nog niet eerder hebt gezien.’
      Ze veegde langs haar ogen en keek naar hem op. Ze had iets breekbaars, iets liefs, iets wat hij niet vaak bij Croweaters zag. ‘Meestal kan ik hem wel tot rust brengen als hij een woedeaanval heeft.’
      Kozik stak zijn handen in zijn zakken, niet goed wetend wat hij moest zeggen. ‘Heeft hij je verteld over Dana?’
      Ze knikte, naar haar handen kijkend. ‘Hij heeft me foto’s laten zien en over haar verteld.’
      Verbaasd trok Kozik zijn wenkbrauwen op. Nou, dat was niet bepaald wat hij verwacht had te horen. ‘Echt?’
      Bijtend op haar lip, stond ze op en keek hem aan. ‘Nadat mijn vriend was overleden, had ik ook slaapproblemen. Toen ik hoorde hoe slecht Juice sliep, wilde ik hem helpen. Dus we sliepen samen – en het hielp hem. Alleen slapen, het ging nooit verder dan dat – tot vandaag. Ik weet dat het de eenzaamheid was die hem ertoe aanzette, maar ik merkte ook dat het me wat deed… dat ik misschien gevoelens voor hem heb gegrepen. Anders – anders had zijn sneer me vast niet zo aangrepen.’ Ze kruiste haar armen voor haar borst. ‘Het is stom, want ik weet dat hij van Dana houdt. Het is alleen – dat ik nooit meer gevoelens voor iemand heb gehad sinds mijn vriend stierf.’
      Kozik wist nog steeds niet echt wat hij moest zeggen. Ze oogde als een lieve meid, maar zijn hoofd stond niet echt naar het levensverhaal van iemand die hij niet kende. 'Het spijt me voor je,’ zei hij uiteindelijk tegen het meisje, die hem nog steeds een beetje verloren aankeek. ‘Ik denk dat je beter een van de andere jongens kunt kiezen. Juice is het komende jaar echt nog niet toe aan een relatie.’
      ‘Iemand anders kiezen?’ herhaalde ze op een toon die bozer klonk dan hij verwacht had. ‘Wat denk je dat ik ben, een croweater?’
      ‘Ja…’ gaf hij eerlijk toe.
      ‘Zo ben ik niet.’
      ‘Oké. Wat jij wilt meid.’ Hij haalde zijn schouders op – het kon hem bijzonder weinig schelen hoe ze zichzelf definieerde of hoe hij dat zou moeten doen. ‘Sorry – ik heb nu wat anders aan m’n hoofd.’ Hij draaide zich van haar weg en begaf zich weer naar Juice’ kamer. Het enige licht kwam van Juice’ laptopscherm, waar hij met een bleek gezicht naar zat te staren. Koziks telefoon lag naast hem, kippenvel verscheen op zijn armen toen hij Dana’s opname hoorde.
      Kozik knipte het licht aan. ‘Wat gevonden?’
      ‘Nee,’ zuchtte hij. ‘Het telefoontje was niet te traceren.’
      Er viel een stilte. Aan Juice’ ogen zag hij dat hij al zijn aandacht op Dana’s stem vestigde en weer trok zijn hart samen toen hij de verlorenheid zag die de jongen uitstraalde. Na het wegslikken van een zucht, ging hij naast hem zitten. ‘Gaat het een beetje?’
      Juice sloeg zijn ogen neer. ‘Ik voel me meer schuldig dan iets anders.’
      ‘Ze zei dat het de eerste keer was...’ probeerde Kozik het wat af te zwakken, wetend dat een schuldgevoel hem echt niet verder zou helpen.
      ‘Ja. Ik weet niet wat er gebeurde. De afgelopen maand… zijn we echt dicht naar elkaar toe gegroeid.’ Hij slikte en ademde diep in. ‘Maar vandaag…’
      ‘Til er niet te zwaar aan. Je zocht afleiding, niemand neemt je dat kwalijk.’
      ‘Nee, dat was het niet,’ mompelde hij. ‘Het was meer. Het voelde… alsof ik probeerde verder te gaan met mijn leven. Alsof ik accepteerde dat Dana niet meer zou terugkomen. En juist op dat moment… belt Dana.’ Hij knipperde een paar tranen weg. De voicemail speelde opnieuw af. ‘Ik was haar aan het opgeven. Terwijl zij voor haar leven vocht.’
      Kozik legde een hand op zijn schouder en gaf een kneepje. ‘Ze is al tien maanden verdwenen, Juice, en al die tijd ben je door een hel gegaan. Wees niet zo streng voor jezelf. Misschien maakte je een vergissing – misschien ook niet. Ze – ze leek me wel aardig.’
      ‘Ze is aardig, en lief,’ mompelde Juice. Hij veegde langs zijn ogen. ‘Maar ze is Dana niet.’ Hij zuchtte diep. ‘Ik moet haar zo maar mijn excuses aanbieden.’
      Kozik keek vanuit zijn ooghoeken naar de jongen. Eerlijk was eerlijk – die meid had blijkbaar iets in hem losgemaakt wat niemand anders had gedaan, want hij had Juice ondanks zijn grillen aan niemand zijn excuses horen aanbieden, ongeacht waartoe zijn uitbarstingen hadden geleid.
      ‘Dat moet je denk ik doen, ja. Ze zat te huilen in de kantine.’
      Juice sloeg zijn ogen neer. ‘Geweldig. Er zijn op het moment twee vrouwen die iets voor me betekenen en ik heb ze beiden kwaad gemaakt.’
      ‘Je weet niet of Dana…’
      ‘Jawel,’ antwoordde hij kortaf. ‘Ik weet dat ze mijn nummer uit haar hoofd kent. Ik kan geen enkele reden bedenken waarom ze mij geen bericht zou sturen, tenzij ze weet dat Lotte al een maand in mijn bed slaapt.’
      Kozik zei niets. Wel twijfelde hij aan Juice’ woorden. Dana wist dat Juice van haar hield, dat een ander meisje niets dan een medicijn zou zijn tegen de pijn omdat zíj er niet was. Ze had zichzelf aan Maddox overgegeven om Juice te redden – hij kon begrijpen dat ze boos was, maar dat ze hem niet eens iets vertelde over zijn kind? Het zat hem niet lekker…

Reacties (2)

  • Benzin

    Ik vind het toch ook wel sad voor Juice. Ja, hij was een eikel. Maar dit alles is ook helemaal niet makkelijk voor hem

    1 maand geleden
  • Sunnyrainbow

    O nee welk nummer heeft Dana gebeld??

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen