‘Jullie hebben je best gedaan zeg, dit eten was echt heerlijk!’ Zegt Emeraude als we uit gegeten zijn.
‘Alle credits naar Matthew hoor! Wisten jullie dat hij hiervoor chef-kok is geweest?’ Zegt Harry.
‘Oh, serieus? Geen wonder dat het eten zo goed is dan.’ Lacht Kat.
‘Ja, vier jaar lang. Maar, Har heeft ook zijn best gedaan hoor! Voor iemand die niet kan koken, ging het best goed.’
‘Ik had dan ook wel de beste leermeester.’ Fluistert hij, terwijl hij me een knipoog geeft en zijn hand op m’n been legt.
Ik merk dat ik begin te blozen, en sta snel op om lege borden te verzamelen.
‘Laat ons dat anders doen! Jullie hebben al gekookt en de boodschappen gedaan.’ Zegt Daisy.
‘Ik help je wel.’ Oppert Dominic.
‘Prima, als jullie hulp nodig hebben hoor ik het wel. Willen we zo een spelletje doen? Dan graaf ik uno vast uit.’
‘Oh, durf je dat aan? Alberto is heel erg fanatiek als het gaat om spelletjes.’ Lacht Katherine.
‘Oh, bring it. Ik ook!’ Antwoord ik lachend.
Dominic en Daisy verdwijnen de keuken in, en ik stuur Emeraude naar de keuken voor een nieuwe fles wijn terwijl ik op zoek ga naar uno.
Als Harry langs me stapt richting de bank, laat hij zijn hand langs mijn kont glijden. Deze jongen speelt zo erg met mijn gevoelens. Ik vraag me af of hij het kat en muis spelletje gewoon leuk vindt, of dat hij voelt wat ik af en toe bij hem voel.
Niet veel later komen Daisy en Dominic terug uit de keuken, allebei met half natte haren en t-shirts.
‘Wat hebben jullie in vredesnaam met mn keuken gedaan?’ Vraag ik.
‘Daisy vond het nodig om expres een lepel onder de kraan te houden terwijl ik vaat aan het voorspoelen was, dus heb ik haar even terug gepakt.’ De grijns die op Dom zn gezicht staat verteld me dat dat niet het hele verhaal is, maar ik laat het er bij zitten.
De avond vordert en de alcohol vloeit rijkelijk. De flessen wijn zijn binnen no time op, en inmiddels zijn we begonnen aan de Bacardi en whisky die ik nog in de kast had staan.
‘Willen er mensen blijven slapen trouwens? Dan maak ik even wat extra bedden op namelijk.’ Vraag ik om een uurtje of twaalf.
‘Ik ga nergens meer heen.’ Lacht Daisy.
‘Ik ook niet, als je het niet erg vindt, Matthew.’ zegt Harry.
Ook Emeraude blijft slapen, maar Katherine en Alberto nemen een uber terug naar huis. Hoewel zij voorlopig ook nog niet van plan zijn te gaan.
‘De meisjes willen bij elkaar slapen zeker?’ Lach ik.
Er wordt enthousiast en instemmend geknikt.
‘Dan zal ik voor jullie zo even de bedden in de logeerkamer opmaken.’ Ik twijfel of ik Harry op de bank zal laten slapen, of dat ik hem het plekje naast mij aanbiedt.
‘Ik neem de bank wel.’ Oppert Harry, alsof hij mijn gedachten kan lezen. Stiekem baal ik wel een beetje.
‘Ik ren even snel heen en weer naar boven en dan ben ik weer helemaal van jullie.’ Lach ik.

‘Maar Matthew kan dus zingen en gitaarspelen?’
‘Ja, dat kan hij zeker! As a matter of fact, hij is er zelfs best goed in!’
Als ik naar beneden loop, vang ik een deel van het gesprek uit de woonkamer op.
‘Daisy Stanson. Wat loop je nu weer te verkondigen?’
‘Ah, Matt! Please, laat ze zien dat je echt gitaar kan spelen en kan zingen! Ze geloven me niet.’
‘Oh nee, kan je nou niets tussen ons houden?’
‘Ja, kom op, Matt! Dat willen we zien!’ Zegt Em enthousiast.
Ook alle andere blikken in de kamer zijn hoopvol op me gericht. Met een zucht draai ik me terug om naar boven om mijn gitaar uit het stof te halen. Ik hoop inderdaad dat ik het nog een beetje kan, want ik kan me niet herinneren wanneer de laatste keer is geweest dat ik gitaar heb gespeeld. Terug beneden zit iedereen nog steeds te wachten.
‘Hebben jullie voorkeur voor een liedje?’
‘Doe iets van Enrique Iglesias, dat doe je altijd zo goed!’ Zegt Daisy.
Ik ga op een van de hoeken van de bank zitten, leg mijn gitaar op mijn schoot en probeer ter plekke een liedje te bedenken. Ik speel het eerste wat in me op komt.

I try to tell you how I feel
I try to tell you but I’m weak
Words don’t come easily
When you het close I shiver

I watch you when you cry
I wacth you when you smile
And I stil don’t understand
I can’t find a way to tell you

I wish I was your lover
I wish that you were mine
Baby I got this feeling
That I just can’t hide


Bij het laatste couplet dwalen mijn ogen onbewust een aantal keer af naar Harry, die aandachtig aan het luisteren is. Iedereen in de woonkamer is inmiddels stil. Ik stop het liedje halverwege, en er wordt enthousiast voor me geklapt.
‘Wauw, dit had ik echt nooit achter je gezocht!’ Zegt Alberto.
‘Je kan koken, je kan gitaarspelen, zingen, acteren. Is er iets wat je niet kan?’ Vraagt Em lachend.
‘Je moest eens weten waar ik allemaal heel erg slecht in ben.’ Antwoord ik.
‘Kun je nog een liedje doen?’ Vraagt Kat.
‘You’re wish is my command.’

De rest van de avond speel ik een hoop verzoekjes en probeer ik Alberto een aantal akkoorden te leren. Het is al tegen vieren als Katherine en Alberto besluiten naar huis te gaan. De uber die ze besteld hebben is binnen tien minuten bij mij voor de deur, en we nemen snel afscheid van elkaar.
‘To zondag allemaal!’
‘Tot zondag!’ Wordt er in koor geantwoord.
‘Zullen wij ook maar gaan slapen?’ Vraag ik aan degene die zijn gebleven als we weer boven in de woonkamer zijn.
‘Lijkt me een strak plan. Bedankt dat we hier allemaal kunnen blijven!’ Zegt Em.
‘My pleasure. Jullie weten waar jullie kamer is? Dan ga ik nog even op zoek naar een deken en een kussen voor Harry. In de tweede la onder de gootsteen in de badkamer, ligt een verpakking met vijf nieuwe tandenborstels. Dus voor degene die daar behoefte aan hebben, help yourself.’
‘Ik geloof dat ik nog nooit zo’n goede gastheer heb gehad.’ Lacht Em als zij en Kat de trap op verdwijnen, met Dominic achter hen aan.
Ik probeer te bedenken waar ik nog een extra deken heb liggen. Ik begin wat kastjes open te trekken, als ik voel dat er naar me gestaard wordt. Ik draai me om, en op de leuning van de bank zit Harry, die elke beweging die ik maak volgt.
‘Ik weet niet waar ik die extra deken heb gelaten, geef me een momentje.’ Zeg ik met een glimlach.
‘Geen probleem, Matthew. Ik heb alle tijd van de wereld’
Nadat ik ongeveer alle kasten in huis heb gehad, en we bijna twintig minuten verder zijn, heb ik die deken nog steeds niet gevonden. Ik kan hem moeilijk op de bank laten slapen met alleen een kussen, daar is het echt te koud voor. Er zit maar één ding op.
‘Ik weet echt niet waar ik die deken heb gelaten. Heb je er problemen mee om naast mij te slapen vannacht? Zo ja, dan vraag ik of Daisy met je wilt ruilen hoor. De kamer waar zij en Em slapen, heeft twee losse bedden.’ Opper ik, terwijl ik terug de woonkamer in loop richting de bank waar Harry nog steeds op zit
Hij staat op van de leuning, en zet een stapje dichter mijn kant op, zodat ik zijn adem kan voelen als hij tegen me praat.
‘Natuurlijk heb ik er geen problemen mee om naast jou te slapen, Matthew.’
‘Mooi.’ Mompel ik, terwijl er een rilling over mijn rug loopt.
Ik wenk hem achter me aan naar boven, en open de deur van mijn slaapkamer.
‘Wil je iets om in te slapen? Een joggingbroek?’ Mijn hoofd draait overuren terwijl ik alle lades van mijn ladekast open trek, op zoek naar een joggingbroek. Alsof zijn aanwezigheid me een soort black-out geeft, en ik me niet eens meer kan bedenken waar ik mijn eigen kleding heb gelaten. In de derde la vind ik eindelijk waar ik naar aan het zoeken ben, en tover er een lichtgrijze joggingbroek uit die voor mij zo’n vijf centimeter te kort is. Zonder überhaupt te antwoorden op mijn vraag, pakt Harry lachend de broek uit mijn handen.
‘Als jij je daardoor meer op je gemak voelt, zal ik deze aantrekken hoor.’ Lacht hij, zijn gezichtsuitdrukking speels.
‘Oh, nee, zo bedoel ik het helemaal niet maa-‘
Hij zet een een stap naar voren en legt zijn vinger op mijn lippen.
‘Ssst, het is al goed.’
‘I-ik ga even snel mijn tanden poetsen.’ Zeg ik, terwijl ik zo snel mogelijk de kamer uitloop.
Hoe moet ik de hele nacht naast deze jongen doorbrengen, als zijn blik me letterlijk de simpelste dingen doet vergeten? Ik kijk me zelf aan de in de badkamer spiegel, haal even diep adem en probeer mezelf een beetje moed in te spreken terwijl ik mijn tanden poets.
Doe normaal, Matthew. Ga gewoon terug naar die kamer, en ga gewoon slapen. Je bent je allemaal dingen aan het inbeelden die er niet zijn. Hij is gewoon aardig tegen je.
Ik spuug de tandpasta uit, neem en slok water en vol goede moed loop ik terug richting de slaapkamer. Net als ik de deur open doe, trekt Harry zijn shirt uit. Zijn spieren zijn perfect afgetekend tegen zijn slanke, maar goed gebouwde bovenlijf. Als ik de kamer instap, draait hij zich om.
‘Je vindt het toch niet erg dat ik zonder shirt slaap?’
‘Nee, uiteraard niet.’
Damn, dat klonk misschien iets te eager, denk ik als ik zie dat hij moet lachen.
Ik probeer er niet te veel op te focussen, en kleed me snel om in mijn eigen joggingbroek en t-shirt.
‘Kan ik nog iets voor je halen? Water?’
‘Nee Matthew, bedankt. Je bent een geweldige gastheer geweest vanavond. Ik poets ook nog even mijn tanden, en dan moeten we echt gaan slapen.’ Glimlacht Harry, terwijl hij mijn kamer uit loopt.
Ik kruip onder de deken van mijn boxspring, en ga op mijn rug liggen, zoveel mogelijk naar de zijkant van het bed. Harry is al snel terug, en kruipt naast me in bed.
‘Jeetje, ik weet dat ik naar de sportschool geweest ben, maar zo breed ben ik toch niet.’ Lacht hij, terwijl hij kijkt naar de enorme ruimte tussen ons in.
‘Sorry, ik slaap eigenlijk nooit naast iemand anders.’
‘Laat staan naast een man.’ Maakt hij mijn zin af.
‘Überhaupt niet.’
‘It’s okay, ik beloof je dat ik niet bijt.’
Ik schuif iets van de rand vandaan, en knip het lichtje op mijn nachtkastje uit.
‘Slaap lekker, Har.’
‘Slaap lekker, Mathew.’

Als ik de volgende ochtend mijn ogen open doe, merk ik dat ik met één hand over Harry zijn middel lig, en mijn hoofd ligt op zijn borstkas, zijn arm om mijn schouders. Ik weet niet hoe snel ik van hem af moet gaan en ben meteen klaar wakker.
‘Goedemorgen, Matthew.’
‘Oh mijn God, sorry! Ik had helemaal niet door dat-‘
‘Rustig, rustig, het is al goed. Je bent ontzettend schattig als je slaapt.’
‘Je had me gewoon wakker mogen maken, dan was ik omgedraaid! Dan had ik -’
‘Matthew, stop. Als ik het vervelend had gevonden, had ik je wel wakker gemaakt.’ Hij slaat zijn arm terug om mijn schouder en trekt me terug tegen hem aan.
‘Het is pas acht uur, laten we nog even proberen te slapen.’
Voor mijn gevoel slaat mijn hart met honderdtachtig slagen per minuut, als ik aarzelend mijn hand terug leg op zijn borstkas. Ik kan zijn hartslag voelen. Snel, maar regelmatig. Hij laat zijn vingers zachtjes door mijn haar glijden, en ondanks dat ik me redelijk ongemakkelijk voel, begin ik toch vanzelf weer slaperig te worden. Het duurt dan ook niet lang voor ik weer wegzak. Wanneer ik weer wakker word, is het inmiddels bijna elf uur. Ik lig nog steeds in de armen van Harry, en hij houdt me stevig vast, terwijl hij nog slaapt. Dat geeft mij de kans hem eens aandachtig te bestuderen, zonder dat ik zenuwachtig word van zijn blik. Het is eigenlijk een prachtige jongen. Ik ben nog half in gedachten verzonken als ik zijn ogen langzaam open zie gaan. Hij trekt me nog dichter tegen hem aan, en slaat ook zijn andere arm om me heen, in een innige knuffel.
‘Goeiemorgen.’ Mompelt hij, zijn lippen tegen mijn slaap.
‘G-goeiemorgen.’ Stamel ik.
Ik weet mezelf geen houding te geven en probeer me een beetje los te wurmen uit zijn greep.
‘Zal ik ontbijt gaan maken?’ Vraag ik.
‘Vanwaar de haast?’ Krijg ik terug, en ik merk aan zijn greep dat hij niet van plan is me al los te laten.
Ik haal mijn schouders op, en geef me over aan zijn knuffel. Ik sla mijn arm om hem een, kruip nog wat dichter tegen hem aan, en begraaf mijn gezicht in zijn hals. Zelfs na een nacht slaap, ruikt hij nog naar dat heerlijke parfum. Ondanks dat ik het eigenlijk niet wil toegeven, is het heel erg lang geleden dat ik zo fijn wakker geworden ben.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen