Foto bij Paralyzed twenty one

Liam is gisteravond tot een uur of acht gebleven en daarna was ik zo kapot dat ik aan een stuk door geslapen heb. Ik word wakker en kijk eventjes om me heen. Het is wennen om ineens in een hele andere kamer wakker te worden. Ik heb enorme hoofdpijn. Ik druk op de zusteroproep knop en kijk op als er nog geen vijf minuten later een verpleegkundige binnenkomt. ''Hey Julia, wat kan ik voor je doen?'' ze ziet er vermoeid uit, ze stelt zich voor als Melissa. ''Ik heb echt enorme hoofdpijn..'' zeg ik en kijk haar wat moeilijk aan. In haar zak heeft ze een zaklamp. ''Als je de pijn een cijfer moet geven, van nul tot tien?'' vraagt ze. ''Een zeven..'' zeg ik en kijk haar aan. Ze knikt even en haalt haar handen door haar loshangende haren. ''Heb je nog andere klachten behalve hoofdpijn?'' ik schud mijn hoofd van nee. ''Nee..'' Ze knikt eventjes. ''Goed, ik meet je bloeddruk en ga even kijken of ik je wat mag geven en anders bel ik even met de arts.'' zegt ze. Mijn bloeddruk meting is goed, deze laat geen afwijkingen zien. ''Prima, Julia.'' zegt ze glimlachend. ''Ik kom zo terug.'' ''Bedankt.'' ik kijk haar na terwijl ze de kamer verlaat. Ik zucht even en kijk met wat moeite op de klok die in mijn kamer hangt. Het is pas vijf over vier 's nachts. Ik zucht eventjes. Na ongeveer een kwartier komt de verpleegkundige terug en geeft me twee paracetamol. Dankbaar pak ik ze aan en neem ik ze in met een beker water. ''Kan ik nog iets anders voor je doen?'' ik schud mijn hoofd. ''Nee, ik ga nog even proberen te slapen.'' zeg ik. Ze knikt en verlaat mijn kamer weer. Ik sluit mijn ogen en zak weer weg in slaap. Na ongeveer twee uur word ik wakker en merk ik dat ik ook echt klaar wakker ben. Ik pak mijn telefoon van mijn nachtkastje en zie dat het tien over zes is. Ik bijt zacht op mijn lip.
Ik ga rechtop zitten in bed en druk op de bel. Ik wil er wel graag uit. Ik haal een han door mijn haren heen en pak even mijn telefoon.
''Goeiemorgen Julia. Hoe is het met de hoofdpijn?'' vraagt dezelfde verpleegkundige van eerder. ''Beter.. Ik heb er nog wel een beetje last van..'' zeg ik. Ze knikt. ''Waarvoor had je gebeld?'' ze drukt op de knoppen op de muur waardoor mijn bel geloof ik uitgaat. Ik kijk haar aan. ''Ik kan niet meer slapen.. Ik wil er graag uit..'' zeg ik. ''Je weet dat het pas zes uur is he? Ik kan je nu niet helpen met douchen enzo.'' zegt ze. Ik knik. ''Ja, ik weet het..'' zeg ik en kijk haar aan. ''Ik douche later wel. Als je me alleen kan helpen met een trui aantrekken dan blijf ik nog wel even in mijn pyjama zitten.'' zeg ik. Ze knikt eens en haalt mijn rolstoel van de gang. Ik had er gister even ingezeten maar hij zat nog niet heel lekker eigenlijk.
Ze duwt mijn bedhek omlaag en ik kruis mijn benen en swiep mijn benen gemakkelijker als dat ik had verwacht uit bed. Met mijn goede been ondersteun ik mijn aangedane been zodat ik deze ook zelf mee kan nemen. Ik kijk even verbaasd op. Ze glimlacht. ''Niet verwacht dat dat zou lukken?'' ik schud mijn hoofd. ''Niet zo gemakkelijk.''
''Ik pak je trui vast.'' zegt ze. Ik knik. ''Wat voor trui wil je?''
''Doe maar de zwarte Kenzo trui..'' zeg ik. ''Tuurlijk..'' ze opent de deuren van mijn kleding kast en zoekt er wat in. Ik pak de leuning van mijn rolstoel. Ik zal zelf vast de overstap maken, dat kan ik wel. Ik schuif dichterbij de stoel en ga staan, terwijl ik draai schiet de stoel van de rem af en rolt hij naar achter. ''Woah..'' roep ik en val dan hard op de grond. ''Shit...'' hoor ik de verpleegkundige roepen. Ze loopt in een versneld tempo op me af. Van de schrik moet ik huilen. ''Gaat het, Julia?'' ze loopt weer richting de muur en dan hoor ik haar pieper versneld achter elkaar piepen. ''Niet schrikken, ik roep mijn collega's er even bij dan helpen we je terug in de stoel oké?”
Ik knik. De deur gaat open. “Oh oh.. Wat is er aan de hand?!”
“Dit is Julia Jones, gister opgenomen vanwege een subdurale bloeding, uitval links. Ze wilde de transfer maken en de rolstoel schoot van de rem waardoor ze viel.” zegt de verpleegkundige die mij eerder hielp.
“Heb je ergens pijn Julia?” vraagt ze en knielt bij me neer. “Mijn schouder doet zeer.. Daar ben ik op gevallen denk ik.” zeg ik. Ze legt haar hand op mijn arm. “Het komt goed oké? Maak je maar geen zorgen. Ik ga je op je rug helpen, dan doen we je controles en bellen we even de arts.” zegt ze. Ik knik. Iets in haar blik en haar stem is rustgevend. Het is fijn dat ze me vertelt wat ze gaan doen, zo weet ik waar ik aan toe ben. Ik knik zacht en voel een kussen onder mijn hoofd geschoven worden. “Oke op 3 draaien we... 1,2,3.” zegt ze en dan draaien ze me langzaam om. “Au...” Piep ik zacht en pak mijn arm vast. Ze werpen een blik op mijn schouder. “Ik ga toch even navragen of ze willen komen kijken bij de schouder.” zegt Melissa tegen iemand anders. Ze pakt haar telefoon om te bellen en ik hoor haar mij aan de arts overdragen. Ondertussen krijg ik een bloeddruk band om en wordt mijn bloeddruk gemeten.
“Je bloeddruk is gewoon goed.. Je pols wat hoger maar dat is logisch van de schrik. Je maakt er wel een feestje van je eerste nacht..” zegt de verpleegkundige lachend. Ik moet zacht lachen. “Ik wilde alleen maar uit bed, jullie lieten mij vallen..” grap ik. Ze schud lachend haar hoofd. “Oh jij bent er zo een.” zegt ze. Ik glimlach. Ze stelt zich voor als Marly. “Mooie naam.” zeg ik.
“Julia de arts komt er binnen vijf minuten aan. We laten je even zo liggen.” ik knik.
Binnen vijf minuten verschijnt er een arts. “Dag ik ben dr. O’brien. Kun je me vertellen wat er gebeurd is?” vraagt hij me. “Ik wilde opstaan en toen schoot de stoel van de rem en toen viel ik op deze kant..” Ik wijs naar mijn linkerzijde. “Weet je waar je bent?”
“In het Mare centrum om te revalideren.” hij knikt en controleert met een lampje mijn pupillen. Dit deden ze in het ziekenhuis ook, aan de manier hoe en of je pupil zich bijstelt kunnen ze zien of er nieuw hersenletsel is opgetreden. “Dat ziet er goed uit.. Dan gaan we nu even de schouder bekijken.” zegt hij. Langzaam draait hij mijn schouder rond. Ik knijp mijn ogen samen, het doet erg zeer. “De beweging is goed, het is niet gebroken. Ik wil je toch even naar het ziekenhuis sturen om een foto te laten maken, om zeker te zijn dat er niks gescheurd is.” zegt hij. Ik knik even. “Oké..”
“Ik denk het haast niet hoor, maar ik weet het liever zeker.” geeft hij aan. “Dat kan ik begrijpen..” zeg ik dan. “Jullie mogen haar even in bed helpen.” zegt de arts tegen Marly en Melissa. Met zijn tweeën helpen ze me voorzichtig omhoog, in de stoel en dan weer op bed. Ik zucht even.
“En ik maar denken dat ik rustig mijn ochtend hier kon beginnen..” zeg ik. Melissa lacht. “Ik maar denken dat ik een rustige nacht had..” lacht ze. “Kunnen we iemand bellen om met je mee te gaan naar het ziekenhuis?” Vraagt ze. “Mijn moeder, maar ik wil ook wel alleen hoor.. het is maar een foto.” zeg ik.
“Ik bel je moeder wel even.” zegt ze en loopt de kamer uit. Ik ben weer even alleen, met een zere arm. Ik was zojuist gevallen. Waarom moet ik dan ook weer zelf gaan lopen stuntelen?! Je weet hoe vaak ze je in het ziekenhuis hebben gewaarschuwd Julia..
Een zachte zucht verlaat mijn lippen. Het liefst wilde ik met Liam praten nu, maar ik ga hem hier niet voor wakker bellen. Ik zal hem wel een appje sturen als ik terug ben uit het ziekenhuis.. Ik wil hem niet onnodig ongerust maken.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen