Ik haal mijn schouders op, en geef me over aan zijn knuffel. Ik sla mijn arm om hem heen, kruip nog wat dichter tegen hem aan, en begraaf mijn gezicht in zijn hals. Zelfs na een nacht slaap, ruikt hij nog naar dat heerlijke parfum. Ondanks dat ik het eigenlijk niet wil toegeven, is het heel erg lang geleden dat ik zo fijn wakker geworden ben.
‘Ik ga zo toch echt ontbijt maken hoor, ik heb best wel trek.’ Mompel ik.
‘Mm, vooruit. Zal ik je helpen?’
‘Kan je scrambled eggs maken?’
‘Met jouw hulp vast en zeker.’
Ik wurm me los uit zijn greep en ga op de rand van mijn bed zitten. Aan de ene kant voel ik me ontzettend raar, ik voel allemaal dingen die ik nog nooit gevoeld heb voor iemand, en aan de andere kant voelt het heel fijn. Vertrouwd zelfs.
‘Kom je nog?’
Als ik om kijk staat Harry al met de deur open op me te wachten. In mijn grijze joggingbroek en zonder shirt. Damn.
Ik sta op van het bed, en loop hem vooruit naar de keuken. Als we beneden komen, zitten Em en Daisy al op de bank met een kop thee.
‘Goedemorgen dames, beetje kunnen slapen?’ Vraag ik.
Ze knikken allebei glimlachend ja.
‘Ontbijt?’
‘Ja lekker, we zitten te verhongeren hier.’ Lacht Daisy.
‘Oh alsof jij je er ooit al wat van aangetrokken hebt om gewoon eten te pakken.’ Ik rol hoofdschuddend met mn ogen en loop richting de keuken.
‘Eieren staan in de deur, boter ook en als het goed is liggen er op de tweede plank twee pakjes bacon.’ Zeg ik tegen Harry, terwijl ik twee pannen afdroog die nog op het aanrecht staan van gisteravond. Dom en Daisy hadden het blijkbaar te druk om dat nog even te doen. Gelukkig hebben ze wel de vaatwasser aangezet. Uit één van de keukenkastjes haal ik ook nog een kom om de de eieren in te klutsen. Ik geef Harry de kom en laat hem acht eieren breken.
‘Wel zonder schaal he?’ Grap ik.
‘Oké, ik kan niet best koken, maar ik ben niet helemaal incapabel, Matthew.’ Lacht hij.
Ik pak nog een pakje slagroom uit de koelkast en giet daarvan een scheutje bij de eieren.
‘Hier heb je een garde. Als jij die eieren even goed los klopt, gooi ik de bacon vast in de pan.’ Zeg ik, terwijl ik de afzuigkap aan zet. Als mijn pannen warm zijn, gooi ik de bacon en de eieren in de pannen.
‘Hou jij de bacon in de gaten? Dan zorg ik voor de eieren.’ Harry knikt en ik geef hem een tang om de bacon mee om te draaien, en een bord om alles op te leggen.
‘Au, damn, dat doet zeer!’ Naast me springt Harry een stuk van het fornuis vandaan.
Ik schiet in de lach en trek mijn shirt uit.
‘Hier, neem deze maar. Vet spettert.’
‘En jij dan?’
‘Ik ben wel wat gewend.’
‘Au, dat deed bijna meer zeer dan die spetters.’ Lacht hij.
‘Let nou maar op, je bacon brandt aan.’
‘Ah, shit, hoe kan ik dit nou nog verpesten?’
‘Als je opschiet in plaats van praat, is het nog niet verpest.’
De side-eye die ik van hem krijg, laat me lachen.
‘Pestkop.’
‘Waar je mee omgaat...’
‘Matthew Daddario, stop met uitdagen.’
‘Ik ben onschuldig.’
‘Het is goed met je.’
‘Let. Nou. Op.’ Lach ik, terwijl ik hem in zijn zij por.
‘Je leidt me af.’
‘Een goede chef kan twee dingen tegelijk. Ga aan de kant.’ Met mijn heup geef ik hem een zetje zodat hij wel een stap opzij moet doen.
Met mijn linker hand hou ik de eieren in beweging, en met mijn rechterhand haal ik de plakjes bacon uit de pan.
Achter me staat Harry, met zijn armen over elkaar, naar me te kijken. Ik gooi de laatste vier plakken bacon uit het pakje in de pan, als ik ineens twee handen op mijn heupen voel. Ik voel hoe hij op zijn tenen gaat staan, en als ik ineens zijn lippen in mijn nek voel, laat ik de spatel uit mijn handen vallen. Hij stapt meteen weer naar achter, en schiet in de lach.
‘Blijkbaar toch moeilijker dan je dacht he, als je afgeleid wordt.’
Ik draai het vuur uit en draai me naar hem om. Ik zet een stap naar voren, zet mijn handen op zijn borstkas en duw hem tegen het aanrecht achter hem.
‘Dat was gewoon valsspelen.’ Fluister ik, als ik mijn gezicht dichter bij dat van hem breng.
Op het moment dat hij naar voren komt om me te zoenen, zet ik een stap naar achter.
‘Kom op, er hebben mensen honger.’
‘Damnit, Matthew.’ Zijn ademhaling is zwaar, zijn handen leunen achter hem op het aanrecht.
Met een grijns van oor tot oor gooi ik een zak broodjes naar hem toe en pak de twee borden eten, voor ik de keuken uitloop.
‘Why are you all smiles?’ Vraagt Daisy, als ik de woonkamer in loop en de borden neerzet.
‘Ik geloof dat ik nog nooit iemand zo slecht heb zien koken.’
‘That bad?’
‘That bad.’
Mijn hoofd denkt hele andere dingen, die ik best met Daisy wil bespreken, maar niet met Emeraude, dus ik laat het hier bij. Ik loop terug richting de keuken om zout, peper en kaas te pakken, en om te kijken waar Harry blijft. Als ik de keuken in loop, staat hij nog steeds tegen het aanrecht.
‘Waar blijf je nou?’
‘Sorry, ik had even een momentje nodig.’
‘Ik weet dat ik onweerstaanbaar ben.’ Lach ik.
‘Don’t use my words against me, Matthew.’
‘Of anders wat?’
De rollen zijn dit keer omgedraaid als hij op me afgestapt komt, en me tegen de koelkast zet, mijn handen langs mijn zij gepind.
‘Ik zei nog, stop met uitdagen.’ Zijn stem is zacht, maar zorgt voor tintelingen over mijn hele lijf.
‘Matts?’
Harry heeft nog net genoeg tijd om bij me vandaan te stappen, voor dat Daisy de keukendeur open slingert.
‘Oh, stoor ik?’ Vraagt ze, nog met de deur in haar handen.
‘Uh, n-nee’
‘Nee, hoe kom je daar bij? Stamelen we door elkaar heen.
Ik zie aan haar blik dat ze er geen woord van geloofd, maar ze gaat er niet verder op in.
‘Ik was op zoek naar iets om de eieren op te doen.’
‘Got it.’ Zegt Harry, terwijl hij de zak met broodjes van het aanrecht grist en omhoog houdt.
Daisy knikt tevreden en loopt weer terug richting de woonkamer. Als de deur achter haar dicht valt, kijkt Harry me aan.
‘Ik krijg jou nog wel.’ Fluistert hij, voor hij achter Daisy aan de woonkamer in verdwijnt.
Het enige wat er door mijn hoofd gaat is het woord damn, alsof mijn vocabulaire ineens niet meer uitgebreider is dan dat ene woord als Harry in de buurt is.
In de woonkamer is inmiddels iedereen aangeschoven, ook Dominic.

De rest van de ochtend en middag verloopt rustig. We komen er achter dat ook Dominic gitaar kan spelen en kan zingen, dus we vermaken ons een groot deel van de middag met liedjes zingen en spelen. Rond een uurtje of vijf besluit iedereen naar huis te gaan.
Ik plof op de bank met het script voor morgen. De eerste twee weken waren zwaar, maar het wordt vanaf nu alleen nog maar drukker en zwaarder. Ik ben bang dat vandaag voorlopig één van onze laatste vrije dagen was. Dominic ploft neer op de tweezitsbank, ook met zijn script in zijn handen. Er wordt niet veel gepraat, maar toch geeft het ergens wel een fijn gevoel dat ik niet meer altijd alleen thuis ben.
Rond een uur of tien duiken we allebei ons bed in, want het is weer vroeg dag morgen.

Als we zondagochtend op de set komen, worden we allemaal samen geroepen voor en mededeling.
‘We hebben een hele belangrijke mededeling, en ik durf niet te zeggen dat iedereen er heel blij mee gaat zijn.’
Ik kijk de groep rond, en ik zie heel veel bezorgde gezichten.
‘Wat ik jullie nu ga vertellen was eigenlijk het originele plan, voordat we hier begonnen met filmen. De reden dat jullie allemaal zo snel aan de slag konden, komt omdat we voor vele zo dicht bij huis filmen. Hier gaat verandering in komen.’
Om me heen begint iedereen een beetje te smoezen.
‘Het originele plan was om te filmen in Toronto, Canada. Dit ging in eerste instantie niet door vanwege de slechte weersomstandigheden, maar die zijn in de afgelopen twee weken zo opgeknapt, dat we toch besloten hebben om de set te verhuizen naar Toronto. Dit zal wel wat tijd kosten, vandaar dat we de release van de serie vier maanden verschuiven. Dit betekend ook dat jullie na vandaag twee weken extra vrij zijn. Daarna worden jullie allemaal overgevlogen. Doordat het een tijdje zal duren voor we daar de hele set weer hebben opgebouwd, hebben jullie in Toronto een extra anderhalve maand de tijd om te werken aan jullie vechtkunsten en overall shape.’
Het gesmoes om me heen is inmiddels uitgemond in verontwaardigde, maar toch ook enthousiaste gesprekken.
‘We filmen vandaag nog gewoon alsof het een normale dag is, en vannacht begint de crew met het afbreken van de set. Vragen?’
‘Hoe lang zullen we in Toronto zijn? En zijn er mogelijkheden om af en to naar huis te gaan?’ Vraagt Emeraude.
‘We zullen minstens elf maanden in Toronto zijn. De mogelijkheden om naar huis te gaan tussendoor, zullen schaars zijn, maar we willen het wel mogelijk maken om familie af en toe onze kant op te laten komen.’
‘Oke, gelukkig.’
‘Zijn er verder nog vragen?’
Iedereen schudt nee en langzaam aan verdwijnt iedereen richting haar en make-up en de set. Ondanks dat we allemaal ons best doen de dag zo normaal mogelijk te laten verlopen, merk je toch dat veel mensen niet echt met hun hoofd bij het script zijn.
Om een uur of vier hebben de cameramannen en producers het ook wel gehad, en sturen ze iedereen naar huis. Met de extra vier maanden die we nu hebben, maken die paar uurtjes die we vandaag niet filmen niet zo veel uit.
Als iedereen gedoucht en omgekleed is, verzamelen we voor de studio.
‘Dus, Toronto, jeetje.’ Mompelt Kat.
‘Ja, dat is ver van huis, en lang ook. Volgens mij ben ik nog nooit langer dan een maand van huis geweest.’ Antwoordt Em.
‘Ik heb hier gelukkig bijna geen familie, dat maakt het een stuk makkelijker.’ Zegt Alberto, schouderophalend.
‘Wat is het plan nu? Ik bedoel, we zijn ineens twee weken vrij.’ Vraag ik, terwijl ik het, inmiddels vaste, clubje rondkijk.
‘Ik ga dit eerst thuis maar eens vertellen. Misschien kunnen we volgend weekend nog wat leuks gaan doen met z’n alle?’ Oppert Em.
‘We kunnen vrijdagavond anders wel weer bij mij afspreken?’
‘Klinkt als een plan.’ Antwoordt Em.
‘Iedereen aanwezig dan vrijdag?’
Er wordt ja geknikt en geantwoord, en nadat we elkaar gedag gezegd hebben gaat iedereen zijn eigen weg. Behalve Dom en ik dan natuurlijk.
‘Zeg, nu er niemand anders bij is’ begin ik, terwijl ik Dom aan kijk ‘Wat heb jij allemaal uitgespookt met Daisy, in mijn keuken?’
‘Dat hebben we al verteld toch?’
‘En jij denkt dat ik dat geloof? Die grijns op je gezicht was veel te groot voor elkaar een beetje in de zeik nemen met water.’
Dom schiet in de lach. ‘Oké, je hebt gelijk. Maar het was niet mijn schuld! Dat wil ik er wel graag even bij vermelden, voor ik dalijk een hoek te pakken heb. Ze pakte me gewoon vol op m’n bek, Matt.’
‘Ja, dat is Daisy. Spontaan als altijd.’ Lach ik.
‘Ik wist niet wat me overkwam joh. Geloof dat ik nog nooit heb meegemaakt dat een meisje dat initiatief nam. Niet dat ik klaag he?’ Lacht hij.
‘Jammer dat we haar hier gewoon achter moeten laten voor elf maanden. Op mij na, heeft ze eigenlijk niemand in New York. Ja, haar collega’s, maar die klikken helaas niet zo goed met elkaar als wij allemaal.’
‘We zouden natuurlijk altijd aan Ted kunnen vragen of we haar mee mogen nemen.’
‘Ted?’
‘Ja, meneer Tucker.’
‘Oh, ik wist helemaal niet dat hij Ted heette joh. Maar dat zouden we kunnen proberen. Als een soort Emotional Support Animal.’ Lach ik.
‘Ik stuur hem vanavond wel een mailtje. Ik kan het wel met hem vinden.’
‘Ja, doe dat maar. Ik heb al vanaf t begin t idee dat hij mij niet zo mag namelijk.’

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    An emotion support animalxDi like the way you write! Love this

    Snel verder!!

    1 jaar geleden
    • CurvyAngel

      Dankjewel, lief! ♥️
      Volgende staat al klaar voor vanmiddag 🤫

      1 jaar geleden
    • EvaSalvatore

      Ja maar waar is die dan😭😭😭

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen