Foto bij ~9~

Ik lag op m’n bed, na te denken over wat er allemaal gebeurd was vandaag. Het was zo onwerkelijk. Vannacht hadden we nog op het vliegtuig gezeten en nu waren we als een soort gevangenen in een ondergronds complex gestopt. We hadden gezien hoe mensen vergiftigd waren en tijdens het eten hadden ze Marije als voorbeeld gepakt. Ik had nog geprobeerd wat te doen maar werd toen door een bewaker ruw weer terug geduwd. Het leek nu wel aardig met haar te gaan maar haar neus had helemaal scheef gestaan doordat die gebroken was.

Na een hele tijd nadenkend wakker gelegen te hebben keek ik om me heen. De hele ruimte was rustig. ik ging zitten en liet me van m’n bed afglijden. Slapen ging het de eerstkomende tijd toch nog niet wist ik van mezelf, ondanks de vermoeidheid. Ik liep naar het einde van het bed en pakte een handdoek uit de kist voordat ik richting de douches liep. Onderweg keek ik naar alle bedden om te kijken of iedereen echt sliep. De meeste sliepen echt, sommige keken geschrokken op, bang dat ik ze uit hun bed kwam trekken ofzo. Bij het bed van Marije en Alice aangekomen stond ik even stil. Ik liep naar het bed toe en legde eerst het deken van Alice verder over haar heen, ik stond weer op en deed bij Marije hetzelfde voordat ik een plukje haar uit haar gezicht streek met m’n vingers. Ik bleef nog even staan, net toen ik weg wilde lopen hoorde ik ineens achter me “Jullie kennen elkaar zeker al lang of niet?”, Het was Dylan zag ik toen ik me omdraaide. Ik had niet verwacht aangesproken te worden op dit moment dus stond even verbaast te kijken voordat ik antwoord gaf. “We hebben samen op school gezeten, we kennen elkaar erg goed”. Dylan ging rechtop zitten, schijnbaar wilde hij hier een heel gesprek van gaan maken. Ik zat er nog niet echt op te wachten maar het zou ook zo bot zijn om het gelijk af te kappen. “Welke opleiding hebben jullie gedaan?”. “We hebben elektrotechniek gestudeerd, wat doe jij eigenlijk voor werk of school?” was mijn antwoord. “Ik ben acteur, was opweg naar een filmset” zei Dylan, ik had dit niet verwacht en was eigenlijk wel onder de indruk. Voordat hij nog een andere vraag kon stellen zei ik “Misschien is het handig om even te gaan slapen, je ziet er nogal moe uit en ik denk dat morgen nog een zware dag gaat worden.”. Gelukkig stemde hij met me in en we wensten elkaar een goede nacht voor ik doorliep richting de douches, ik had al gehoord dat er geen warm water was maar op dit moment ging het me eigenlijk alleen om het legen van m’n hoofd. Eenmaal onder de douche waste ik snel m’n lichaam en haar, daarna bleef ik nog een hele tijd staan terwijl het koude water op m’n hoofd viel en verder naar beneden liep. De gedachten bleven maar door m’n hoofd lopen, hoe waren we hier terecht gekomen, wat ging er gebeuren, wist er iemand wat er gebeurd was. De belangrijkste van allen, hoe komen we hier weer weg. We moesten ontsnappen, zoveel was me wel duidelijk. Maar hoe? Het waren hele gevaarlijke gedachten maar ik kon ze maar niet uit m’n hoofd houden. Ik keek snel om me heen, het was nog steeds donker doordat ik geen lichtknop of iets dergelijks gevonden had dus heel veel kon ik niet zien in de doucheruimte. Na een hele tijd zette ik de douche uit en droogde mezelf af voordat ik m’n kleren aantrok en weer de slaapruimte in liep. Nadat ik bij m’n eigen bed aangekomen was klom ik er op, na nog een hele tijd wakker gelegen te hebben was ik uiteindelijk toch weggedommeld.

Ik schrok wakker door een hard geluid en rolde gelijk m’n bed uit. Ineengedoken keek ik snel om me heen, aan het begin van de kamer stond een bewaker met een metalen pijp keihard tegen een van de bedden te slaan, daarna liep hij door naar het volgende bed en sloeg ook daar tegenaan. Door de ruimte heen kwamen er steeds meer mensen uit bed en begonnen zich aan te kleden. Enkele die niet snel genoeg uit bed waren kregen een klap met de metalen pijp. Midden in de ruimte bleef de bewaker staan, draaide even rond om te kijken of iedereen uit bed was en riep toen: “Iedereen over 5 minuten in de etensruimte, aangekleed en wel”. Hij draaide om en liep weg. Snel schoot ik in mn kleding en liep naar de rest toe zodat we samen konden gaan. Bij hen aangekomen was Dylan ook al klaar met aankleden. “Hey, nog een beetje goed geslapen?” was mijn eerste vraag. “Ja, was erna best snel weggevallen, beetje ruw gewekt natuurlijk” probeerde hij terug te grappen. Marije keek ons een beetje niet begrijpend aan nadat ze haar trui aangetrokken had, ze wist natuurlijk niet van ons gesprek. “Gaat het een beetje?” vroeg ik. “Het doet veel pijn en is erg gevoelig maar ik red me wel” zei ze terug. Toen we alle vier klaar waren gingen we als een van de eersten op weg. In de etensruimte gingen we ongeveer op dezelfde plekken als gisteren zitten en wachtten we af tot iedereen aanwezig was. Er waren niet echt pogingen op gesprekken doordat we allemaal nog een beetje slaperig waren, en toch ook wel een beetje zenuwachtig voor vandaag. Toen iedereen zat kwam Alex binnen en begon gelijk te spreken “Iedereen let op! Vandaag is jullie eerste dag, jullie hebben precies drie kwartier om te zorgen dat je klaar staat voor vandaag. Dan bedoel ik zowel gegeten als eventueel gewassen.”. Er kwamen mensen binnen met brood, schalen met beleg en kannen drinken. “De verzorging is in ieder geval niet vreselijk” zei ik tegen de rest voordat ik opstond en zei dat ik zo terug was. Zonder op antwoord te wachten liep ik weg, richting Alex. Voordat ik hem kon aanspreken werd ik eerst tegengehouden door een bewaker die bij hem stond, “Ik heb gewoon een vraag, meer niet” zei ik. De bewaker keek even achterom naar Alex voordat hij me daadwerkelijk doorliet. “Wat moet je?” zei hij bruusk. “Nou aangezien je de neus van een vriendin van mij gebroken hebt kwam ik vragen of er pijnstillers ofzo zijn voor haar.” was mijn antwoord. “Je durft wel he, allemaal eisen stellen terwijl je helemaal niks voorstelt.” Gelijk daarna kreeg ik een klap in mijn gezicht. “En nu gauw terug naar je plek, voordat je er nog een krijgt.”. “Krijgen we nou nog pijnstillers of niet”. Hij begon te lachen, “Lef heb je wel, dat moet ik je meegeven, en nou oprotten”. Verslagen liep ik weer terug naar de rest. “Wat was je van plan bij Alex?” vroegen Alice en Marije tegelijk. “Gewoon wat gevraagd, niks belangrijks” zei ik met een toon die aangaf dat ik er niet over wilde praten. Ik voelde met m’n hand aan mijn gezicht maar voelde geen bloed dus dat was goed. Ik pakte een boterham en begon stil te eten, net als de rest. Net voor we van tafel wilden gaan kwam Alex langs, hij liet 2 pilletjes op Marije haar bord vallen, “tegen de pijn schoonheid” zei hij er knipogend achteraan. Hij keek mij nog even boos aan voordat hij weer verder ging. “Wat was dat nou ineens?” vroeg Marije. “Hij gaf je alleen pijnstillers, dat is toch juist fijn.” zei Alice. “Ja maar ik vertrouw het niet helemaal, waarom nu ineens.” zei Marije met een wantrouwende blik. “Ik denk toch dat het slim is om ze in te nemen, je weet maar nooit wat je vandaag nog allemaal moet gaan doen” zei Dylan. “Nou ik neem ze niet hoor” zei ze resoluut. “Marije, ik moet het wel met Dylan eens zijn, het is beter om met zo min mogelijk pijn te beginnen vandaag. Je hebt ze gister toch gehoord over het puntensysteem. Iets minder pijn maakt het vandaag misschien wel iets makkelijker” Zei ikzelf. “Ik denk er niet aan” zei ze terwijl ze opstond. De rest stond ook op, Dylan en ik keken elkaar nog aan en hij haalde z’n schouders snel op. Zo snel gaf ik me niet gewonnen. Ik vulde een beker met water en pakte de pillen van het bord voordat ik achter de rest aanging. Halverwege de ruimte haalde ik ze in en ging recht voor Marije staan “Neem de pijnstillers nou, als je het niet voor jezelf doet, doe het dan voor mij”. Ze zuchtte voordat ze zich toch gewonnen gaf. “Bedankt” zei ik terwijl ik het bekertje weer aanpakte en op een tafel achterliet. “Zoek het toch uit” probeerde ze boos tegen me te zeggen maar het lukte niet helemaal. We liepen met z’n allen verder naar de slaapzaal om nog even rustig aan te doen.

Nadat onze tijd om was werd iedereen geboden in de slaapzaal te verzamelen of blijven. Over 5 minuten moest je voorbereid klaar staan, wat dat ook inhield. Iedereen werd steeds nerveuzer, als het goed is zouden we eerst een soort training volgen vandaag. Een groepje bewakers kwam binnen. “Oke nietsnutten, allemaal gaan staan en een rij vormen, 2 aan 2” riep er één. Iedereen stond snel op en we vormden een rommelige rij. “Zoals ik al dacht, waardeloos” zei dezelfde bewaker als een grap tegen de rest. “Iedereen mond dicht en volgen.” werd er streng gezegd en twee bewakers leidden de weg. We volgden ze door de gangen naar de trainingsruimtes waar Alex stond, met aan zijn ene kant nog een aantal mensen welke hetzelfde gekleed waren als hij. We werden aan een kant van de ruimte allemaal naast elkaar gezet, wij stonden helemaal aan één zijkant. Alex begon met praten, “Voor iedereen die mijn naam nog niet kent, ik ben Alex, ik ben de hoofdtrainer hier. Naast me staan de overige trainers. We beginnen vandaag met een training, dit zal verdeeld worden in een aantal onderdelen. Per groepje zal er een trainer aan jullie gekoppeld worden welke jou en de rest van je groep begeleid. Volg alles op wat hij zegt en wees niet ongehoorzaam, anders zullen er consequenties volgen.”. Hij wachtte even en keek de hele rij langs om te kijken of iedereen het begreep. Toen hij tevreden was begon hij mensen in te delen bij een trainer. Er waren in totaal nog 30 mensen over, verdeeld over 5 trainers dus dat waren 6 mensen per groepje. Wij waren met z’n vieren ingedeeld bij Alex, samen met 2 andere jongens van ongeveer onze leeftijd.

De training was vandaag verdeeld in 3 delen. Vechten met wapens, Vechten zonder wapens en krachttraining. Wij begonnen bij het onderdeel vechten met wapens. Alex en de trainer gingen ons voor naar een hoek van de ruimte met matten op de grond en allerlei wapens aan de muur als messen, zwaarden en bijlen. Zowel de echte varianten als houten. We gingen in een halve kring om ze heen staan en Alex begon te praten “Vandaag beginnen we simpel, iedereen pakt een stok van de muur en zoek een partner.”. Hij en de andere trainer stapten opzij terwijl we naar de muur liepen, ik pakte een paar van de stokken en gaf ze door aan de rest. Terwijl ik rondkeek voor een partner testte ik het gewicht van de stok. Voor het gevoel was hij veel te zwaar om alleen van hout te zijn, alsof het verzwaard was. Marije en Dylan waren met elkaar en Alice was door een van de andere mensen aangetikt. Ik ging maar met de laatste jongen van ons team en zo bleef iedereen toch binnen z’n eigen team. We begonnen voorzichtig, elkaar een beetje aftastend en kijken hoe goed iedereen was. Doordat ik een groot deel van m’n leven een aantal vechtsporten beoefend had was ik wel eens vaker in dit soort duels geweest. Al snel merkte ik dat de jongen tegenover me niet echt heel geoefend was in dit soort gevechten en hield me dus een beetje in en maakte geen combinaties zodra zijn verdediging gebroken was. Alex merkte dit snel op en gaf me met zijn eigen stok een harde klap op mijn rug waarna hij luid genoeg voor iedereen zei “Iedereen die zich inhoud wordt gestraft, je bent hier om beter te worden. En onthoud de puntentelling, en weer doorgaan”. Hierna moesten we wisselen van partners.

Zo gingen we nog een uur door, daarna hadden we iedereen van ons eigen team gehad en moesten we tegen iemand van het andere team. Aan iedereen kon je merken dat het er dan toch wel iets harder aan toe ging. Net voordat de lunch aangekondigd werd, zei Alex dat we moesten stoppen en een cirkel moesten vormen. Hij ging zelf in het midden staan. “Zodra je op je rug getikt wordt probeer je me aan te vallen, en houd je alsjeblieft niet in want dat zal ik ook niet doen” Zei Alex met een grote grijns. Random werd er steeds weer iemand gekozen en die probeerde Alex dan te raken. Het kwaliteitsverschil tussen iedereen was wel te merken, sommige mensen lagen na de eerste klap van Alex al op de grond. Andere kwamen iets verder en pareerde nog een aantal slagen of gingen zelf nog in de aanval. Iedereen was al eens aangetikt toen ik moest, ik werd aangetikt en liep voorzichtig en goed op zijn ogen lettend naar voren in plaats van roekeloos aan te vallen. We cirkelden kort om elkaar heen voordat hij een schijnaanval deed en hard moest lachen toen ik achteruit sprong. Na een aantal klappen gepareerd te hebben probeerde ik nog een aanval te doen maar ik kon niet door z’n verdediging heen breken. Uiteindelijk kreeg ik een keiharde stoot in m’n maag en had ik moeite met ademhalen terwijl ik op m’n rug lag. “Iedereen wapens terughangen en lunchen, we gaan over een half uur weer verder met trainen.” hoorde ik boven me.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen