Foto bij 12

Sweet creature
Had another talk about where it's going wrong
But we're still young
We don't know where we're going
But we know where we belong
And oh we started
Two hearts in one home
It's hard when we argue
We're both stubborn
I know, but oh
Sweet creature, sweet creature
Wherever I go, you bring me home
Sweet creature, sweet creature
When I run out of road, you bring me home

Ravenna Morena.



''No baby, we need to talk.''

Harry duwde de deur onhandig achter mij dicht en trok me dichter naar hem toe, we stonden borst tegen borst, ik beet nerveus op de binnenkant van mijn wang en friemelde zenuwachtig aan mijn warrige haar. ''Harry.'' begon ik zuchtend. Ik wilde niet praten, ik had er zo geen zin in. Harry merkte mijn tegenstribbelende gedrag direct.
Hij schudde zijn hoofd en sloot zijn vingers om mijn kin. ''No, i'm serious Ravenna.'' zijn toon klonk dan ook echt enorm serieus. Het gaf me rillingen, op een niet goede manier.
Ik zoog wat lucht naar binnen en blies het vervolgens weer uit met een trillende zucht. ''Fine, can we talk after dinner while Vince is on bed?'' stelde ik voor, ik probeerde de nervositeit in mijn stem te verbergen door een bitchy houding te hebben tegenover hem, oh ik wilde niet praten. Ik was het zat, waarom moest ik mijzelf verantwoorden tegenover hem, dan kon hij mijn vriend wel wezen.. Maar toch. Harry knikte kort. Ik liep samen met Harry naar de keuken, hij had zich aardig uitgesloofd te zien aan de verschillende gerechten wat hij had neergezet op tafel. Ik liet mijn blik glijden over de verschillende lekkernijen. Toen mijn ogen die van Harry vonden keek hij me aan met een trotse grijns. ''I cooked!'' ik knikte sarcastisch. ''I can tell.'' mompelde ik cynisch, terwijl ik mijn ogen liet glijden over de tafel gevuld met eten.
Harry trok zijn wenkbrauw omhoog. ''I've never dated a girl that was.. That hard to impress.'' het laatste zei hij zachtjes, met een duidelijke spot in zijn stem. Ik lachte humorloos en keek hem hoofdschuddend aan. ''Everyone cooks, everyone eats.'' antwoordde ik laconiek. Wat dacht hij? Dat ik hem zou gaan ophemelen omdat hij gekookt had, iets wat mensen dagelijks doen. Harry keek me bedenkelijk aan, hij wilde tegen me in gaan, ik merkte het aan zijn gezichtsuitdrukkingen. Maar toch, hield hij zijn mond dicht. Wat me lichtelijk verbaasde.
''Vince eten!'' riep ik hard, de brandende blik van Harry negerend. Harry schrok lichtelijk van mijn plotselinge gegil en nam zuchtend plaats aan tafel. Hij liet zijn vingers glijden door zijn lange donkere haar. Ook ik nam plaats aan tafel, wachtend tot mijn neefje eens aan zou komen waaien.
Vince kwam de keuken in gerent en sprong op een stoel, tot mijn verbazing naast Harry, ik was een tikkeltje jaloers, aangezien Vince normaal niet gauw naast iemand anders wilde zitten als ik er was. Harry glimlachte zwakjes en aaide over zijn bolletje.
Kort daarna, waren Harry en Vince druk aan het praten met elkaar, het was best grappig om te horen en zien aangezien alles via Alexa ging. Ik betrapte mijzelf erop dat ik genoot van het aanzicht wat ik had, Harry en Vince zo lief met elkaar.
Ik zuchtte teleurgesteld. Was het wel verstandig Vince zo in te laten met Harry? Wat als Vince zich zou gaan hechten en het fout zou lopen? Ik schudde mijn hoofd en prikte opgefokt in mijn gebakken aardappeltjes.
Vince was gulzig aan het eten, hij genoot duidelijk van de gerechten die Harry had klaar gemaakt, met tegenzin knabbelde ik aan wat asperges. Ik wilde niet eten, de behoefte of trek was er gewoon niet. Ik schoof de stoel met een vaart naar achter, Harry en Vince blikte direct mijn kant op, waarschijnlijk door het harde gepiep van de stoel op de vloer. ''Vince bedtijd.'' mompelde ik terwijl ik naar de gootsteen liep en mijn vieze bord erin neerzette.
Vince knikte braaf en sprong van zijn stoel. ''Alexa zeg tegen Harry in het Engels welterusten.'' riep Vince door de keuken heen, waarnaar hij vervolgens naar mij toe liep en geduldig wachtte tot Alexa haar ding deed.
Alexa deed wat er gevraagd werd en wenste Harry welterusten, Harry lachte kort en gaf Vince een knipoog en zwaaide kort, Vince zwaaide vrolijk terug naar Harry die inmiddels de tafel aan het afruimen was, daarna liep hij braaf de trap op naar boven. Ik volgde hem en pakte een schone pyjama uit zijn koffer die ik vervolgens naar hem toewierp.
Hij deed zijn pyjamaatje aan en kroop onder de dekens. Ik knielde naast het bed neer en wreef in zijn volle bos haar. ''Slaaplekker hé lieverd.'' Vince glimlachte zwakjes. ''Tante gaan we morgen weer een ijsje halen?'' ik grinnikte en drukte een kus op zijn wang. ''Als ik morgen wat eerder klaar ben met school kunnen we wel iets leuks gaan doen.'' Ik keek bedenkelijk voor me uit. Ik had nog geen benul van de lestijden, ik had nog geen aandacht gegeven aan het rooster. Ik beet betrapt op mijn lip, oh wat slecht. Ik zuchtte kort en wendde mijn blik weer op Vince, ik keek hem glimlachend aan, ik wilde hem niet iets gaan beloven en vervolgens niet nakomen door gebrek aan tijd, omdat ik mijn rooster niet weet. Ik wist hoe slecht hij daar tegen kon en Vince teleurstellen, was niet mijn ding. ''Maar, misschien kun je met Harry iets leuks gaan doen? Ik denk wel dat Harry dat wilt.'' stelde ik voor. Vince knikte uitbundig en ik schudde lachend mijn hoofd. ''Wat is er gebeurd met stomme Harry hm.'' ik wreef zijn warrige plukjes haar uit zijn perfecte gezicht. Vince keek me fronsend aan en zuchtte. ''Nou, ik vind Harry best wel lief en hij mag best wel verkering met jou hebben..'' Ik trok mijn wenkbrauwen vermakelijk omhoog. ''Nu wel?'' vroeg ik terwijl ik in zijn buik porde. ''Ja, maar echt niet trouwen hé want wij gaan trouwen.'' ''Ja.. da-'' ''Ravenna.'' ik keek geschrokken op naar de deuropening waar Harry ongeduldig stond te wachten. ''I'm coming.'' mompelde ik kort, ik drukte snel een kus op Vince zijn wang en trok de dekens over hem heen. ''Slaaplekker liefje, tot morgen.'' Ik liep met tegenzin naar Harry die het lichtknopje uitdrukte. Ik liep wat klungelig langs hem heen en blies Vince een handkusje toe. Harry zwaaide opnieuw kort naar Vince en trok de deur zachtjes dicht, ik liep met tegenzin naar de keuken.
Ik nam plaats aan de bar en plaatste mijn handen onder mijn kin. ''Well.. let's talk.'' zei ik vol tegenzin. ''Ravenna baby, please what is the matter?'' begon Harry duidelijk gefrustreerd en op een bezorgde toon.
Ik zuchtte en beet op mijn lip. ''Noth..'' ''Nonsense Ravenna! You didn't eat breakfast this morning, you barely had supper, you're acting like a moody... moody.. ugh you have been so moody the whole day.'' spuwde hij plots woedend uit. Ik fronste kort en schoot in de lach. Oh God, dit had ik vaker.. In de slappe lach vallen als het moment te gespannen voelde en ik me eigenlijk geen houding wist te geven. ''Ravenna.'' zijn stem klonk zeurend en direct trok ik mijn gezicht weer in een serieuze frons. ''What.'' siste ik, zijn dwingende toon stond me niet aan. Harry greep mijn handen beet en liet zijn duim over mijn getatoeëerde roosje glijden. ''Please.'' bracht hij zacht uit. Ik zuchtte kort en beet opnieuw hard op mijn lip.
''It's just.. I don't know.. I really can't explain it.'' begon ik.. Harry keek me verbaasd aan en fronste zijn wenkbrauwen, duidelijk verward door mijn verwarrende uitspraak. Ik loog echter niet, ik wist niet wat ik voelde, waarom ik me zo voelde. ''There has been a lot of things going on, recently and like in my past.'' ik slikte moeizaam en dacht pijnlijk terug aan mijn jeugd. De jeugd die me veel ellende heeft gebracht, ellende waar ik nog steeds last van had, ik dacht aan Charlot die ik kwijt was geraakt door één van mijn grootste vijanden: Alcohol. Mijn handen trilde en ik slikte moeizaam. ''And besides that.. the extra attention I get on the street is also not really beneficial.'' Ik keek Harry vermoeid aan en zuchtte. ''I really hate it, I couldn't even get ice cream normally with Vince. All those nasty fans and annoying paparazzi.'' Ik verbaasde me over het feit dat ik er redelijk veel aan het uitgooien was, ik trok mijn gezicht in een afkeurende blik. Harry had mijn handen geen enkele seconden los gelaten en ademde diep in. ''Babe.. I'm sorry. I understand that it is quite confusing now, when I was just famous I also became stressed by all that chaos but you really get used to it.'' Ik trok mijn handen gefrustreerd terug en zuchtte hard. ''Yes but the difference is that you wanted this and I didn't! But thanks to Mr. Styles here I became known in one blow in not even three weeks!'' Harry rolde met zijn ogen en zuchtte geërgerd. ''Is that why you behave so dreadfully? Really Ravenna like one moment you are tempting me and the other moment you ignore me!'' Ik keek hem schuldig aan, er zat een kern van waarheid in. Ik was een wispelturig persoon en dat verwarde mensen in mijn omgeving nogal vaak, de enige die er mee kon omgaan was mijn zus Danielle.
''I'm sorry.'' mompelde ik met tegenzin. Harry schudde zijn hoofd en zuchtte opnieuw. ''No, you don't need to be sorry but it is confusing for me Ravenna.'' Hij greep mijn handen opnieuw beet en keek me doordringend aan in mijn ogen. ''I really love you Ravenna, it feels like i've known you forever.'' ik zuchtte en trok mijn handen weer opnieuw los. ''How can you love me, like for real.. You always confess your love this quickly?'' vroeg ik spottend. Ik geloofde het gewoon niet. Hoe kon je van iemand houden die je net kende, hoe kan dat? Was dat hoe liefde werkte?
Harry schudde zijn hoofd en keek me vol emotie aan, duidelijk geraakt door mijn spottende blik en bittere uitspraken. ''Ravenna jesus.'' Ik wierp mijn handen gefrustreerd omhoog en trok mijn wenkbrauwen omhoog. ''I'm serious, maybe we went to fast, maybe we should end it here.'' antwoordde ik koeltjes. Terwijl ik hem aan bleef kijken met een bittere blik. Harry trok me angstig tegen hem aan en snakte kort naar adem. ''No please.'' smeekte hij haast, ik trok mijzelf eigenwijs los en knikte koppig. ''I'm serious Harry, maybe we should end it here, because i fucking don't know if i love you okay! I don't know if i can handle it being your girlfriend, being famous.'' raasde ik uit in woede. Harry greep mijn schouders beet en schudde me lichtelijk heen en weer. ''Calm down.'' probeerde hij me te kalmeren, wat hem aardig mislukte. Ik schudde mijn hoofd koppig en duwde hem opnieuw van me af. ''For real, fuck you. Fuck being your girlfriend, fuck your stupid fans, fuck that fucking band, fuck you, fuck, fuck, fuck everybody.'' spuugde ik nijdig uit. Ik wilde aanstalten maken om naar boven te lopen, Vince te pakken en weg te gaan, terug naar mijn huis. Het was gewoon te snel gegaan, ik wilde gewoon op mijzelf zijn, zonder Harry, zonder chaos, zonder fans, zonder iemand. Alleen Vince en ik samen.
Harry trok me hard terug en duwde zijn lippen ruw op de mijne. Hij probeerde me te zoenen, ik denk dat dit zijn manier is om dingen op te lossen, maar dan had die mooi de verkeerde voor zich, dit had misschien gewerkt bij zijn vorige vriendinnetjes, maar niet bij mij in ieder geval, koppig probeerde ik hem weg te duwen. Ik kneep gemeen in zijn arm en hij trok zich schrikkerig terug terwijl hij zijn arm beet hield en er piepend over heen wreef. ''I'm going home.'' antwoordde ik nors. Harry schudde zijn hoofd niet begrijpend en greep mijn hand beet. ''Ravenna, let's talk please.'' de tranen ontstonden in zijn groene ogen maar ik bleef eigenwijs, ik bleef hard en koel, ik liep de trap op naar de kamer waar Vince vredig lag te slapen, ik hurkte neer naast het bed en schudde hem zachtjes wakker. ''Vince, pak je spulletjes we gaan naar tante Ravenna's huis ja.'' Vince mompelde kort en deed wat er gevraagd werd, ondanks hij net wakker was. Harry stond huilend in de deur opening en Vince wierp een verbaasde blik op Harry, hij draaide zijn gezicht en keek me vragend aan. ''Negeer Harry Vince, Harry is gewoon een idioot.'' mompelde ik. Vince hield wijs zijn mond dicht, duidelijk merkend dat ik in een slechte bui was, al was ik in nog zo'n slechte bui, ik zal nooit uitvallen tegen Vince. Nooit. Ik liep naar de kamer van Harry waar derest van mijn spullen zich bevonden, Harry volgde me snikkend en nam plaats op de rand van zijn bed. Hij keek me aan met zijn waterige ogen en begon te praten met een trillerige stem. ''Ravenna, please.'' ik draaide me geërgerd om en zette mijn handen in mijn zij. ''Harry, i am going home. I need it.'' antwoordde ik harteloos. Ik voelde geen greintje medelijden op dit moment. Ik wilde weg, waarom deed hij er zo moeilijk over?!
''Please, don't leave me. I need you.'' Ik schudde mijn hoofd en zuchtte ongelovig. ''Hm, a month ago you didn't even know me, so don't say that you need me.'' Harry stond op en greep mijn bovenarm pijnlijk beet. ''But. I. Do.'' antwoordde hij, zijn ogen verdonkerde en ik merkte dat ik een gevoelige snaar bij hem had geraakt. ''I am going home Harry.'' antwoordde ik standvastig. Ik trok mijn arm ruw los en wierp een woedende blik op hem.
Vince stond hulpeloos in de gang, zijn handje om zijn koffer geklemd, ik sloeg mijn tas om mijn schouder en wenkte Vince dat hij naar beneden moest lopen, wachtend bij de voordeur. Ik wierp een laatste blik op Harry die hevig aan het snikken was. Ik snapte zijn huilbui wel, zijn frustratie en zijn verwardheid, we hadden immers ruzie door mijn wispelturige gedrag, maar ik heb tijd nodig. Ik wil gewoon alleen zijn op dit moment. Zonder gezeik van een ander.
Ik zuchtte en wreef over mijn slapen, ik werd gek van mezelf. Daarom wilde ik weg.
Ik tuitte mijn lippen en kantelde mijn hoofd. ''I'm sorry Harry, i need time. I need my space.'' Harry frunnikte aan zijn shirt en snikte hevig. ''You will leave me.. I can't have you, you don't want me to.'' piepte hij. Het greintje medelijden wat ik met hem had verdween direct weer bij het horen van zijn uitspraak. Ik rolde met mijn ogen en liep de trap af. Ik wist zelf niet eens wat ik wilde op dit moment.
Ik greep Vince zijn hand beet en liep met hem naar buiten, hij was duidelijk in de war, niet zo gek ook. Vince zwaaide kort naar Harry en mopperde. ''Tante ik ben moe, waarom gaan we weg bij Harry?'' ik zuchtte en verzachtte mijn toon direct. ''Even geen vragen Vince.'' mompelde ik op een zachte toon. Vince sloot zijn mond en hobbelde me met moeite achterna, zijn gapen onderdrukkend en zijn handje stevig geklemd in de mijne.

Eenmaal thuisgekomen legde ik Vince neer op mijn bed, onderweg was hij in slaap gevallen en de laatste paar kilometers had ik moeten zeulen met hem op mijn heup, het was nacht dus last van fans of paparazzi had ik niet. Wat enorm scheelde.. Ik dekte Vince toe en drukte zachtjes een kus op zijn wang.
Ik liet mijzelf op de bank vallen en wreef over mijn pijnlijke rug, niet zo gek dat ik last had van mijn rug aangezien ik had lopen zeulen met een koffer en een tas en een kind.
Ik staarde naar het spierwitte plafond en dacht terug naar het voorvalletje met Harry daarnet.
Was ik echt een bitch? Had ik zachter moeten zijn tegen Harry? Ik weet het niet, ik had zoveel opgekropte frustraties die eigenlijk niet eens naar hem bedoeld zijn.
Frustraties over mijn jeugd, naar mijn vader die er nooit geweest was, naar alcohol, naar alles en iedereen om me heen, ik was bitter van binnen en liefde was iets raars voor mij, iets wat ik eigenlijk alleen maar kende in de buurt van mijn neefjes. Iets wat ik eigenlijk alleen wist te geven aan mijn neefjes..
Ik beet op mijn lip en de tranen ontstonden in mijn ogen, ik wist dat ik een moeilijk persoon was om van te houden, simpelweg door het feit dat ik mijzelf niet gauw wilde openen of binden. Daarom was ik graag op mijzelf, niemand die je pijn kan doen. Ik voelde me lichtelijk schuldig over mijn gedrag tegenover Harry, hij verdiende beter, hij was zo lief voor me geweest de afgelopen weken.. Maar toch, er was zoveel gebeurd.. De plotselinge bekendheid, de chaos daarbuiten.. Ik wilde gewoon alleen zijn, alleen met Vince, zonder heisa erom heen, zonder Harry.
Vince en ik alleen.
Misschien had ik Harry wat zachter moeten benaderen en hem een betere uitleg moeten geven, hij had immers niks fout gedaan.
Maar, toch op zulke momenten had ik absoluut geen controle over mijzelf, dan kwam mijn andere kant omhoog.
De bittere kant. De Ravenna die zo gemaakt is door haar verleden.

''Danielle.. Danielle..'' ik schudde mijn zus onrustig wakker, ze opende haar ogen verbaasd. ''Ravenna? Wat is er?'' ze schrok op van het gegil wat uit de woonkamer kwam. Direct sloeg ze haar deken omhoog en dankbaar kroop ik tegen haar aan. ''Ssht'' fluisterde ze in mijn oor terwijl ze haar vingers door mijn haren liet glijden. ''Hoelaat is het Danielle.'' ze zuchtte. ''Laat Ravenna, slaap maar.'' ik schudde mijn hoofd. ''Mama is dronken.'' piepte ik angstig, de harde knallen uit de woonkamer lieten me in één krimpen. Ze duwde me dichter tegen haar aan en fluisterde zachtjes. ''Er gebeurt niks.. Ik ben bij je.'' Ik sloeg mijn kleine armen om mijn zus heen en sloot mijn ogen, veilig in haar armen.

Ik rilde van de korte flashback en wandelde naar mijn slaapkamer, Ik keek naar het kleine mannetje wat in mijn bed lag te slapen, zijn gezicht stond vredig, hij ademde zo vredig, hij lag zo vredig. Niet wetend hoe slecht de wereld soms kan zijn. Hoe slecht de mensen die dicht in je buurt staan soms konden zijn. Ik liet mijzelf zakken naast hem op het bed en liet mijn blik glijden over zijn mooie gezicht. Een geruststellend gevoel vond plaats, wetend dat Vince niet bang hoefde te wezen voor zijn moeder.
Ik glimlachte zwakjes en liet mijn vingers haast gevoelloos over zijn gezicht glijden. Wat was ik dankbaar voor het feit dat Vince op groeide in een normaal gezin.

Ik sloot de deur stilletjes achter me en ging in mijn raamkozijn zitten, ik kantelde mijn hoofd tegen de muur en sloot mijn ogen.

''Tante?'' Ik opende mijn ogen en direct vonden ze de ogen van Vince. ''Goedemorgen lieverd.'' mompelde ik schor, ik wierp een korte blik naar buiten. ''Oh het is nog donker.'' mompelde ik, ik had geen enkel benul van de tijd. Vince schudde zijn hoofd. ''Kom je bij mij slapen?'' ik knikte en liep hem achterna, ik kroop naast hem in bed en greep mijn telefoon beet. Ik klikte de gemiste oproepen van Harry weg en scrolde naar mijn mail, waar ik vervolgens een mailtje stuurde naar mijn mentor dat ik wegens persoonlijke omstandigheden niet naar school zou kunnen komen, ik wilde me eerst ziek melden, maar ik bedacht me toen dat er foto's van mij zouden gemaakt worden zodra ik één stap buiten dit appartement zal zetten en dat dat als een lopend vuurtje in de rondte zou gaan, spijbelen gaat best nog wel lastig als je 24\7 achtervolgd word door paparazzi. Lang leven bekendheid. Ik voelde me ook wel schuldig over het feit dat ik morgen niet naar school zou gaan. Ik had er serieus één dag op zitten en ik moest me al ziek melden, ik zuchtte geërgerd, niet echt ideaal maar aangezien ik geen andere oppas had voor Vince..
Ik legde mijn mobieltje weg en draaide me om naar Vince, ik was aan de ene kant ook wel opgelucht, dan kon ik er morgen een dagje uit met Vince, dat had ik eigenlijk wel nodig. Ik kuste zijn wang en sloot mijn ogen, de stress in mijn lichaam probeerde ik te negeren.

De volgende ochtend werd ik uitgerust wakker, ik wierp een korte blik op Vince die half op mij lag, zijn kleine armpjes verspreid over mijn lichaam, ik schoof voorzichtig onder hem vandaan en liep naar de keuken, gek genoeg voelde ik me uitgerust en vrij vrolijk, ik baalde er wel van dat ik me afwezig had moeten melden, maar goed het was ook even niet anders. Ik kon moeilijk Vince aan zijn lot overlaten en hier in zijn uppie alleen laten.
Ik keek op de klok en zuchtte. Het was half 5 in de morgen. Terug naar bed ging ik sowieso niet, dat kon ik niet.
Ik maakte voor mijzelf een bakje koffie en ging aan de eettafel zitten, ik keek bedenkelijk voor me uit. Ik had inderdaad in al die tijd dat ik hier nu al woonde, niks laten horen van mijzelf aan mijn familie en vrienden.
Misschien was het egoïstisch dat ik niks liet horen.. Ik had tenslotte alleen goed contact met mijn zus gehouden.
Ik greep zuchtend mijn laptop, ik opende Facebook en scrolde door de foto's heen van enkele jaren geleden. Ik glimlachte bij het zien van de vrolijke foto's en kreeg een beetje last van heimwee. Ik nipte van mijn hete koffie en keek glimlachend naar de foto's. Nadat ik de foto's wel een beetje had gehad, liep ik terug naar de slaapkamer om mijn telefoon te pakken.
Ik pakte mijn telefoon beet en zag de duizenden gemiste oproepen van Harry.
Ik zuchtte, aan de ene kant voelde ik me er eigenlijk schuldig om, aan de andere kant ook echt niet.
Ik opende Whatsapp en tikte een kort berichtje, als ik nu niks zou laten horen zou hij me lastig blijven vallen.

''Harry, i need time, i want some alone time with Vince. Let me be please.''

Ik vergrendelde mijn telefoon weer en scrolde verder door Facebook heen, wachtend tot Vince wakker zou worden.
Na dik twee uur hoorde ik de kleine man door de gang heen lopen. ''Tante?''
Ik humde. ''Hier lieffie.'' hij sprong naast me op de bank en keek me breed lachend aan. ''Hooooi tante!'' ik wreef door zijn warrige haar en kuste hem goedemorgen. ''Hey lieverd.'' hij wees naar de tv en ik knikte goedkeurend.
Ik zette het kinderkanaal op en mompelde. ''Het is wel in het Engels hé lieverd.'' Vince haalde zijn schouders luchtig op. ''Maakt niet uit hoor tante, zo kan ik leren om met Harry te praten.'' ik slikte en keek zijn kant op. Ik wierp hem een wazige blik en liep naar de keuken waar ik het koffie apparaat opnieuw aandrukte. ''Vince wil je al eten?'' vroeg ik hem terwijl het koffie apparaat aan het opwarmen was. ''Mja'' mompelde hij, zijn aandacht volledig gericht op de tv.
Ik greep twee bruine boterhammen uit de broodtrommel en smeerde er wat appelstroop op. Ik schonk lauwe thee in een mok en gooide er een klontje suiker in, die ik vervolgens los roerde. ''Hier lieverd.'' ik zette het eten neer voor zijn neus en keek genietend toe hoe hij gretig aan het ontbijten was. ''Tante?'' begon hij vragend.
Ik knikte. ''Wat gaan we doen vandaag?'' ik zuchtte eens bedenkelijk en beet op mijn onderlip. Wat konden we doen inderdaad. ''Moet je niet naar school tante.'' ik schudde mijn hoofd. ''Nee lieverd, ik hoef deze week niet naar school.'' het weekend begon morgen en Vince zou dinsdagochtend weer naar huis vliegen, wat betekende dat ik drie dagen moest missen, ik was er niet blij mee absoluut niet. Maar het kon niet anders.
''Vince als jij eens bedenkt wat wij kunnen gaan doen strakjes, ga ik even een belletje doen.'' zei ik hem, ik moest inderdaad even contact opnemen met derest van m'n familie.
Vince knikte en richtte zich weer op de tv.
Zuchtend liep ik de huiskamer uit en ik ijsbeerde onrustig door de gang heen, ik besloot als eerst Dani te bellen, tenslotte was dat mijn kleine zusje.
''Hey Dani.'' begon ik toen ze de telefoon op nam.
''Hey Ravenna! Hoe gaat het?'' de stem van mijn zusje klonk vrolijk. ''Goed hoor met jou? Sorry dat ik je niet gebeld heb, ik heb het nogal chaotisch gehad.'' ze grinnikte kort en humde. ''Ja, ik weet het..''
Het gesprek met mijn zusje ging vrij vlot en tevreden hing ik weer op, zij had wat meer begrip voor de situatie rondom mij en Harry en had wat meer inlevingsvermogen dan mijn moeder had. Toch was het wel even lekker, gebabbeld te hebben met mijn zusje. Derest van mijn familie besloot ik even een berichtje te sturen via Whatsapp. Bellen kon daarna altijd nog.
Van mijn moeder had ik echter nogsteeds niks gehoord, maar het deed me vrij weinig.. Mijn moeder was een persoon die leefde op de uitspraak. Uit het oog, uit het hart.
Ik liep terug naar Vince die nogsteeds half in de televisie stond. Ik mompelde en trok hem weg bij de tv. ''Vince hoe vaak moet ik nog zeggen dat je oogjes vierkant worden als je in die tv staat?'' Vince stond al sinds hij kon staan, en tv kon kijken letterlijk IN de tv.
Ik plofte neer op de bank en trok hem op mijn schoot. Ik sloeg mijn armen liefdevol om hem heen.
''Dus wat word het?'' Vince fronste moeilijk en ineens schoot het me te binnen. Het Londen transport museum natuurlijk! Vince is gek op alles op wielen, auto's, treinen, bussen. Dit museum zou hij geweldig gaan vinden!
''We gaan naar een treinen en auto museum.'' Zei ik lachend tegen hem, terwijl ik hem vol verwachting aankeek, hopend op een blije reactie van hem. Zijn oogjes verwijdde direct en enthousiast gooide hij zijn armen in de lucht. ''Jaa!!!'' hij gilde vrolijk en hopte door de huiskamer heen, met zijn armen zwaaiend in de lucht.

Na een klein uurtje stonden we beneden, aangekleed en al. Klaar om weg te gaan naar het Londen transport museum.
Ik haastte ons naar mijn auto, hopend niet herkend te worden.
Wat direct al mislukte, er werden flink foto's gemaakt. Ik maakte Vince vast in zijn stoel en liep naar de bestuurderskant, toen ik mijn deur wilde openen werd ik ruw aan de kant geduwd door fans. ''Ravenna, please can we have a picture?'' de meisjes trokken ongeduldig aan mijn armen en ik zag Vince in paniek op het raam slaan. ''Stop it!'' bracht ik boos uit, de meisjes stapte geschrokken naar achteren. ''I'm having a day off with my nephew. Leave me alone!'' bracht ik geïrriteerd uit. De meisjes mompelde zachtjes en snoven hen neus. ''Arrogant bitch.'' ik schudde mijn hoofd en sloeg mijn deur dicht, het was echt lastig om 'bekend' te zijn. Nu kon ik wel snappen waarom sommige beroemdheden nogal fel uit de hoek konden komen. Of lullig deden tegen fans.. Ze behandelen je echt alsof je een product bent.
Ik wilde er gewoon een dagje uit met mijn neefje, dat was alles. Laat me gewoon met rust, woedend klemde ik mijn handen om het stuur, als Harry mijn werk nooit gedeeld had was dit nooit gebeurd. De kleine hand van Vince rustte op mijn been en hij vroeg bezorgd. ''Tante gaat het wel goed?'' ik knikte en lachte, dit ventje maakte me zo gelukkig. ''Ja lieverd, het gaat goed maak je maar geen zorgen.''

Samen met Vince aan mijn hand liep ik naar de supermarkt, de rit duurde nog wel even, dat was ook nog een verschil waar ik aan moest wennen. In Nederland was je overal binnen een mum van tijd. Hier... In Londen.. Dat was een ander verhaal. ''Tante, hoelang nog?'' zeurde Vince, ik knikte begrijpend. Ik snapte het wel.. We waren al dik een halfuur onderweg. ''Ik denk nog ietsje langer dan een halfuurtje Vinnie, maar dat is zo voorbij.'' Vince knikte en stopte verbaasd, wijzend naar de paparazzi die verscholen stonden achter auto's. Ik zuchtte en trok hem mee over de parkeerplaats naar de ingang van de supermarkt. Echt je kon niet eens normaal wat eten kopen of ze achtervolgde je al. Ik kon en wilde niet begrijpen hoe iemand hier vrijwillig voor mee in zou stemmen, waarom zouden mensen dit willen, waarom willen mensen beroemd zijn? Om de hele dag achtervolgd te worden, terwijl je doodnormale dingen doet.. Zoals boodschappen. ''Wat wil je hebben Vince?'' Vince rende direct naar de snoep afdeling en pakte alles wat hij zag. Ik grinnikte en schudde mijn hoofd grijnzend. ''Hm, wat zou mama zeggen van al die snoepjes?'' Vince lachte breeduit en sloeg zijn armen in zijn zij.
''Mama zou zeggen, nee mag niet. Maar tante zegt altijd ja dus.'' hij gooide de snoeppakketten onhandig in mijn karretje en greep wat drinken uit het schap. ''En deze wil ik ook.'' Hij gooide er nog een chocoladereep bij en zuchtte toen tevreden. ''Ja klaar.'' ik grinnikte en pakte zijn hand beet om vervolgens naar de kassa te lopen om af te rekenen.
Vince blikte echter weer onrustig op het grote raam vlak bij de uitgang waar de fans en paparazzi's onrustig aan het vechten waren, wie het beste plekje mocht hebben. Ik knielde opnieuw neer naast Vince en pakte zijn handjes beet. ''Tante waarom volgen die mensen ons de hele dag al?'' fluisterde hij zachtjes, zijn ogen schoten onrustig in de mijne. Ik zuchtte kort en legde de snoepjes van Vince neer op de band. ''Ik leg het je uit in de auto.'' Vince greep angstig mijn been beet en knikte, nadat ik afgerekend had hield ik Vince zijn hand stevig beet. Ik ademde diep in en stapte de deuren uit, de paparazzi vloog direct om mijn oren en wierpen verschillende vragen. ''Where is Harry?'' ''Is that your son!'' ''What will you wear to the late late show?'' ik stopte kort en keek verbaasd om me heen, the late late show? Echter werd ik weer opgeschrokken door fans die wild aan het trekken en duwen waren, ik tilde Vince op, te bang dat hij geplet zou worden door de menigte. ''Tante.'' piepte hij terwijl hij zijn armen in mijn nek legde. ''Tante ze duwen.'' ik gromde en draaide me in één ruk om. ''Leave me the fuck alone!'' siste ik woedend, ik baande me snel uit de voeten met Vince en het boodschappentasje geklemd in mijn linkerhand, de paparazzi bleef stug achtervolgen. Vince begon te huilen. ''Ga weg!'' gilde hij boos terwijl hij woedend met zijn armpjes aan het rondzwaaien was. Ik probeerde hem te kalmeren en maakte hem vast in de auto. ''Lieverd rustig, we gaan weg.'' sprak ik hem toe. Hij knikte kort, ik sloot zijn deur en liep naar de paparazzi toe die nog steeds niet het fatsoen had genomen weg te gaan. ''Guys, i know this is your job.. But, my nephew doesn't like it.. So please be decent and leave now. You have your fucking pictures.'' het laatste spuwde ik uit, vol afkeuring. Ik draaide me stug om en gooide het boodschappen tasje achterin de kofferbak. Woedend nam ik plaats in de auto en reed ik de parkeerplaats gefrustreerd af. Vince was inmiddels al bijgekomen. ''Gaat het?'' vroeg ik hem terwijl ik bezorgd over zijn wang wreef, hij was duidelijk geschrokken door de chaos net. ''Ja tante.'' ik zuchtte en nam diep adem. ''Vince, die mensen volgen ons al de hele dag omdat ik een vriendinnetje ben van Harry.'' Vince keek niet begrijpend voor zich uit en schudde zijn hoofd. ''Oh.'' antwoordde hij verbaasd. ''Ik dacht gewoon omdat jij heel mooi bent.'' vervolgde hij zijn zin. Ik glimlachte en kreeg een warm gevoel in mijn onderbuik. ''Charmeur dat je er bent.'' zei ik hem plagend. Hij giechelde kort. Ik zuchtte nog eens en tuitte mijn lippen. ''Weet je nog de tekeningen van tante Ravenna, Vince?'' vroeg ik hem. Hij knikte uitbundig. ''Ja die zijn supermooi.'' ik humde kort en ging verder. ''Nou, Harry heeft die tekeningen gedeeld met de hele wereld.'' Vince keek verwonderd naar me. ''De hele wereld.'' herhaalde hij ademloos. Ik knikte. ''Wow cool zeg.'' antwoordde hij met pretoogjes. Ik beet op mijn lip, kinderen dachten zo onschuldig over alles.
''En sinds tante Ravenna Harry kent, vinden die mensen met camera's en andere mensen het héél leuk om tante Ravenna te achtervolgen.'' Vince knikte kort en draaide zijn hoofd om naar buiten. ''Die mensen willen eigenlijk héél graag bij jou zijn?'' vroeg hij. Ik twijfelde kort en antwoordde onzeker. ''Ja zoiets, denk ik.'' Vince knikte en zuchtte.

''Ja dat snap ik wel hoor tante, ik ben ook graag bij jou.''



-




Hallo!
Ik wilde even dankjewel zeggen voor de reacties en kudo's!
Ik vind het echt hééél leuk en lief!(K)
Daarbij, hoop ik niet dat het verhaal te verwarrend is of aan het worden is, aangezien Ravenna enorme stemmingswisselingen heeft en haar (iet wat vervelende) wispelturige gedrag.(N)
Ik hoop dat het hoofdstukje ''We are...'' een beetje meer een duidelijker beeld heeft gegeven over Ravenna en de banden die ze heeft met de andere personages in het verhaal.
Het word allemaal vanzelf duidelijk natuurlijk, waarom ze zo is, waarom ze zo doet, want het is nog maar het begin van het verhaal, maar toch wilde ik het even zeggen, als iets niet duidelijk genoeg is, mag het altijd gevraagd worden!(flower)
Bedankt voor het lezen!(H)
Doeeegggh(H)

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen