Foto bij 13

Every long lost dream led me to where you are
And others who broke my heart they were like northern stars
Pointing me on my way into your loving arms
This much I know it's true
That God blessed the broken road
That led me straight to you
Yeah
And now I'm just rolling home
Into my lover's arms
This much I know is true
That God blessed the broken road
That led me straight to you

Ravenna Morena.




''We zijn er!'' riep ik vrolijk, Vince klapte in zijn handjes en ging recht op zitten in de stoel, de zak snoep op zijn schoot viel onhandig op de grond, gummi beertjes lagen verspreid in mijn auto en ik grinnikte kort. ''Vince, heeft de vloer honger?'' hij wierp een korte blik naar beneden en richtte zijn aandacht weer volledig op het museum. Ik parkeerde mijn auto op de overvolle parkeerplaats en greep Vince zijn hand beet, ik opende de kofferbak en greep mijn tas eruit. ''Vince ventje, neem wat snoepjes mee.'' ik knikte naar de kofferbak gevuld met zijn snoepjes en hij griste vluchtig een zak drop mee. En pakte mijn hand stevig beet. ''Tante, ik heb er zo zin in.'' kirde hij vrolijk, ik grinnikte kort en wreef met mijn duim over zijn kleine handje. Samen liepen we naar de ingang van het gebouw, vrij gehaast aangezien ik niet opgemerkt wilde worden.
Bij binnenkomst liep ik samen met Vince naar de balie om twee tickets te bestellen, de vrouw achter de balie hield haar blik gebrand op me en op mijn kleine neefje naast me, maar ik negeerde het compleet.
Braaf gaf ik de tickets aan de medewerker en Vince schoot direct al door de poortjes heen, de medewerker grinnikte kort. ''Enjoy!'' Ik trok mijn linkermondhoek omhoog, ''Thanks, he will.. for sure.'' ik wierp mijn blik op Vince die direct naar het treinen gedeelte toe rende, wat me niks verbaasde aangezien zijn obsessie met treinen. ''Tante kijk! Wauw!'' hij stond verbijsterd voor de grote ouderwetse trein en liet zijn handen glijden over het oude, roestige ding. Ik keek genietend toe, het feit dat ik twee neefjes in mijn leven heb maakt me zo gelukkig, ik dacht terug aan de tijd dat ik mijn zus dwong om kinderen te nemen en dat het jongetjes moesten worden anders wilde ik hen tante niet zijn. ''Ga erin dan jongen.'' spoorde ik hem aan. Hij keek me ongelovig aan. ''Mag dat?'' Ik knikte lachend. ''Ja tuurlijk gek, ga erin, ga binnen kijken mag echt wel.'' Ik tilde hem zonder moeite op en zette hem neer op de wagon waarna hij door de deur heenliep en rennend de trein door huppelde. Ik grinnikte en rende hem achteraan, maar dan naast de trein. Bij de uitgang hield hij zijn armen in de lucht en sprong van de wagon af, ik kon hem net op tijd vangen. ''Hey idioot, als je gaat springen zeg het even, ik denk niet dat mama blij is als ik je teruggeef met twee gebroken armen.'' hij grinnikte kort en wurmde zich los uit mijn greep.
Hij greep mijn hand beet en trok me mee naar de auto's. Ik hobbelde lomp achter hem aan, hij zat bomvol energie en raasde heen en weer door het museum. Hij rende de deuren door naar, god ik had geen idee waar.
De gehele ruimte stond gevuld met monstertrucks. Vince snakte kort naar adem en draaide zijn hoofd om, ''Tante, dat is echt... zo cool.'' Ik grinnikte en pakte mijn telefoon beet.
Ik zocht naar een betrouwbaar uitziend iemand en liep naar hem toe. ''Can you take a picture of me and my nephew please?'' de jongeman schrok lichtelijk, ik vermoedde omdat.. Hij me herkende?
Direct knikte hij. ''Yes, ofcourse!'' ik glimlachte en gaf mijn mobieltje aan hem. Ik wenkte Vince en direct kwam hij voor me staan. ''Lachen!''
Na enkele seconden was de foto getrokken en de jongeman handige met trillende handen mijn telefoon weer terug aan. ''Thankyou.'' hij knikte. ''Uh.. Ya.. Bye.'' Vince schudde verward zijn hoofd. ''Tante kijken?'' Ik knielde naast hem neer en liet de foto zien. Hij lachte vrolijk. ''Kom gaan we auto's kijken?'' Ik knikte.
Ik bekeek de foto en lachte, geweldig deze foto. Ik opende Facebook en plaatste hem erop. Zodat mijn familie kon zien dat ik niet van de aardbodem verdwenen was, ik voelde me enigszins schuldig over het feit dat ik geen méér moeite stak in het feit dat ik me familie niet berichtte, of erger nog mijn vrienden niet. Maar deze week was het gewoon ik en Vince alleen. Vince trok ongeduldig aan mijn arm, ik wenkte kort. ''Vince wacht even.''

Ik opende Facebook en plaatste de foto.

Gezellig op stap met mijn grote liefde.





---


''Ja we gaan auto's kijken'' riep ik vrolijk, terwijl Vince me ongeduldig mee trok.
Vince trok me mee naar de gang waar alle auto's neergestalt stonden en enthousiast wees hij in het rond. ''Tante welke vind jij het mooiste?'' ik zoog mijn lippen naar binnen. ''Uhm..'' Vince zuchtte en sloeg zijn handen in zijn zij. ''Ja ik weet het tante. Ik kan ook echt niet kiezen.'' Ik grinnikte en wreef over zijn haar. ''Wat ben je toch ook een lekkerding.''
Ik legde mijn handen neer op zijn kleine schouders en samen liepen we verwonderd door de gang heen. Bij elke auto die hij mooi vond, wilde hij op de foto.
''Zullen we gaan lunchen jongen? Daarna maken we het rondje af.. Of maken we een extra rondje wat jij wilt.'' stelde ik voor, we liepen immers al dik een uur, er leek geen eind te komen aan dit museum. Maar het maakte me niet uit, ik genoot van de tijd die ik samen spendeerde met Vince. ''Ja goed.'' mompelde hij kort voordat hij mijn hand beetpakte. Samen liepen we naar de medewerker die zich voor de deur bevond. ''We would like to get some lunch.'' de medewerker knikte en greep een stempeltje. ''If you show this when you come back, we will let you in.'' ik knikte, dit systeem had ik vaker gezien in Nederland. ''Waar wil je heen lieverd? Waar wil je wat eten, het moet wel dichtbij zijn.'' Vince knikte kort en antwoordde. ''Maakt echt niet uit hoor tante. Kijk maar.'' Ik knikte en liep met hem de parkeerplaats af, misschien dat hier ergens een klein restaurantje zat.
Mijn oog viel op een klein bakkerijtje, waar we naar binnen liepen. Vince wilde graag thee met een puddingbroodje en voor mijzelf bestelde ik koffie. Vince nam een grote hap van zijn pudding broodje. ''Tante, heb jij nooit honger?'' vroeg hij plots. Ik schrok van zijn vraag en schraapte mijn keel ongemakkelijk.
''Ik heb al gegeten ventje, toen jij nog lekker lag te slapen.'' loog ik, Vince knikte. ''Maar heb je nu geen honger dan?'' ik schudde mijn hoofd en beet op mijn lip. ''Grote mensen hebben niet zoveel eten nodig als kleine kinderen.'' hij keek me verontwaardigd aan en nam opnieuw een hap van zijn broodje. ''Ik ben al een man hoor.'' ik lachte zachtjes en wreef door zijn haar. ''Hmm.'' humde ik, terwijl ik nipte aan mijn hete koffie en toekeek hoe mijn neefje zijn broodje aan het op peuzelen was.

''Tante kom op, dalijk gaan de auto's weg.'' Ik grinnikte en liep achter het mannetje aan. ''Nee joh gek, we hebben nog alle tijd.'' Ik zuchtte lachend, wetend dat Vince hier waarschijnlijk pas weg zou willen als het sluitingstijd was, dat kind was zo gek op voertuigen.
Toen we bijna de ingang bereikt hadden, schrok ik op van de enorme lading fans die op me af kwamen rennen en dat niet alleen, de ingang stond vol geparkeerd met zwarte bussen waar tientallen paparazzi's uit kwamen springen. ''What the fuck?'' fluisterde ik angstig, de hele tijd in het museum.. Was het zo rustig.. Hoe kon dit?
''Guys, she really is here!'' hoorde ik een van de fans gillen, de andere begonnen direct te gillen en uit paniek bedekte ik mijn oren. De fans vlogen om mijn oren en ik greep Vince zijn hand stevig beet. De camera's werden in mijn gezicht geduwd en vol paniek draaide ik me om. ''Go away.'' gilde ik angstig, het gegil drong door merg en been en vol paniek trok ik mijn hand los van Vince, ik ademde onregelmatig en trilde. ''Vince blijf bij me.'' gilde ik door de menigte heen. Ruw werd ik heen en weer geschud en betast op plekken, mijn ogen raakte verblind door het vele geflits. ''Vince?'' ik wurmde mijzelf door de drukte heen, proberend te ontsnappen wat niet lukte. Het was zo enorm druk, het leek alsof heel Londen lucht had gekregen van het feit dat ik hier was samen met mijn neefje. Zuchtend blikte ik naar beneden, klaar om Vince op te tillen.
Vince.. Vince..
Mijn hart stopte en ik snakte naar adem, Vince was er niet, ik zag hem niet, Vince.. Hij was weg..
Vol paniek duwde ik de mensen om me heen ruw achteruit. ''Vince!'' gilde ik. Ik keek vol paniek om me heen. ''Vince waar ben je?!'' ik gilde de longen uit mijn lijf. ''Shut the fuck up! Where is my nephew!'' gilde ik in angst. Ik duwde ruw iedereen aan de kant die mijn weg blokkeerde. ''Get the fuck out of my way, Vince waar ben je verdomme!'' riep ik, mijn benen trilde enorm en ik ademde onregelmatig, de tranen ontstonden in mijn ogen. Dit is mijn grootste nachtmerrie, waarom moesten die klote fans hier zijn, waarom moesten die kut paparazzi hier wezen.. ''Vince alsjeblieft reageer!'' huilde ik angstig, mijn ogen zochten de parkeerplaats af, ik rende gehaast naar mijn auto, misschien was die daar heen gevlucht.
De fans en paparazzi volgde me tot mijn ergernis en stonden stil bij mijn auto, ik liep onrustig om mijn auto heen en tot mijn grote paniek zag ik dat Vince er niet was. ''Guys this is her car!'' riep één van de fans. De foto's bleven getrokken worden en de fans bleven gillen, ik liet mijzelf huilend op de grond neervallen. ''Vince, Vince.'' piepte ik angstig. Danielle zou me vermoorden.
Hoe kon ik hem verdomme kwijt raken, hij was net zwaan kleef aan. Ik verloor hem nooit één seconde uit het oog, ik rende gehaast naar de ingang, waar de medewerkers inmiddels naar buiten waren gekomen. ''Sir, my nephew.. Have you.. He is blonde.. Small.. Brown eyes.. Please.'' bracht ik vermoeid uit, wild snikkend door mijn tranen heen, de medewerkers schudde hen hoofd maar besloten mee te zoeken, ik blikte angstig om me heen. Ik had geen idee wat ik moest doen.
Ik snikte hevig en trok aan mijn haar, wat als er iets ergs gebeurd? Ik greep mijn telefoon beet en klikte Harry aan, hij wass de enige die ik kende, die Vince kende. De telefoon ging over, ik smeekte dat hij op zou nemen.
''Rave..?''
''Harry please, come here.'' smeekte ik hem huilend.
''Ravenna, what is going on?'' vroeg hij, de paniek duidelijk horend in zijn stem.
Ik snikte hevig. ''Vince is lost, please help me.'' ik bleef snikken.
''What is that noise, i barely can hear you.'' Ik blikte woedend op naar de fans en paparazzi. ''Fans and paparazzi, who can't leave me the fuck alone, you fucking motherfuckers!'' gilde ik woedend naar de menigte terwijl ik mijn middelvinger op stak.
''Ravenna, where are you, calm down. I'm coming.'' ik gilde woedend. ''How can i be calm, Vince is gone!'' Harry stotterde kort. ''Where are you.'' ik mompelde. ''London transport museum.'' ik snoof mijn neus en hing weer op.
De medewerkers wreven geruststellend over mijn rug en begeleidde me naar binnen. Het museum werd ontruimt en politie werd gebeld, ik bleef trillen en snikken.

Na een uurtje arriveerde Harry eindelijk, ik schoot op uit mijn stoel en rende naar buiten toe, de fans en paparazzi stonden er nogsteeds alleen was het een stuk minder druk.
Ik vloog om zijn hals. ''Harry he is gone.'' snikte ik hevig.
Hij wreef geruststellend over m'n rug heen. ''Sssh baby.'' troostte hij me.
Ik bleef snikken en greep zijn hand beet. Samen liepen we het museum in.
''You search over there, and i will search here.'' Ik schudde mijn hoofd. ''Everyone is gone i dont th..'' ''Babe, just do it.'' spoorde hij me aan, huilend liep ik de zaal in waar de monstertrucks stonden, ik snikte hevig. ''Vince..'' mijn stem was gebroken.
''Vince, het is tante Ravenna, kom hier alsjeblieft.'' Ik kreeg geen antwoord.
Als er iets met Vince gebeurd zou zijn, dan zou ik mijzelf echt van kant maken.. Dat vergeef ik mijzelf nooit meer.
''Vince alsjeblieft.'' piepte ik terwijl ik onrustig door het museum rond liep.
De stem van Harry klonk door de galmen hallen. ''Vince... Vince?''
Ik zuchtte en maakte nog een rondje. Zoekend naar Vince.
Na dik twee en een halfuur zoeken liep ik huilend naar Harry. ''He isn't here Harry.''
Hij sloeg zijn armen om me heen en slikte vermoeid. ''Yes.. I'm sorry, we have to go to the police Ravenna.'' Ik snikte hevig en begroef mijn hoofd in zijn t-shirt. ik knikte en liep hem achteraan, hij begeleidde me naar zijn auto, mijn auto stond hier ook maar het kon me niet schelen, het enigste wat ik wilde was Vince. Ik was zo bang..

''So, you lost him at the London transport museum.'' ik zuchtte geërgerd. ''Yes i already fucking told you.'' snauwde ik. De politie agent trok zijn armen omhoog en zuchtte. ''Sorry lady, just to be clear.'' ik mompelde onhoorbaar en sloeg mijn armen gefrustreerd over elkaar heen.
Mijn telefoon was de hele dag al aan het rinkelen, zowel werd ik de hele dag al gebeld door Danielle, Dani en andere familieleden. Maar als ik ergens even geen behoefte aan had was het hun.
Inmiddels was het al dik tegen achten, ik voelde me enorm slecht, niet wetend waar mijn kleine mannetje rond aan het zwerven was. ''We will search for him immediately.'' ik keek op. ''You better.'' mompelde ik kwaad. Harry suste me en ik sloeg gefrustreerd zijn hand weg. ''You need to go home now miss, and take some rest.'' ik sloeg mijn wenkbrauwen verontwaardigd omhoog en siste. ''Do you think i can fucking rest?'' Harry trok me aan mijn middel naar achteren. ''Miss we have your addres, if we find him we will bring him to you.'' Ik knikte koppig en sloeg de stoel gefrustreerd naar achter. ''Waarom is die godverdomme weggelopen, als ik hem te pakken krijg.. Ik.. Ik'' opnieuw viel ik in huilen uit. Harry suste me opnieuw. ''I'll take you home.''
Ik sloeg zijn armen opnieuw gefrustreerd weg en knikte. ''Fine.''
De autorit naar huis was stil, Harry keek bezorgd voor zich uit en ik streste me dood om Vince, ik snapte niet waar hij kon wezen, waar hij naar toe gerend zou kunnen zijn. ''Do you want me to s...'' ''No, i want to be alone, thanks for dropping me off bye.''
Ik sloeg de deur met een vaart dicht en liep naar mijn appartement, mijn telefoon drukte ik uit en gooide ik gefrustreerd tegen de muur.
Ik was angstig.. Zo angstig.. Waar was mijn neefje..

Ik schrok op van hard gebonk op mijn deur, ik vloog direct omhoog.
Ik trok de deur met een vaart open en zag tot mijn verbazing Harry voor mijn deur staan, hijgend en vermoeid. ''Ravenna.'' bracht hij ademloos uit. Ik wierp een verbaasde blik op hem. ''What the fu..'' voordat ik mijn zin had afgemaakt trok hij me behendig over zijn schouder en trok hij de deur dicht met een vaart, hij hobbelde met mij de trap af en gooide me onhandig in zijn auto. ''Harry tell me what the fuck is going on.''
Ik wierp een blik op de klok, half elf. Nog geen spoor van mijn neefje.
Hij scheurde door de inmiddels iet wat rustigere straten van Londen, we stopte voor een onbekend huis een kleine twintig minuten later. Ongeduldig klikte hij zijn gordel los, en trok me mee uit de auto. ''Harry what the fuck is going on.'' ik raakte lichtelijk in paniek door zijn rare gedrag. Hij klopte ongeduldig op de deur, er werd open gedaan door een lange en slanke jongedame. Ik herkende haar lichtelijk. ''Ravenna.. Gemma.. Gemma..'' Oh ja, zijn zus natuurlijk. Haar ogen lichtte op. ''Aha, Vince his aunt hm.'' ik wilde mijn mond opentrekken en gillen uit woede, maar Harry trok me vluchtig mee het huis in. Hij duwde me de huiskamer in, mijn ogen werden groot toen ik Vince op de bank zag zitten, vredig etend terwijl hij naar wat Engelse cartoons aan het kijken was, ik haastte me naar hem toe en trok hem ruw van de bank. ''Vince godverdomme, ben je helemaal gek geworden!'' gilde ik. Dit was de eerste keer dat ik uitviel tegen de kleine man. Hij liet zijn ogen over mijn boze gezicht glijden en begon te huilen. ''Tante!'' piepte hij. Ik sloeg mijn armen om hem heen en haalde opgelucht adem. Ik begon hevig te snikken. ''Vince, waar was je ik heb me de hele dag rot gezocht naar je.'' Hij snikte en mompelde. ''De mensen om jou heen maakte me bang, ik was de parkeerplaats supersnel afgerend.''
Ik keek op naar Gemma. ''Where did you find him.'' ze glimlachte kort. ''I was shopping at the mall, Convent Garden.''
Ik luisterde aandachtig. ''When i saw him, i was like.. Isn't that the little nephew from my brothers girlfriend?'' ik beet op mijn lip toen ze: broertje's vriendin zei.
Ik tuitte mijn lippen. ''So i took him with me, but he doesn't speak English obviously.. So at first i didn't know what to do, Harry didn't answered hiss calls untill evening, so when i told him, he came here immediately.''
Ik sloeg mijn hoofd naar achter en stond op, ik trok Gemma in een dikke knuffel en snikte hevig. ''Thank you so much.''
Ze sloeg haar armen om mijn middel. ''You're welcome, i'm glad i found him.'' Harry stond er ongemakkelijk bij. Ik liep naar Harry en trok hem ook in een knuffel. ''Thanks.'' mompelde ik in zijn oor. Zijn armen sloten om mijn middel en genietend humde hij.
Ik liep opnieuw naar Vince en knielde voor hem neer. ''Vince, echt ik ben zo boos op je.'' mompelde ik terwijl ik in zijn bruine kijkers keek. Vince keek teleurgesteld en sloeg zijn ogen neer. Ik sloot mijn vingers om zijn kin en zuchtte. ''Maar ik ben zo blij dat er niks is gebeurd met je..'' zuchtte ik. Hij glimlachte zwakjes.
''Vince loop niet meer weg oké, Engeland is supergroot en er lopen hier nog meer gekke mensen dan in Nederland.'' hij knikte begrijpend. ''Sorry tante.'' mompelde hij.
Ik zuchtte en met betraande ogen trok ik het kleine ventje opnieuw in een knuffel.

''Thank you so much for taking care of Vince.'' Gemma grinnikte. ''We know.. You have said that for like thirty times now.'' ik lachte en hield Vince dicht tegen mijn lichaam aangedrukt. Bang om hem weer te verliezen. Harry knuffelde zijn zus gedag en met zijn drietjes liepen we richting Harry's auto.
''Can you take us home?'' vroeg ik Harry terwijl ik Vince vast klikte. Harry humde en stapte zelf ook in, na een klein kwartiertje rijden parkeerde hij voor het appartement. Zijn ogen gleden over mijn gezicht en bedenkelijk beet hij op zijn lip.
''Goodnight... Ba.. Ravenna.'' mompelde hij. Ik slikte schaamtelijk en zuchtte. ''Thank you Harry, for today. For coming and helpi.. Yeah..'' stamelde ik. Hij lachte zwakjes. ''No, it's alright, i'm glad the little man returned save home.'' ik zuchtte en beet op mijn lip, ik haatte sorry zeggen. ''I'm sorry for.. our fight.. I really acted like a bitch.. Sorry.'' mompelde ik. Harry wreef over mijn bovenbeen. ''It's alright.'' mompelde hij met een brok in zijn keel. Er hing een kille stilte en zenuwachtig draaide ik mijn haar om mijn vinger.
''Tante, gaan we ik ben moe. Doei Harry.'' Vince trok de deur open en ik schoot direct de auto uit.
''Vince wacht!'' Ik wierp Harry een korte glimlach en greep direct het mannetje beet. ''Je blijft bij me.'' snauwde ik woedend.
''Ja tante.'' mompelde Vince beschaamd.
Ik besloot Vince direct op bed te leggen en zelf ook te gaan slapen, ik was in ieder geval blij dat deze nachtmerrie voorbij was en ik hem in mijn bed had, veilig bij mij. Het was een vermoeiende, angstige dag. Die gelukkig goed was afgelopen.
Ik klikte het nachtlampje uit en sloeg mijn armen om Vince heen. ''Echt Vince, bezorg me nooit meer zo'n hartaanval, ik dacht dat ik je kwijt was.'' mompelde ik. Vince humde kort en legde zijn hoofd neer op mijn borst.
Ik sloeg mijn armen strakker om hem heen, te bang om hem weer kwijt te raken.
En sloot met nog wat angst, mijn ogen toch maar dicht. Volledig geconcentreerd op het kleine lichaampje wat op de mijne lag.

De volgende ochtend werd ik wakker van het schelle gegil van de... Huistelefoon?
Ik blikte op Vince die nogsteeds rustig aan het slapen was, een vredig gevoel vond plaats toen ik besefte dat hij er nogsteeds lag, en niet kwijt was.
Ik slofte naar de huiskamer, wie belde er nog op de huistelefoon,
Verbaasd nam ik op. ''Ja hallo?''
De woedende stem van Danielle gilde door de speakers heen.
''Hoe kun je verdomme Vince kwijt raken!'' ik snakte kort naar adem.
''Danielle, het is niet wat je denkt. Ik was hem niet kwijt de fans en pap-''
''Stop met je kutsmoes Ravenna, ik ben het spuugzat! Heb je hem gevonden.'' ik begon hevig te snikken.
''Ja, hij is gevonden hij is aan het slapen nu.''
Mijn handen begonnen te trillen, mijn zus was nooit boos.
''Echt hoe kun je zo fucking onverantwoord zijn godverdomme, ik vertrouw je mijn kind mee.'' haar stem klonk vol afkeuring en bezorgdheid.
''Danielle, je laat me niet eens uit..''
''Kan me geen fuck schelen, ga zijn spullen bij elkaar zoeken. Ik kom hem halen.''
Ik slikte.
''Wat?'' piepte ik.
Mijn zus zuchtte geërgerd.
''Ik vlieg vandaag naar Londen en neem hem mee naar huis, ik laat hem geen seconde meer bij jou.''
''Danielle, je weet niet eens wat er gebeurd is.'' verdedigde ik mijzelf hopeloos.
''Kan me geen fuck schelen, ik kom mijn kind halen.''
Ik begon hevig te huilen.
''Danielle alsjeblieft.'' smeekte ik.
Mijn zus lachte humorloos.


''Nee hoor Ravenna, je hebt het verpest voor jezelf.''





Reacties (1)

  • Millyss

    O jeetje,, someone is a little bit mad.
    Arme Ravenna:(

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen