Er gingen weer een paar weken voorbij zonder problemen, Jay’la en ik begonnen elkaar beter te leren kennen, ieder geval ze begon mij net zo goed te kennen als dat ik dat deed.
Ze hielp mij om achter te komen wat voor wezen ik nou eigenlijk was, aangezien ik niet op iets leek wat zij kende.
Eerlijk gezegd had ik ook niets anders gehoord van Sorax, hij wist ook niet wat voor wezen ik was, zelfs niet waar ik maar een beetje op leek.
“Misschien hoor ik helemaal niet op deze wereld rond te lopen,” zei ik op gegeven moment.
Ze stopte even met spreken en schoof mij dicht tegen haar aan.
“Je bent op deze wereld vast met een reden, als je die niet had gehad, had je ook niet bestaan, onthoud dat goed, Bijter.” Ze voelde warm aan, en dat voelde voor mij eigenlijk best wel fijn, ik had het gevoel alsof ik daarmee rustig in mijn kop kon worden, en sloot daarbij mijn ogen.
Ik viel niet echt in slaap, maar het voelde zeker als een soort rust.
“Ooit over nagedacht hoe de toekomst zal zijn voor ons?” Jay’la keek mij aan toen ik mijn ogen weer opende.
“Toekomst?” Ik keek haar vragend aan, en ze knikte.
“De toekomst, over de dingen wat later zal of kan gebeuren, ik hoop in de toekomst dat de andere mij zien als een ware leider, die ervoor zorgt dat deze groep zich alleen maar zal verbeteren.” Ze keek omhoog, ook al was daar niets, maar ze sprak wel met hoop, iets wat mij erg aansprak.
“Ik heb nooit over de toekomst nagedacht, ik weet niet wat ik zou moeten bedenken, ik zou heel graag over van alles willen leren, ik leer al zoveel van jou, en ik heb al zoveel geleerd van Sorax… Ik had nog heel graag meer dingen van hem geleerd… Hij had heel veel geduld met mij, het was bijna alsof hij mij meer begreep dan dat ik mijzelf deed.” Ze knikte en stond toen voorzichtig op, ze vroeg of ik even met haar mee wilde wandelen.
“Dit is misschien nog erg nieuw van ons, maar we wilden graag een monument maken ter eren van Sorax, als je wil kan je ons komen helpen? Je bent hier al een best lange tijd, ik denk dat de andere je nu wel hebben geaccepteerd als een van ons, ondanks je er anders uitziet dan wij.” Het gaf een goed gevoel mee te mogen helpen aan dat monument, ik zocht heel veel soorten bloemen bij elkaar en lag het om de plek waar ze Sorax hadden begraven. Daarbij had ik ook wat vlees gevonden en legde dat bij zijn graf, eenmaal toen ik het er had neergelegd leek het alsof het voedsel tegen mij sprak, en at het dan op.
Jay’la had mij verteld over het naleven, dat we allemaal naar het paradijs gaan waar geen ziekte of dood meer bestaat, waar we met zijn alle dan in vrede leven en genieten van de rust. Ze vertelde mij ook als een soort geheim dat ze tegen Sorax ging praten als ze het moeilijk had, en dat was precies wat ik toen probeerde te doen.
“Hey… Sorax, ik ben hier niet zo heel goed in aangezien ik blijkbaar geen reactie terug kan krijgen, maar ik mis je wel heel erg… Ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet doen, gelukkig is Jay’la heel lief voor mij geweest, en eigenlijk iedereen van de stam… Ik weet niet precies wat ik allemaal moet gaan zeggen, maar ze vertelde mij ook dat het beter voelt als ik mijn problemen aan je zou vertellen… Op de dag van je dood zag ik allemaal beelden, beelden die ik niet kon beschrijven, nu ik er later over terug begin te denken leek het allemaal op beelden op welke manieren je dood had kunnen gaan, maar er was wat vreemds ermee, uiteindelijk werden die flitsen minder, en het eindigde toen met een enkel beeld, een beeld hoe hij uiteindelijk weg bent gegaan, in je eentje, in je verblijfplaats… Met mij boven op je, en juist toen ik op je lag zou jij je laatste adem uitslaan… Het was tegelijk ook gaande, maar zag ik op dat moment het dan dubbel? Of was er iets anders gaande…” Wanhopig keek ik om mij heen om een antwoord te krijgen, maar er was niets, geen woord en geen zucht.
“Sorax… Waarom heb je ons verlaten…” Ik voelde mij verdrietig, maar ik kon geen traan laten, ieder geval niet hetzelfde als de rest dat konden, waarschijnlijk een van de dingen wat mij anders maakt dan de rest…
Ik was wanhopig omdat ik opnieuw die flitsen begon te krijgen, maar dit keer bij Jay’la, op het moment was het er maar een, dat ze werd vermoord door iemand vanuit ons eigen stam, maar toen ik eenmaal bij haar huisje kwam, zat ze daar gewoon veilig en wel.
“Had je nog wat gehoord van Ytra?” Door al een tijdje met de stam samengeleefd te hebben wist ik ondertussen alle namen, het was op die manier ook makkelijker te zien wie of wat.
“Ytra? Dat kind heeft mij proberen aan te vallen vandaag, ik denk dat hij ook niet met het verlies van Sorax kan omgaan, waarschijnlijk omdat Ytra zijn kleinzoon is, en dat de rest van zijn familie is omgekomen door de jacht. Hij voelt zich nu alleen en denkt dat het mijn schuld is dat Sorax dood is…” Ze zuchtte en deed haar ogen dicht.
“Gelukkig kwam een van onze beschermers snel achter dat hij een wapen aan het maken was en mij daarmee wilde aanvallen, anders had ik er misschien inderdaad niet geweest, Ytra is een van onze beste wetenschappers en technicus, het wordt vast best lastig een van hen te vervangen.” Ik knikte en keek haar toen aan.
“Ik had het gevoel alsof je aangevallen werd… Ik zag het in een flits voorbij gaan, Ytra met een wapen… En het schoot een blauwe straal uit, recht door je hart… Ik zag het gebeuren en kwam daarom terug om naar je te kijken… Ik wilde gewoon zeker zijn dat het niets was, maar nu weet ik dat het wel iets was.” Ik klonk wanhopig op dat moment, en eerlijk gezegd schrok zij er ook wel van, we wisten beide niet wat dit betekende, en dat kon best gevaarlijk gaan worden, als ik daadwerkelijk kon zien wanneer zij vermoord of gedood ging worden, zou dat betekenen dat ik haar toekomst daarmee veranderd?

Reacties (1)

  • NicoleStyles

    hm... het blijft nog steeds een raadsel wat bijter nu is, maar ik hou wel van een goed raadsel haha(Y)

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen