Mateo leunde met zijn schouder tegen de deurpost. Zodra zijn broertje de woonkamer in liep, pakte hij haar vestje bij de open rits en trok de linkerkant opzij om de jurk eronder te bekijken – of nou ja, haar jurk, het was alsof hij alleen beoordeelde of haar borsten goed genoeg geaccentueerd werden en verongelijkt sloeg ze zijn hand weg.
      Hij grinnikte zachtjes. ‘Ik zie dat je naar mijn advies hebt geluisterd. Brave meid.’ Zijn blik gleed over haar heen en opgelaten staarde ze langs hem heen. ‘Vind je het al ongemakkelijk als ik naar je zit te kijken? Mijn broertje wil wel wat anders hoor. Die wil al die rondingen van je voelen.’
      June voelde haar wangen gloeien. Haar mond voelde droog.
      Net toen ze zag dat Mateo er iets aan wilde toevoegen, kwam Juan het halletje weer binnen met de helmen in zijn handen. Mateo liet het bij een knipoog en draaide zich om.
      Juan trok de deur achter zich dicht en keek haar onderzoekend aan. Haar wangen moesten nog steeds vuurrood zijn, ze kon ze bijna zien opgloeien. ‘Was hij weer eens vervelend?’
      Ze sloeg haar ogen neer.
      ‘June…’ Hij legde een hand tegen haar verhitte wang en wachtte tot ze haar ogen naar hem op sloeg. ‘Wat zei hij?’
      ‘Niks. Laat maar.’
      ‘Anders ga ik het hem zelf vragen hoor. Ik zie dat het je van streek heeft gemaakt.’
      June peuterde met haar nagel aan de kartels van de rits. Dat was wel het laatste wat ze wilde, dat hij naar binnen ging om het aan Mateo te vragen. Waar Emilio ook nog eens bij zat. Die vonden het vast hilarisch dat ze niet eens tegen een beetje plagen kon.
      ‘Je broer zat me uitgebreid te bekijken en toen hij vroeg of ik dat ongemakkelijk vond, zei hij dat jij uh, wel wat anders wilde. Dat je… uhm me wilde aanraken. Mijn rondingen.’ Haar ademhaling haperde en ze sloeg haar ogen neer.
      Tot haar verbazing grinnikte hij zacht en sloeg zijn armen om haar heen. Hij trok haar dichter tegen zich aan. ‘Tja, ik zou liegen als ik dat zou ontkennen.’ Zachtjes raakten zijn lippen het puntje van haar neus toen hij haar een kusje gaf. ‘Maar niet vanavond, lieve June, niet totdat jij dat zelf ook wilt. Ik weet dat Mat en Emilio maar aan één ding kunnen denken als ze alleen zijn met een mooi meisje… maar ik vind het ook gewoon fijn om bij je te zijn. Om je vast te houden of om gewoon met je te praten. Al dat andere… dat komt vanzelf wel. Hoop ik.’ Nu kregen zijn wangen wel een beeje een kleur. ‘Als je me lang genoeg leuk vindt, bedoel ik.’
      June was een beetje sprakeloos door zijn woorden. Iedere keer zei hij van de lieve dingen… ze had dat echt nooit achter hem gezocht en soms vroeg ze zich af of ze het zich niet allemaal inbeeldde. Haar eigen fantasieën hadden zich beperkt tot onschuldige dingen als hand in hand lopen, zoenen en in elkaars armen liggen, maar heel even vroeg ze zich af hoe het zou zijn als zijn handen over haar buik gleden en hij misschien zelfs haar borsten aanraakte. Ze kreeg het er warm van en deed onbewust een stapje achteruit, waardoor ze uit zijn omarming brak.
      ‘June…’ Hij zuchtte en klonk een beetje gefrustreerd. ‘Ik wilde je niet aan het schrikken maken. Ik wilde – gewoon eerlijk zijn. Wees alsjeblieft niet boos omdat ik… nou ja… naar je verlang. Ik ben gewoon al zo lang verliefd op je. Ik weet dat jij daar waarschijnlijk nog lang niet aan toe bent en dat vind ik niet erg.’
      Nu was hij degene die naar de grond keek.
      Wederom maakten zijn woorden een stroom van warme gevoelens in haar los. Nu moest zij ook eerlijk zijn. ‘Ik ben niet boos,’ zei ze zacht. ‘Ik uh, ik kreeg het gewoon ineens heel warm toen je… toen je dat zei.’ Haar stem trilde. Het was alsof ze het iedere keer om de meest simpele dingen kon verpesten. ‘Daarom stapte ik weg. Automatisch. Zodat ik niet het gevoel behield dat ik ieder moment kon verdampen.’
      Juan keek op, zijn bruine ogen rusten in die van haar. De manier waarop hij haar aankeek, joeg kippenvel over haar armen – op een aangename manier. Het was zo anders dan hoe zijn broer net naar haar had gekeken. Een beetje opgelaten keken ze elkaar aan, beiden met een zweem rood op hun wangen en een verlegen glimlach op de lippen. Even leek het of Juan iets wilde zeggen, uiteindelijk haalde hij echter alleen diep adem.
      June trok zich terug uit het magische moment en ze ging iets rechter staan. ‘We moeten maar gaan denk ik. Het is nog wel een stukje rijden en je hebt vast ook nog niet gegeten.’
      ‘Ik rammel,’ gaf hij toe. Zijn hand gleed in die van haar. ‘Mijn motor staat in de achtertuin.’
      Door een krap steegje liepen ze naar de poort naar Juans achtertuin toe. De deur kraakte toen hij hem openzwaaide. Het was een klein tuintje, met een krakkemikkig schuurtje waar niet eens een motor in zou passen. Het voertuig stond er eindje naast en was omringd door onkruid.
      ‘Het is hier een beetje een bende,’ bekende Juan. ‘Niemand van ons heeft echt groene vingers.’
      ‘Bij ons is het ook een oerwoud. Niemand heeft er tijd voor.’
      Hij keek opzij, gaf haar een scheve glimlach en overhandigde haar de helm. Toen haalde hij de motor van het slot en manouevreerde hem voorzichtig naar achteren, de tuin uit.
      Toen June de poort wilde sluiten, ving ze een glimp van Emilio op. Met een grijns zwaaide hij naar haar, een spottende blik in de ogen. Ze drukte een zucht weg. Met Emilio zou ze nu eenmaal moeten leren dealen.
      Ze trok de deur dicht en liep het steegje uit, zodat ze de ruimte had om achterop te gaan zitten. Een beetje nerveus maakte ze de helm vast en nam ze plaats. Ze schoof dicht tegen hem aan en sloeg haar armen stevig om hem heen. Haar hoofd tolde toen ze zijn rug tegen haar buik voelde, en haar bovenbenen tegen zijn zij drukten.
      ‘Zit je goed?’ informeerde hij, over zijn schouder kijkend.
      Ze knikte.
      ‘Waar uh, waar moeten we eigenlijk heen?’
      ‘Via de Grand Central Parkway naar Manhattan. Ik laat je daar wel weten hoe je moet rijden. Het is niet zo’n ingewikkelde route.’
      Zijn vingertoppen streken over de rug van haar hand. ‘Man, je houdt wel van verrassingen hè?’
      ‘Alleen als ze voor iemand anders zijn,’ grinnikte ze.
      ‘Dat dacht ik al. Nou de volgende keer is het mijn beurt om je ergens blind mee naartoe te nemen.’
      Zijn fonkelende ogen lieten echter zien dat hij het leuk vond en ze schoof nog wat dichter tegen hem aan. Ruim veertig minuten zo dicht tegen hem aan zitten… Alleen dat was de avond al waard.
      ‘Zolang we met de motor gaan mag je me overal naartoe nemen,’ mompelde ze tegen zijn rug.
      Zijn hand gleed langs haar bovenbeen en rustte op haar knie. ‘Ik zou zelfs met je naar Antartica rijden.’
      Ze grinnikte. ‘Nou, begin maar met Manhattan. Eerst maar eens zien of ik geen doodsangsten uitsta.’
      Want ze vond het spannend – hij had immers nog maar net zijn rijbewijs. Maar hij was niet roekeloos en zo met haar armen om hem heen geslagen had ze het gevoel dat er niets kon gebeuren.
      ‘Ben je zenuwachtig?’
      Haar handen gleden naar zijn zij en ze gaf een kneepje. ‘Ga nu maar gewoon, voor ik het wel word.’
      Even kneep hij in haar knie, toen verplaatste hij zijn handen naar het stuur en gaf hij gas.

De rit was alles wat ze ervan verwacht had. Zich samen zo snel verplaatsen, zij dicht tegen hem aangedrukt, ondanks de snelheid op zijn kunnen vertrouwend, gaf haar een gevoel van intimiteit die ze niet goed beschrijven. Ze was geen waaghals, bleef altijd binnen de gebaande paden, maar het rijden op de motor gaf haar een opgewonden kriebel in haar buik en hoe harder ze reden, hoe heerlijker ze het vond en hoe steviger ze hem had vastgehouden.
      Een grote glimlach sierde haar gezicht toen ze op de plaats van bestemming aankwamen en Juan de motor afzette. Hij draaide zich naar haar toe en toonde haar een lach die haar hart bijna liet ontploffen.
      Hij maakte zijn helm los en June deed hetzelfde. ‘En? Hoe vond je het?’
      ‘Heel gaaf!’
      Even hield hij haar blik vast. Ze zag het verlangen in zijn ogen, voelde het zelf ook opborrelen. Hij draaide zich ietsje meer om, onhandig op de motor en June leunde met haar gezicht naar het zijne totdat hun lippen elkaar vonden. Toen hij zich nog verder probeerde te draaien, verschoof de motor iets en gauw draaide hij zich terug en hervond zijn balans, voordat ze zouden vallen. Wat typisch wat voor hen zou zijn. Met een arm om hem heen ter steun, liet ze zich van de Harley afglijden, een blos op haar wangen.
      Juan vergrendelde zijn motor, borg de helmen op en richtte zich weer op. Zijn duim streek langs haar wang, de glans in zijn ogen vertelde haar dat hij alsnog zijn kus kwam opeisen en ook June wilde niets liever dan zijn lippen weer voelen.
      Hoewel ze wist dat het eraan zat te komen, kwam de aanraking van zijn mond toch als een verrassing en was het alsof er kleine schokjes door haar hele lijf raasden. Niet goed wetend waar ze haar handen moest laten, legde ze die op zijn onderrug zodat ze dicht tegen hem aan stond. Iedere plaats waar hij haar aanraakte, voelde even intens, of het nu zijn aftastende lippen waren, de duim die langs haar wang wreef of zijn middel dat tegen de hare drukte – en waar ze iets omhoog voelde komen naar mate hun zoen intenser werd en zijn vingers zich door haar haren wonden.
      De kus haperde toen ze zich daarvan bewust werd en ze merkte dat de spieren in haar armen verstijfden. Met een rood hoofd verbrak Juan de kus.
      ‘Sorry,’ mompelde hij terwijl hij een stapje naar achteren deed.
      Junes wangen konden onmogelijk minder rood dan die van hem zijn. Ze sloeg haar ogen neer, maar daardoor zag ze juist de bobbel in zijn broek en ze kreeg het nog veel warmer, nu helemaal niet meer wetend waar ze moest kijken.
      Het was iets normaals, dat wist ze best. Hij kon er niets aan doen en het was nogal raar geweest als hij verliefd op haar was geweest zonder dat hij zich tot haar aangetrokken voelde. Toch was het een rare gedachte dat zij hem opwond – het was gewoon iets wat haar nooit eerder was overkomen.
      ‘Dat eh, gaat nog wel vaker gebeuren vrees ik,’ mompelde hij, zijn hand nog steeds verstrikt in haar haren. Hij drukte een kus tegen haar kruin. ‘Je bent heel mooi June. Soms hoef ik alleen maar aan je te denken en dan…’ De rest van de zin slikte hij in, nerveus schraapte hij zijn keel.
      June keek naar hem op, naar zijn verhitte gezicht. Hij was zo anders dan die jongens waarmee hij rondhing, die eerder hierover zouden opscheppen dan zich ongemakkelijk te voelen.
      ‘Het uhm, geeft niet,’ murmelde ze. ‘Waarschijnlijk zou het raarder zijn als je niet… nou… je weet wel. Ik ben het gewoon niet gewend. Niets van dit.’ Nerveus beet ze op haar lip.
      ‘Ik ook niet.’
      Er was iets breekbaars in zijn toon, waardoor ze weer tegen hem aan kroop, dat wat haar net had laten schrikken negeerde en hem stevig vasthield. ‘Het voelt nog allemaal zo onwerkelijk.’
      Hij grinnikte zacht. ‘Nou zeg dat. Jordy zei dat je wel op je besluit terug zou komen, maar ik had eigenlijk al de hoop opgegeven.’ Zijn duim streek op en neer langs haar ruggengraat en zond daarmee heerlijke rillingen door haar lichaam waardoor ze haar ogen even sloot.
      ‘Waardoor veranderde je eigenlijk van gedachten?’
      Ze keek naar hem op, niet helemaal zeker of ze die vraag durfde te beantwoorden. Liegen wilde ze echter niet, en ze kon hem ook niet gewoon negeren. ‘Eigenlijk door Emilio.’
      Verbaasd trok hij zijn wenkbrauwen op.
      ‘Op de laatste schooldag… keek ik vanaf een afstandje naar je omdat ik wist dat ik je zo lang niet meer zou zien. Hij eh, zag dat en vertelde dat je die motor van je broer had gekregen. En uh, ook nog wat anders. En eh, dat maakte me nogal van streek waardoor Jordy zei dat het mijn eigen schuld was dat je het met eh, iemand anders had gedaan.’
      ‘Wat een lul,’ bromde Juan, zijn gezicht strak.
      June haalde zijn schouders op. ‘Ik had het blijkbaar nodig. Het – het deed pijn en daardoor overtuigde Jordy me dat het aan mij was om daar verandering in te brengen.’
      Er viel even een stilte. Juan keek haar schichtig aan, toen schraapte hij zijn keel. ‘Mateo had inderdaad een stripper voor me gehuurd. Maar ik wilde niet ehm… je weet wel en daarom deden we alleen alsof.’ Zijn ogen flitsten opzij en het feit dat hij haar niet aankeek, gaf haar het gevoel alsof hij er spijt van had. ‘We deden niet echt wat, ik eh, ik vertelde haar over jou. Dat ik hoopte dat jij op een dag mijn eerste zou zijn. En uhm, dat hoop ik nog steeds.’
      June slikte. Weer was het alsof er lava door haar bloedvaten stroomde. Ze raapte haar moed bij elkaar en antwoordde: ‘Ik hoop dat ik ook jou eerste mag zijn. Over een eh, over een tijdje.’
      Zijn gezicht brak open in een glimlach. Toch was er iets terughoudends in zijn houding. ‘Geloof je – geloof je me wel? Ondanks wat Emilio zei?’
      June knikte. ‘Eigenlijk zei Mateo dat al. Dat je – dat je op mij wilde wachten. Toen ik hem opzocht. Hij vond dat ik je… op die manier moest verwennen om het goed te maken maar ik hoop dat je dit ook leuk vindt.’
      Zijn vingertoppen streken weer langs haar kaak. ‘Zelfs als de date hier stopt, was het geweldig.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Het is bijna half acht. Ik hoop niet dat we ergens voor te laat gaan komen.’
      Het was later dan ze had gedacht. De deuren van de zaal gingen over een halfuur over, maar voordat de band optrad was er nog een voorprogramma.
      ‘Laten we maar gaan eten ja. Ik eh, ik hoorde dat het eten hier goed was.’ Ze wees naar een klein restaurantje op de hoek.
      ‘Vegetarisch?’ vroeg hij verrast toen ze erheen liepen.
      ‘Uhm ja. Ik hoop dat je dat niet erg vindt. Anders eh, kunnen we ook wel ergens anders heen gaan.’
      ‘Nee joh, ben je gek.’ Zijn hand gleed om haar middel en hij gaf een kneepje. ‘Mijn broer en vrienden slepen me altijd alleen maar mee naar snackbars en pizzaria’s.’ Hij zette zijn buik uit en wreef er met zijn vrije hand overheen. ‘Iets gezonds kan nooit kwaad.’ Hij grijnsde. ‘Ben je vegetatiër?’
      June knikte. ‘Al sinds ik een klein meisje was.’
      Hij glimlachte toen hun blikken elkaar kruisten en gaf een snelle kus op haar wang. ‘Ik ben zo blij dat ik je eindelijk beter kan leren kennen.’
      Met haar duim streek ze afwezig langs de knokkels van de hand die haar heup omvatte. ‘Ik ook. Je bent nog zo veel liever dan ik dacht.’
      Hij lachte zachtjes en gaf haar een knipoog die haar van top tot teen liet gloeien. ‘Alleen tegen jou hoor.’

Reacties (1)

  • NicoleStyles

    Mateo is echt zo'n sneaky creepy guy met die opmerkingen van hem.
    Ik hou er echt van hoe die twee van elkaar houden ^^

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen