Kip keek naar het levenloze lichaampje, naar het vervormde hoofdje.
      Hij verkrampte, vanbuiten en vanbinnen. Hij kon niets zeggen, niets doen… Hij kon alleen staren. Naar dat onschuldige meisje, dat enige stukje vreugde op dit godvergeten eiland. En…
      Met een ruk schoot Kip overeind toen er een deur openging. De flarden van de nachtmerrie trokken weg, al bleef het krampende gevoel in zijn borst. Het was maar een nachtmerrie. Er is niets met Tabitha en Dana aan de hand. Dit is mijn schuld, ik ben degene die dit veroorzaakt heeft. Hij haalde diep adem, liet de zuurstof naar binnen stromen. Hij trilde over zijn hele lijf, zijn zicht werd belemmerd door de tranen die de levensechte droom had opgeroepen. Wie er binnenkwam, kon hij daardoor niet zien.
      Al kon het er maar één zijn.
      Hij was al eerder gekomen, een paar uur geleden. Had hem de keuze voorgelegd: hij zou Kips ogen uitsteken of Tabitha’s schedel verbrijzelen. Hij had er niet eens over hoeven nadenken. Natuurlijk wilde hij het kleintje beschermen, ten koste van alles. Bovendien wist hij toch al dat hij hier niet meer levend wegkwam. Wat maakte het dan nog uit als zijn zicht hem ontnomen werd?
      ‘Ga na haar toe,’ klonk een barse stem.
      Verdwaasd hief Kip zijn hoofd op. ‘W-wat?’
      Een hand greep zijn kraag vast en zette hem op zijn voeten. Maddox’ pikzwarte ogen boorden zich in de zijne. ‘Ik kan haar niet verliezen. Als ze zichzelf van kant maakt, dan sta ik niet in voor de gevolgen. Ik zal die broer van haar door elke man in het gevangenisblok laten naaien, ik zal haar voormalige liefje laten verdrinken in het bloed van z’n nieuwe hoer en ik zal je eigen verraderlijke teef levend verbranden.’
      Ieder dreigement trof hem als een messteek terwijl beelden van Happy, Juice en Cherry voor zijn ogen voorbijflitsten. Kip keek weg. Zijn strijdlust was gebroken, híj was gebroken. Hij had gefaald, hij had Dana’s leven nog tien keer verschrikkelijker gemaakt.
      ‘Waarom… waarom zou ze zichzelf willen ombrengen?’ bracht hij hakkelend uit. ‘Tabitha… heb je…’
      ‘Dat hoerenkind is dood ja.’
      ‘Maar je zei… je zei dat ik moest kiezen tussen… mezelf en haar.’ Met grote, verslagen ogen staarde hij de ander aan. Zijn brein kon het gewoonweg niet verwerken. Het kindje was niet dood – dat was niet de afspraak.
      Maddox snoof spottend. ‘Je probeerde haar bij me weg te halen. Denk je nou echt dat ik jou een gunst ga verlenen? Het laatste wat ik ga doen, is aan jouw wensen tegemoetkomen.’
      Kip boog zijn hoofd. Als hij had gezegd dat Maddox de baby moest ombrengen en zijn ogen ongeschonden moest laten, was dan het tegenovergestelde gebeurd? Had Tabitha dan nog geleefd? Was het ook op deze manier zíjn schuld dat Dana haar kindje had verloren?
      Een stevige duw dwong hem richting de deur toe. Hij zou de man moeten aanvliegen, hem moeten proberen te vermoorden totdat hij zelf zijn laatste adem had uitgeblazen, maar hij was gewoon helemaal leeg. Opgebrand. En Maddox’ dreigementen spookten door zijn hoofd. Cherry’s verbrande lichaam.
      Zwijgend sleepte Kip zichzelf voort door de gang, tot hij op een gegeven moment de kamer in staarde waar hij zelf zo lang gevangen had gezeten. Daar zat ze op haar knieën, haar kindje wiegend in haar armen. Aan de bewegingen van haar mond zag hij dat ze snikte, dat ze schreeuwde, maar het was alsof hij doof was geworden. Hij hoorde niets meer – en zij hoorde hem ook niet.
      Minutenlang stond hij daar in de deuropening, zijn hart allang verkruimeld terwijl hij toekeek hoe de vrouw van wie hij was gaan houden de diepste pijn doormaakte die een mens kon beleven. Schuld bedolf hem, hij durfde zich niet te verroeren.
      Hij had gezworen dat hij haar dochtertje zou beschermen, dat hij hen hiervandaan zou halen. Het was hem niet gelukt. Als hij niet per se de held had willen uithangen, had Tabitha nu nog in haar wiegje gelegen, had Dana met een vertederde glimlach ernaast gestaan terwijl haar vinger langs het zachte wangetje gleed terwijl ze het kindje vertelde over haar vader en hoe graag hij haar zou willen zien.

Kip had geen idee hoelang hij vooruit stond te staren. Op een gegeven moment voelde Dana zijn aanwezigheid en keek ze op. Het moment dat ze hem recht aankeek, begonnen zijn knieën te trillen. Zijn lippen volgden, en voor hij ook maar adem kon halen begon hij te huilen. Ze zag er zo verloren uit, zo… diep-, diepbedroefd. Zonder te weten of ze het wilde, liep hij naar haar toe en knielde naast haar neer. Met zijn hand gleed hij langs zijn kin, langs zijn mond, maar het zicht op het verminkte meisje was zo gruwelijk dat zijn vingers tegen zijn lippen verkrampten. Vooroverbogen leunde hij tegen haar aan, hij voelde het schokken van haar schouder. Snikkend bewoog hij zijn duim langs het verstijfde handje van het kleine meisje.
      ‘Wij hebben dit gedaan, Kip,’ huilde ze. ‘Wij hebben dit gedaan.’
      Haar zelfverwijt scheurde zijn hart. Hij sloeg zijn armen om haar heen en trok haar tegen zijn borst. Snikkend bleef ze liggen, haar kindje in haar armen. Hij wist niet wat hij moest zeggen, kon niet eens een woord over zijn lippen krijgen. In plaats daarvan hield hij haar krampachtig vast, net zo wanhopig als zij haar dochtertje vasthield, als een ontroostbaar, uit elkaar gerukt gezin. Zijn hart bloedde terwijl de tranen gestaag naar beneden bleven druppen. Hoe ze dit ooit te boven moest komen, wist hij niet. En weer schoten de beelden voorbij. Van Happy. Van Juice. Van Cherry.

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    (huil)(huil)(huil)

    Wauw wat ontzettend hard en bedroefd geschreven, knap!

    1 maand geleden
  • Heronwhale

    (huil)(huil)Ah neeeee ik had hoop aan het begin van dit hoofdstukje(huil)

    1 maand geleden
  • VampireMouse

    Serieus.... God dammit..... Dit is echt bizar en zo goed geschreven dat ik het gewoln voor me zie....

    1 maand geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh God... Ik hoopte echt dat ze gewoon zou blijven leven.
    Jezus, ik kan me echt niet voorstellen hoe het voor Dana zou moeten zijn. En voor Juice, wanneer hij erachterkomt.

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen