De eerste helft van de maandag verloopt prima. We slachten wat demonen, Clary en Jace maken ruzie, Simon word weer eens gekidnapt. Een vrij normale dag dus, op de set van Shadowhunters. Naar het middag deel kijk ik wat minder uit. Harry en ik zijn weer aan de beurt. Hoewel we het de afgelopen dagen wat beter konden vinden, dan net na de zoen, ben ik toch enigszins zenuwachtig voor onze volgende, soort van romantische scène. De gevoelens die ik had na de kus, zijn niet meer terug gekomen, maar ik betrap me er wel op dat ik erg vaak naar hem kijk. Alsof mijn ogen automatisch zijn kant op getrokken worden. Vaak besef ik niet eens dat ik staar, tot hij terug kijkt.
‘Daddario, Shum, you’re up!’

‘After wedding scène, episode 13, take 1’

[Alec sighs]
[Magnus] On a scale of one to ten how unpleasant was it?
[Alec] Off the charts. Yeah, I've never seen them so angry.
[Magnus] Just give them some time.
[Alec] You're immortal. Time is on your side. After what I did I don't think they'll ever forgive me.
[Magnus] Don't underestimate a parent's love.
You don't regret it, do you?

‘CUT! Harry, iets meer twijfel asjeblieft. Pakken ‘m op vanaf je tweede zin.’
Harry ademt even diep in en, alsof hij een aan en uit knop heeft, switched naar de mooiste puppy ogen die ik ooit gezien heb. Zijn blik vol twijfel, pijn haast.

[Magnus] You don’t regret it, do you?
[Alec sighs] Everything happened so fast.
I didn't have time to think. I just wanna make sure Lydia's okay.
Now I owe her so much.
[Magnus] We owe her.
What she did was nothing short of heroic.
Harry legt zijn hand op mijn bovenarm, en kijkt me aan met zijn signature lieve glimlach.
Weer die vlinders.
[Magnus] Hey, look, maybe we can slow things down? Why don't we start with that date you owe me?
[Alec] Y-Yeah, let's do that.
De laatste zin stamel ik, zonder dat dat de bedoeling was, en wend mijn ogen verlegen tot de grond.

‘CUT! Lekker bezig mensen, als het elke dag zo zou gaan, hadden we maximaal een week per aflevering nodig! Die laatste blik, Matthew, alsof je t meende. ’ Lacht de producer.
Ik begin haast zelf te geloven dat ik het meen.
‘The fans are gonna love us.’ Zegt Harry lachend, terwijl hij me een klap tegen m’n schouder geeft.
‘They better.’

Voor seizoen 1 was de bruiloft de meest intieme scène, maar we hebben allemaal al een sneak peek gehad van seizoen twee, en daarin zit een heele hoop meer ‘Malec’, zoals onze bijnaam luidt. Gelukkig zijn we bij lange na nog niet zo ver, en moet er nog voor bijna twaalf afleveringen van dit seizoen geschoten worden.
‘Jullie zijn zo lekker op dreef, laten we gelijk jullie eerste ontmoeting opnemen.’ Horen we ineens achter ons. Prima, denk ik bij mezelf. Hoe meer we gehad hebben, hoe beter.

Gelukkig is de scène van de eerste ontmoeting niet intens wat aanrakingen betreft, maar de blikken die Harry me geeft, doen me trillen op mijn benen, en ik vind het ontzettend moeilijk om mijn gedachten er bij te houden. Wonderbaarlijk genoeg lukt het ons toch om in vrij korte tijd de scène te schieten.
Vervolgens worden er nog wat scènes opgenomen met meer actie, en het is al bijna half elf als we eindelijk klaar zijn. Ondanks dat we vandaag uur later begonnen zijn de de afgelopen zeven dagen, zijn we allemaal versleten. Hoewel dat misschien ook nog wel een after effect is van de hoeveelheid alcohol die we gisteravond met zn allen hebben geconsumeerd.
Als iedereen gedoucht en omgekleed is, laten we twee ubers komen. Dominic is vanochtend ook al met de uber naar de studio’s gekomen, omdat hij al wat spullen bij zich heeft om te verhuizen.
‘Ben je er klaar voor?’ Vraag ik hem, als we buiten staan te wachten.
‘Dat kan ik beter aan jou vragen!’ Lacht hij
‘Ik wel hoor. Hoop dat je van gamen houdt?’
‘Zeker wel! Welke console heb je?’
‘Vriend, welke niet. PlayStation, xbox én switch.’
‘Awesome.’
Onze twee ubers arriveren, en met t zelfde clubje als waar we mee uit eten waren, rijden we naar mijn huis. Op Daisy na dan, zij is er als het goed is al. We doen er ongeveer twintig minuutjes over, voor we voor de deur staan.
Voor ik mijn sleutel in het slot kan doen, word er open gedaan. In de deuropening staat Daisy met een groot spandoek in haar handen, waarop in gekleurde letters staat: ‘WELKOM THUIS’. Iedereen schiet vrijwel direct in de lach.
‘Bedankt voor dit warme welkom, Daisy.’ Dom geeft haar een knipoog, als hij achter mij aan naar binnen loopt.
‘Loop maar mee naar boven, jouw kamer is de eerste rechts. De eerste links is de badkamer. De kamer naast jou is leeg, en die naast de badkamer is van mij. Verder, make yourself at home! Doet Daisy ook.’
‘Speaking of Daisy,’ Dom verlaagd zijn stem naar fluisterniveau ‘is ze vrijgezel?’
‘Ja dat is ze.’
‘Moo-‘
Voor hij überhaupt zn woord af kan maken onderbreek ik hem. ‘Maar, ik ken haar al dik twintig jaar. Dom, m’n vriend, if you break her heart, i’ll break your face. Waag een kans, maar wees gewaarschuwd zou ik zegen.’
‘Haha, begrepen. Ik laat haar nog wel even met rust.’
‘Ga jij hier je gang maar even, je kan alles wat in de kamer staat gewoon gebruiken. In de kast, op de bovenste plank, liggen handdoeken. Als je wat nodig hebt, hoor ik het wel.’
Ik laat Dominic rustig zn spullen uitpakken, en loop terug naar beneden. Daar heeft iedereen inmiddels de spullen uit de ubers binnen gebracht, en ze hebben het zich comfortabel gemaakt. Em, Kat en Alberto zitten op de driezitsbank, Daisy zit naast Emeraude op een eetkamerstoel, en Harry zit op de tweezitsbank. Zo te zien heeft Daisy voor iedereen al wat te drinken ingeschonken. Ik plof naast Harry op de bank, waarbij mijn arm langs die van hem komt. Tintelingen. Ik negeer ze.
‘Pfoe, dat was me het dagje wel weer zeg.’ Zucht ik.
‘En we zitten pas in week twee, van... drie kwart jaar?’ Lacht Alberto.
‘Ik weet niet hoe ik dat vol ga houden hoor.’ Antwoord ik lachend.
‘Pussy.’ Hoor ik naast me, en krijg een por in m’n zij.
‘Pardon?’
‘Je hoorde me wel.’
Die grijns. Die oh zo charmante grijns.
‘Ja, ik heb wat te drinken nodig.’ Zeg ik, terwijl ik op spring van de bank en richting de keuken snel. Daar schenk ik snel een cola’tje in, maar niet voor ik een flinke slok Bacardi in m’n glas heb gegooid. Ik moet echt minder alcohol gaan drinken, maar ik heb het echt even nodig. Mijn hoofd gaat allemaal kanten op, waar ik het niet mee eens ben. Met mijn volle glas loop ik terug naar de woonkamer, en ga weer op mijn plek zitten. Blijkbaar voelt iedereen zich thuis hier, want overal liggen voeten op tafel, Katherine en Alberto zitten Mario Kart te spelen, en Daisy en Emeraude zijn weer in een zeer druk gesprek geraakt.
‘Dus...’ zeg ik, om de stilte te verbreken.
‘Dus wat, Matthew?’
De manier waarop hij mijn naam uitspreekt, laat me rillen. Hij is ook de enige die me constant bij mijn hele naam noemt.
‘Ja, geen idee eigenlijk. Vertel anders eens wat over jezelf. Bedoel, je bent de enige van de groep waar ik eigenlijk nog niet echt een fatsoenlijk gesprek mee heb gevoerd.’
‘Mm, doe je dat altijd zo? Eerst zoenen, dan praten?’ Zijn toon is speels.
‘Meestal vrij effectief, moet ik eerlijk zeggen.’
‘Oh, worden we een beetje cocky?’
‘Dat is meer jouw afdeling.’
‘Touche. Oké kijk, ik weet dat ik arrogant kan overkomen, maar ik heb ook echt wel een zachte kant!’
‘Ohja?’
‘Ja! Ik heb een kitten?’
Bij die woorden schiet ik in de lach.
‘Dus een kitten... een kitten moet mij overtuigen van jouw zachtaardige kant? You’re hilarious, dat geef ik je dan wel!’
De blik die hij me geeft, kan ik niet plaatsen. Ik weet niet of hij het grappig vindt, of dat ik hem nu eigenlijk een beetje heb beledigt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen