“Only love, only love,
‘cause only love can hurt like this,
And it must have been a deadly kiss.”


Justine Heidi Harbours

‘Een wolf?’ vraag ik de Sheriff met opgetrokken wenkbrauwen, de toon in mijn stem zowel verbaasd als gevuld met ongeloof. Ik zit inmiddels binnen op de bank, een flichedeken om me heen gewikkeld en een warme mok tussen mijn handen. De woonkamer is zo goed als leeg, afgezien van mijn zusje die tegen me aan ligt gekruld alsof ze een soort kat is. Ook voel ik de brandende blik van mijn vader op mijn achterhoofd, die vanuit de keuken toekijkt naar het schouwspel, terwijl hij ongetwijfeld doet alsof hij in een gesprek is verwikkeld met een van de stamouderen. Afgezien van Embry, een paar van zijn vrienden, de stamouderen en twee politieagenten, is iedereen al naar huis.
      ‘Een wolf, ja,’ zegt Sheriff Swan, terwijl hij onbewust een blik vol argwaan over mijn schouder in de richting van mijn vader werpt. Zijn donkerbruine ogen kijken me doordringend aan, maar liegen kan ik al jaren als de beste. Glashard staar ik terug. ‘Je vader had het over een enorme wolf, die zowel jou als hem aanviel. Dat hij je verwondingen bezorgde.’
      Ik lach eventjes, ondanks dat er niets humoristisch aan de situatie is, en wuif met mijn hand. ‘Nee, mijn vader moest vast van slag zijn,’ zeg ik op gedempte toon, wetende dat ik zojuist mijn eigen doodvonnis heb getekend. Ik neem een slok van de warme thee in de hoop om mijn zenuwen te onderdrukken. Ik glimlach overtuigend naar Sheriff Swan. ‘U moet begrijpen, Sheriff, dat mijn vader het erg zwaar heeft. Hij heeft een van de meest veeleisende banen ooit, en het is niet gemakkelijk om als alleenstaande vader twee dochters op te voeden na de tragische dood van zijn vrouw. Soms beeldt hij zich weleens dingen in, het is de stress.’
      Ik hoor een keiharde klap op de keukentafel en ik draai mijn hoofd een kwartslag. Ik ben nu zeker dood. Mijn vaders hoofd is rood aangelopen, maar hij heeft het lef niet om onze kant op te kijken. De woorden die mijn mond verlaten zijn precies degene die hij verteld heeft aan de politieagente op een zekere nacht zeven jaar geleden toen ik naar de politie durfde te stappen. Enkel had hij het over prestatiedruk op school in plaats van een veeleisende baan en het verwerken van mijn moeders dood. Een advocaat zijn grootste angst is teruggepakt worden met zijn eigen woorden.
      Ik knik lichtjes naar mijn vader, alsof ik daarmee aan wil geven dat dit precies is wat ik bedoel en bijt zachtjes op mijn lip. Sheriff Swans ogen zijn gevuld met medeleven voordat hij knikt en iets neer krabbelt op zijn nootblok. Hoe dan ook zou ik die wolf beschermen. Als men te weten zou komen dat er een gevaarlijke, metershoge wolf in het bos leeft, dan zou een open jacht binnenkort geopend worden, terwijl de wolf min of meer me gered heeft. Dat kan ik onmogelijk toelaten.
      ‘Ervan uitgaande dat je de waarheid spreekt, wat is er dan wel precies gebeurd, Justine?’ vraagt Sheriff Swan met een prettige glimlach.
      Ik bijt even op mijn lip, gooi mijn mok achterover en trek het dekentje wat strakker om me heen. Eigenlijk verlang ik naar mijn bed, die maar een paar meter van me verwijderd is, maar ik wil er klaar mee zijn. Vroeg of laat zal het moeten gebeuren. ‘Ik dacht dat ik iemand in de achtertuin zag lopen, dus riep ik meteen mijn vader toen ik zijn auto hoorde naderen. Diezelfde geluiden moeten de potentiële indringer afgeschrikt hebben, want toen mijn vader en ik naar de achtertuin renden, was er niemand te bekennen. Toch besloten we nog wat verder te lopen en voor we het wisten waren we de weg kwijtgeraakt in het heimelijke bos. Ik struikelde en moet hard terecht zijn gekomen, want ik werd veel later pas wakker van felle lichten en mensen die naar mij schreeuwden.’
      Een trillerige zucht ontglipt aan mijn lippen en ik sla mijn arm om het tengere lichaam van mijn zusje. Zachtjes streel ik door haar prachtige, witblonde lokken, terwijl ik mezelf toelaat om mijn ogen af te laten dwalen. Mijn blik kruist die van Embry en hij kijkt me zo indringend aan, dat het lijkt alsof mijn ziel naakt en zichtbaar voor hem is. Alsof hij weet dat ik keihard aan het liegen ben. Het zorgt voor een onprettige rilling over mijn rug en snel richt ik mijn blik op Sheriff Swan.
      ‘En Justine, zou je het vervelend vinden als Sue Clearwater, een inwoonster van La Push en zuster in het plaatselijke ziekenhuis, een kijkje zou nemen naar je verwondingen om te bepalen of ze hulp nodig hebben?’ vraagt Sheriff Swan, terwijl hij me indringend aan kijkt.
      Ik glimlach even, tel tot twee en denk rustig na over mijn woorden. Laat nooit de woorden uit je mond halen, toon niet te veel emotie en reageer niet te snel. Dat zijn de dingen die ik van Stephen King heb geleerd. ‘Ik hou niet zo van fysiek contact, dus liever niet. Bovendien doen de verwondingen niet zoveel pijn meer. Toch bedankt voor het aanbieden, Sheriff.’
      ‘Uiteraard, Justine,’ zucht de Sheriff, terwijl hij zijn kladblok dicht klapt. Hij gunt me nog een laatste glimlach en tovert uit zijn zak een kaartje. Op het stukje karton staat zijn naam, functie, email en telefoonnummer. ‘Mocht je toch nog iets te binnen schieten of ooit hulp nodig hebben, dan kan je dit nummer altijd bellen.’
      ‘Bedankt, Sheriff,’ zeg ik beleefd, waarna ik zijn hand schud en hem nog een laatste glimlach geef die moet zeggen dat alles goed komt.
      De Sheriff geeft nog een stug knikje en loopt dan richting mijn vader. Ik zet mijn mok op de bijzettafel en streel zachtjes over Ariels rug. Ik probeer mijn lichaam te ontspannen, maar het lukt niet. Ik weet wat komen gaat zodra de laatste persoon een paar minuten weg is, en prettig wordt het niet.

Reacties (6)

  • Efflorescence

    Hm. Dit was natuurlijk te verwachten. Begrijpelijk dat ze niks zegt. Geen privacy en ze weet wat haar te wachten staat als ze de waarheid vertelt. Bovendien is haar vertrouwen in de mensheid compleet beschadigd.

    1 jaar geleden
  • AroonCat

    Fuuu en ik hopen dat ze eerlijk zou zijn! Laatste hoop is dan nu dat Embry dichtbij genoeg blijft om eventuele gevaren te horen als de rest weg is!

    1 jaar geleden
  • LarryNiam

    Oehh ik ben benieuwd:)
    Snel verder<3

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Oké ik snap niet dat ze niet alleen met de sheriff is gaan praten..

    1 jaar geleden
  • Slughorn

    Snap dat ze het niet verteld waar haar vader bij staat. Dat is vragen om problemen...

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen