De vloer kraakte.
      Voetstappen kwamen dichterbij.
      Een rilling gleed langs haar ruggengraat omlaag en ze drukte Tabitha ietsje dichter tegen zich aan. Ze sliep – eindelijk sliep ze. Het was alsof ze de afgelopen vierentwintig uur alleen maar had gehuild, alsof ze wist dat hun ontsnappingspoging was mislukt. Hun laatste kans om hier weg te komen.
      Iemand was het huis in gekomen en had een geweer op hen gericht. Daarmee had hij haar naar het kamertje gedwongen waar Kip al die tijd opgesloten had gezeten. Wat er met haar vriend gebeurd was, wist ze niet. Waarschijnlijk was hij dood.
      Sindsdien zat ze ineengedoken in elkaar. Haar maag rammelde en haar keel schrijnde, al was ze te misselijk om iets te kunnen eten. Meermaals had ze geprobeerd Tabitha de borst te geven, maar door de stress was dat haar al vaker niet gelukt en normaal gesproken maakte ze een flesje. Er was echter niemand op Tabitha’s gekrijs afgekomen en uiteindelijk was de uitputting het kleine meisje te veel geworden.
      ‘Sorry,’ fluisterde ze opnieuw tegen het wezentje waar ze zo verschrikkelijk van hield. Haar uitgedroogde lippen trilden toen ze die tegen Tabitha’s slaap drukte. ‘Ik wenste dat ik meer kon doen. Dat ik een betere mama kon zijn.’ Haar borstkas stak. ‘En dat we naar papa konden gaan.’
      Ze kon zich niet voorstellen hoe Juice zich nu moest voelen. Had ze hem maar niet gebeld, had ze hem de foto van Tabitha maar niet gestuurd… Misschien had ze zijn verdriet daarmee alleen maar opgerakeld, zijn hart opnieuw verscheurd. Zo creëerde ze wonden die nooit meer zouden helen.
      Dana’s gedachten verstomden toen de deurklink naar beneden ging. Heel even had ze gedacht dat hun eindelijk eten of drinken gebracht werd, maar voordat de deur open was, wist ze dat het niet de man was die haar in deze kamer had opgesloten.
      Het was Maddox.
      Schichtig keek ze naar hem op. De aanblik was verlammend, haar ledematen voelden plotseling loodzwaar en ze kon Tabitha bijna niet meer vasthouden.
      Hij sloot de deur achter zich en het voelde alsof hij daarmee ook alle zuurstof uit de kamer onttrok. Al voor hij iets gezegd had, brandde de tranen in haar ogen, was de krop in haar keel zo groot dat ze nauwelijks kon ademen.
      Hij knielde voor haar neer. Zijn zoete aroma deed haar kokhalzen. Direct daarna rolden de eerste tranen over haar wangen. Oh, als hij Tabitha maar niets deed… als hij haar dochtertje maar niets deed…
      ‘Ben ik niet goed voor je geweest? Heb ik je niet alles gegeven waar je om vroeg?’ Zijn toon was zacht, maar de kille blik in zijn ogen ontging haar niet. Wat ze ook zei – er zou geen enkele manier zijn om zijn hart te verzachten. Niet meer.
      ‘Jawel,’ fluisterde ze toch, haar ogen neergeslagen. ‘Maar ik… ik wilde gewoon terug naar mijn oude leven. Naar mijn vrienden. Naar J-‘ De rest van zijn naam slikte ze in, alsof ze daarmee een bom zou kunnen detoneren.
      ‘Naar Juan Carlos?’ Zijn stem klonk dreigend, als de aankondiging van een helse onweersbui. Hij greep haar kin vast en tilde haar gezicht op. ‘Je gaat nooit meer terug naar die Juan Carlos van je. Je bent van mij, hoor je? Alles ging zo goed tussen ons, maar dat was blijkbaar alleen maar schijn? Al die tijd zocht je alleen maar naar een manier om weer bij me weg te gaan?’
      Dana zei niets meer. Ze had het ijs- en ijskoud.
      ‘Ik heb geprobeerd een goede partner voor je te zijn. Ik ben tolerant geweest, maar blijkbaar is dat niet voldoende voor jou. Het is nóóit voldoende voor je. Blijkbaar heb je toch een dominant figuur in je leven nodig, moet ik gehoorzaamheid afdwingen. Is dat wat je wilt? Dat ik je ga straffen?’
      Tabitha draaide haar hoofdje opzij.
      Dana’s onderlip begon te trillen. ‘N-nee… ik wil geen straf. Het spijt me – ik was in de war, ik…’
      ‘Genoeg!’ blafte hij. ‘Ik heb genoeg van je leugens. Hou je van me, Dana?’
      Dana’s kaak verstrakte. ‘Je weet van wie ik hou.’
      Zijn donkere blik hield die van haar vast. ‘Ja, dat weet ik. En ik ga ervoor zorgen dat hij je gaat haten. En jij hem. Jullie liefde is een lachertje, een schrijntje bij wat ik je had kunnen geven.’
      Hij stak zijn hand uit en streek over Tabitha’s hoofd. Dana probeerde het meisje bij hem vandaan te trekken, grommend dat hij met zijn poten van haar af moest blijven. Voordat ze dat echter kon doen, greep hij haar schedel vast. Hij kon moeiteloos haar hele hoofd omvatten.
      ‘Laat haar los!’ gilde Dana opnieuw.
      Zijn grip verstevigde echter alleen maar en Tabitha begon te krijsen toen hij begon te knijpen.
      Dana gilde, trapte, sloeg – maar hij stompte haar in haar gezicht en rukte daarna de baby uit haar armen.
      ‘Het wordt tijd dat de kleine Tabitha naar haar pappie gaat.’ Er brandde een maniakaal fanatisme in zijn ogen. ‘In een vuilniszak.’
      Toen kneep hij uit alle macht zijn vingers samen. Dana vloog overeind en dook op hem af, gillend, schreeuwend, hem slaand waar ze kon. Ruw slingerde hij haar aan de kant. Dwars door haar gekrijs heen, hoorde ze een knak. Met een ruk keek ze op. Het gehuil stierf weg. Het hoofdje van haar meisje was vervormd, ineengedrukt alsof ze van klei was gemaakt.
      ‘Neeee!’ gilde Dana. ‘Nee nee nee!’
      Met een plof viel het kleine lichaampje voor haar op de grond neer. Onbeweeglijk. Dood.
      Dana registreerde niets meer. Wenend pakte ze haar meisje op en drukte haar tegen haar borst. Ze kon alleen maar snikken, haar krampachtig heen en weer wiegen alsof haar hartje daardoor weer zou gaan kloppen.
      Maar dat zou nooit meer gebeuren.
      Hoe hard ze ook schreeuwde, hoe hard ze ook huilde. Niets zou haar haar ogen ooit nog laten openen. Nooit zou ze opgroeien, zou ze deel uitmaken van de familie die Juice en zij zo graag hadden gewild. Een familie die er nooit zou zijn.

Reacties (8)

  • Benzin

    Noo, Maddox why?

    1 maand geleden
  • NicoleStyles

    Oke like wtf just happend....
    Wait what?!!
    Noooo
    Nope.. dit gebeurde niet, ik weiger dit te geloven;)

    3 maanden geleden
  • Heronwhale

    WAT? WATWATWATWATWAT NEEEEEEEEEEEEE. GATVERDAMME MADDOX IK ZAL JOU IS FIJNKNIJPEN

    3 maanden geleden
  • EvaSalvatore

    YOU DID WHAT. OH MY GOD. IK BEN IN SHOCK.


    en complimenten voor jou. Dat je dit zo kan schrijven. Mijn diepste respect.

    MAAR OH MY GOD IK GA DIE VENT AFMAKEN

    3 maanden geleden
  • iceprinces14

    Omg... ik ga officieel stoppen met lezen nu ik zie dat zij nog steeds zit op gesloten daar....

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen