Foto bij 14

Just a little bit of your heart
Just a little bit of your heart
Just a little bit of your heart is all I want
Just a little bit of your heart
Just a little bit of your heart
Just a little bit is all I'm asking for
I don't ever tell you how I really feel
'Cause I can't find the words to say what I mean
And nothing's ever easy
That's what they say
I know I'm not your only
But I'll still be a fool
'Cause I'm a fool for you

Ravenna Morena.




''Nee hoor Ravenna, je hebt het verpest voor jezelf.''

''Tante, waarom zitten we bij Harry in de auto? En waarom rijden we al zolang? Waar gaan we heen.'' Vince had de hele ochtend al vragen naar mijn hoofd geworpen, die ik dan ook echt niet wist te beantwoorden, of beter gezegd die ik niet wilden beantwoorden, als hij wist waar we op dit moment naar toe aan het rijden waren.. Zou hij zo gekwetst en boos zijn.
De vragen van Vince wist ik al de hele ochtend te ontwijken.
Ik draaide enkel mijn hoofd, wierp een glimlach op hem en wendde mijn hoofd direct weer af naar buiten, hoe kon ik hem in godsnaam vertellen dat ik hem richting huis aan het brengen was? Terug naar Nederland. Niet wetend wanneer we elkaar weer zouden zien en konden vasthouden. Wie weet wanneer ik Vince weer mocht vasthouden, voorlopig zat ik vast hier in Londen en hij in Nederland. De keuze die ik had gemaakt om te studeren in Londen, ging me steeds minder aanstaan. Ik wilde enkel bij Vince zijn.
''Tante..'' zijn stem klonk zeurend en dringend, ik snapte het ook wel. Normaal vertoonde ik dit rare gedrag niet bij hem, deze ochtend had ik niks anders gedaan dan hem negeren of kort af reageren.
''Vince niks.. Je ziet het wel.'' mompelde ik moeilijk, Harry wierp een blik op Vince die hij daarna direct richtte op mij.
Vince sloeg zichzelf gefrustreerd achterover op de achterbank en trok mompelend in zichzelf zijn armen over elkaar heen.
De rit was stil, doodstil, pijnlijk stil.
De rit leek eeuwen te duren, maar ik hoopte uit het diepste van mijn hart dat er geen eind aan deze autorit zou komen.

''We're here.'' mompelde Harry zachtjes terwijl hij zijn gezicht in een gemoedelijke glimlach trok. Ik snoof zacht en haalde diep adem, ik draaide me om naar Vince die ondertussen in slaap was gevallen op de achterbank, zijn gezicht stond vredig en zijn borst ging rustig op en neer. Het aanzicht deed me zeer, wetend dat dit voorlopig de laatste keer zou zijn hem zo te zien slapen. ''I will get his stuff, and take him to my sister.'' mompelde ik vol tegenzin. Harry knikte kort. ''I will wait here.. Don't want to make any chaos.'' ik glimlachte. ''Thanks Harry.'' hij klopte op mijn schouder en knikte naar me. Ik opende de deur zachtjes en liep richting de kofferbak waar Vince zijn koffer in lag, ik greep Vince zijn koffer beet en gooide de kofferbak vol tegenzin weer voorzichtig dicht. Ik wilde Vince niet laten schrikken.
Ik trok de deur bij Vince voorzichtig open en fluisterde zachtjes in zijn oor. ''Vinnie, wakker worden.''
Vince opende vermoeid zijn ogen en gaapte kort. ''Hoi tante.'' antwoordde hij vrolijk. Te moe om te beseffen waar we waren zwaaide hij Harry gedag en liep hij braaf mee naar de ingang. Met zijn koffer geklemd in mijn hand, liep ik met trillende benen naar binnen, de tranen branden in mijn ogen, maar ik liet mijzelf niet gaan, dat zou Vince enkel verwarring opbrengen, dat was het laatste wat ik wilde op dit moment. Vol tegenzin liep ik het vliegveld door met Vince aan mijn hand.
Ik had afgesproken met Danielle bij de Starbucks. Ze was al enkele uren geland, ze stond erop dat ik Vince naar haar toe zou brengen. Te boos om blijkbaar naar mij toe te reizen, of met me te praten.
Ik stapte met Vince de Starbucks binnen en knielde naast hem neer, zijn ogen schoten direct naar Danielle die nonchalant aan een bak koffie aan het nippen was vlakbij de grote schuifdeuren.
''Tante?'' hij stapte naar achteren en trok zijn gezicht in een frons, duidelijk wetend wat er gaande was nu. Hij blikte op mijn koffer en keek onrustig tussen mij en Danielle die ondertussen naast me was komen staan, ruw trok ze de koffer uit mijn hand en snoof arrogant. ''Ravenna.'' mompelde ze. Ik voelde me raar, ze deed zo stug. Niet eens blij om me te zien na al die weken, een schaamtelijk gevoel bekroop mijn lichaam en ik sloeg mijn ogen neer. ''Sorry Vince.''
Danielle trok Vince naar haar toe, hij stribbelde wild tegen en sloeg wild in het rond met zijn korte armen. ''Nee tante! Nee mama ik wil niet mee.'' gilde hij huilend. Mijn hart brak, de mensen om ons heen wierpen rare blikken op het aanzicht dat ze hadden, een kind wat in voor hen een onbekende taal aan het gillen was en mee getrokken werd en waarschijnlijk zaten er ook wat mensen tussen die mij herkende.
''Danielle, mag ik geen gedag zeggen tegen mijn fucking neefje?'' Ik trok ruw mijn zus achteruit en keek haar woedend aan.
''Waarom zou ik, hmm. Ga eerst maar eens leren hoe je verantwoordelijk moet zijn!'' kaatste ze woedend terug. Ik duwde mijn vingers dieper in haar arm en beet hard op mijn lip, ze kreunde pijnlijk van mijn harde greep. ''Je hebt geen fucking idee wat er gebeurd is, hoe het is gegaan.'' Vince was inmiddels snikkend achter me gaan staan, zijn armen stevig om mijn benen geklemd.
''Mijn kind had dood kunnen wezen, had ontvoerd kunnen zijn! Je had verdomme beter moeten op letten.'' ik trok mijn wenkbrauwen arrogant omhoog, er zat een kern van waarheid in, maar Vince was er godzijdank heel van afgekomen, ze deed net alsof het mij niks deed!
''Denk je dat ik dat niet weet! Gisteren was verdomme mijn grootste nachtmerrie!'' bulderde ik woedend.
Ze snoof enkel. ''Ja, wat denk je van mij? Het was verdomme zelfs in het nieuws! Ik zit godverdomme rustig aan het avondeten hoor ik op de tv dat de enige echte Ravenna Morena haar neefje kwijtgeraakt was.'' ik slikte.
Dat dat zo snel was overgewaaid.. Als een lopend vuurtje. Deze nachtmerrie leek erger te worden met de dag.. Alles wat ik deed, wat er gebeurde.. Verscheen in het nieuws.. Op het internet.

Intussen waren er wat mensen om ons heen gaan staan, die verbaasde blikken op elkaar wierpen. Mijn zus keek in de rondte en fronste haar wenkbrauwen verbaasd. ''Wat moeten ze.'' ik lachte humorloos en stapte naar achteren. ''Ben je het vergeten Sissy hm.'' bracht ik spottend uit. ''Ik ben Ravenna Morena hé, kunstenaar en fucking vriendinnetje van Harry Styles.'' spotte ik. ''Oh ja, en nu ook nog onverantwoordelijke tante! Ben benieuwd als wat ik volgende week in het nieuws verschijn.'' siste ik opnieuw vol spot in mijn stem. Ik walgde van het feit dat de media zo in elkaar zat en dat mensen me steeds meer gingen herkennen..
Al gauw werden er foto's geschoten en gefluisterd en gewezen.
''En daarom raakte ik hem kwijt Danielle, omdat ze me geen fucking seconde alleen kunnen laten.'' Mijn zus trok Vince achter me vandaan. Vince gilde opnieuw woedend en sloeg wild in het rond. ''Vince je gaat mee naar huis, einde discussie.'' sprak mijn zus hem streng toe. ''Je bent echt harteloos, je weet hoe kut dit is voor zowel mij als hem!'' in mijn ogen ontstonden de eerste tranen al, die ik met alle moeite probeerde in te houden.
Mijn zus blikte kil op mijn gezicht, haar gezicht stond grauw, de bezorgde, moederlijke kant die zij had was spontaan verdwenen, als sneeuw voor de fucking zon. ''Ga nou niet janken, ik neem hem mee.'' antwoordde ze nors.
''Als jij beter had opgelet, had die mogen blijven.'' voegde ze er kort daarna aan toe. ''Danielle, je weet niet wa..'' ''Ja wat er gebeurd is, het kan me ook echt geen fuck schelen!'' snauwde ze.
Het gegil en geflits van de fans wist ze goed te negeren, in tegenstelling tot mijzelf. Ik zuchtte geërgerd wetend dat dit morgen weer op het nieuws of bladen zou verschijnen. Ik zag de koppen al staan. ''Ravenna Morena in tranen na ruzie met haar zus!'' ''Ravenna Morena en zus knallende ruzie!''
''Ik neem hem mee.'' mompelde ze kort af terwijl ze Vince beetgreep bij zijn arm en ruw meetrok.
''Mag ik geen gedag zeggen?'' snauwde ik, kijkend hoe mijn zus weg liep.
''Je zoekt het maar echt uit in je eentje Ravenna.''
Mijn hart brak in miljoenen stukken, zei ze dat nu echt? Vince begon wild tegen te stribbelen. Huilend en met zijn blik gericht op mij. ''Tante, tante!'' piepte hij hopeloos, proberend te ontkomen uit de greep van zijn moeder.
''Danielle dat kun je niet doen!'' snikte ik wanhopig, ik wilde aanstalten maken om achter haar aan te rennen, mijn neefje beet te pakken en te knuffelen. Hem nooit, maar dan ook echt nooit meer loslaten.
Ik werd omringd door de menigte, fans gooide hen armen wild in mijn gezicht, gillend en smekend om een foto. Cameraflitsen verblinden mijn zicht..
Ik stond vast, tussen de fans, alleen.

Toekijkend hoe mijn zus verdween met Vince aan haar hand.

Na een dik halfuur wist ik te ontkomen aan de menigte, ik liep de draaideuren van het vliegveld huilend uit.
Ik snoof de lucht dankbaar op, mijn ademhaling nog steeds onregelmatig door het vele gehuil van het afgelopen kleine uurtje. Ik trok de deur open en plofte neer naast Harry, zijn blik stond direct bezorgd. Echter toen hij zijn mond wilde openen snauwde ik vluchtig. ''Don't ask.'' ik klikte mijn riem vast en sloeg mijn armen over elkaar heen, toekijkend hoe de vliegtuigen de lucht instijgen, wetend dat mijn neefje ergens zat.
''Can you bring me to the Londen transport museum, my car is still there.'' mompelde ik, Harry knikte goedkeurend.
Na een uurtje reed hij de parkeerplaats op van het museum waar de nachtmerrie met Vince gisteren begon, hij blikte op mijn auto die wat verderop stond en schraapte zijn keel. ''Ravenna, you're alright?'' mompelde hij. Duidelijk bezorgd door mijn tegenstribbelende, vage gedrag.
Ik slikte en zuchtte. ''Yes, thanks for dropping me off.'' echter toen ik de deur wilde openen trok hij me met gemak terug.
''You're still acting really stubborn towards me, what is the matter.'' ik zuchtte geërgerd en trok de deur opnieuw open, Harry klemde zijn hand strakker om mijn pols en zuchtend mompelde ik. ''Let me go.'' hij schudde zijn hoofd en beet op zijn lip. ''Just talk to me, why dont you talk?'' bracht hij vragend uit. Ik zuchtte. ''Why do you think i feel bad, something bad could have happened to my nephew.'' Harry tuitte zijn lippen. ''Yeah, but it didn't.'' antwoordde hij simpeltjes, ik trok mijn wenkbrauwen omhoog en trok mijn pols uit zijn grote hand. ''Yes, it didn't but for all i know it could have fucking happened, if your sister didn't found him he could have been kidnapped, or worse dead!'' riep ik woest uit. Harry trok zijn handen in de lucht. ''Maybe you should have watched him better than'' antwoordde hij laconiek terwijl hij zijn neus snoof. Ik duwde tegen zijn borstkas aan. ''Fucking dickhead.'' mompelde ik kwaad, ik trok de deur open en sloeg hem dicht met een vaart, gehaast liep ik naar mijn auto. Harry was ondertussen ook uitgestapt en liep me woedend achteraan. Met gemak draaide hij me om, onze ogen vonden elkaar direct. ''How did you call me?'' siste hij. Ik trok mijn gezicht in een diepe frons. ''You've heard me asshole.'' siste ik woedend terug.
Hij schudde zijn hoofd ongelovig. ''You lost him yesterday Ravenna, why do you act so against me? What did i do?'' Ik zuchtte hoorbaar, was hij achterlijk? Dankzij hem was ik beland in deze bullshit, in deze chaos.
''I was crushed by fans and paparazzi, Vince was scared so he ran away.'' antwoordde ik. Harry humde en hield zijn arm stevig om mijn middel geklemd. ''Thanks to you, I am being chased by fans and paparazzi.'' hij schudde zijn hoofd en lachte zonder enkel greintje humor in zijn diepe lach. ''Oh this is my fault?'' bracht hij spottend uit. Ik trok mijzelf los uit zijn greep en schudde mijn hoofd. ''Yes it fucking is.'' Hij trok me opnieuw tegen hem aan en trok zijn gezicht in een diepe frons. ''I really wish i never met you, because since i did my life is a fucking mess.'' bracht ik woedend uit, zijn ogen verdonkerden en opnieuw beet hij gefrustreerd op zijn lip. ''You don't know what you are saying.'' bracht hij met een trillende zucht uit, de pijn en woede was duidelijk hoorbaar in zijn stem. Ik lachte hem spottend uit en draaide me in één keer om, lopend naar mijn auto. ''Oh i fucking do know what i am saying.'' fluisterde ik haast onhoorbaar, terwijl mijn voeten zich baande naar mijn autootje. Ik haalde mijn auto van het slot en opende de deur, Harry liep struikelend achter me aan en wilde de deur opentrekken die ik gelukkig direct op slot had gezet. Ik opende mijn raam een klein stukje. ''You know Harry, fuck yourself.'' antwoordde ik bitter en zonder enkel medelijden. Ik startte mijn auto op en wilde aanstalten maken om weg te rijden, Harry probeerde hopeloos de deur te openen, waar hij in faalde.
Ik reed de parkeerplaats af met betraande ogen.
Fucking klootzak.

Na dik anderhalfuur rijden reed ik de Whitlesey Straat tot mijn grote opluchting in. ik parkeerde mijn auto voor de deur en stapte uitgeput uit de auto, lange afstanden rijden waren nooit mijn ding geweest. Kreeg ik enkel spierpijn van.
Ik liep door de grote draaideuren van het gebouw richting mijn appartement. Ik trok de deur dicht met een vaart en snoof de muffe geur van m'n appartement op.
Ik sjokte naar de woonkamer en opende een raampje om te luchten, direct kreeg ik een steek in mijn maag, wetend dat Vince hier nog had kunnen zijn, die verdomde kut fans, die verdomde kut paparazzi.
Ik ontdeed mijzelf van m'n jas en nam zuchtend plaats aan de eettafel.
Ik wilde niet huilen, misschien was dit ook wel mijn schuld geweest, ik had z'n hand niet moeten loslaten.
Ik had hem direct op moeten tillen. Tegen me aan moeten drukken, hem moeten beschermen.
Ik greep naar mijn telefoon die volstond met gemiste oproepen van Harry en oproepen van Danielle, wat me lichtelijk verbaasde aangezien ze zo lullig had gereageerd op het vliegveld deze vroege middag.
Ik klikte mijn telefoon uit en legde hem neer op de tafel, zowel Harry als Danielle hoefde ik voorlopig echt niet meer te spreken, ik liep naar mijn keuken om een bakje koffie te zetten, met mijn bakje koffie in mijn hand geklemd liep ik naar mijn laptop op de eettafel. Ik schoof de stoel naar achteren en nam plaats. Ik opende Facebook en direct kreeg ik de foto van Vince en mijzelf te zien die gisteren genomen was in het Londen transport museum.



Ik zag dat ik wat notificaties had en zag dat enkele familieleden en wat vrienden een reactie hadden geplaatst onder de foto van mij en Vince.

Danielle van Bakel: Leuk! Gezellig met zijn favoriete tante op stap! Véél plezier meisje xx

Richard van Bakel: Stoer! M'n grote vent samen met mijn kleine schoonzusje bij een monstertruck!

Danique Watering: Hee Venna! Woon je nu in Londen? Gaaf! Zag je enkele weken geleden op het nieuws verschijnen..;)

Samantha Oolt: Hey girl, gezellig! Doe de groetjes aan Vince.(K)

Rita Wijngaarden: Ziet er gezellig uit, gaat het goed in Londen? Ben je al een beetje gewend?

Farah Simonse: Vennaaa... Bel mij even, volgens mij hebben wij héél veel te bespreken! (lol)

Ik reageerde terug op de reactie's die ik had gekregen en sloot mijn laptop met een zucht, ik wierp een blik op de klok. De tijd was ondertussen voorbij gevlogen.. Het was tegen etenstijd aan. Niet dat dat véél uitmaakte aangezien ik het avondeten weer over sloeg. En nu al helemaal, eten had ik echt geen zin in. Geen trek in, geen behoefte aan. Ik miste Vince.
Ik beet zuchtend op de binnenkant van mijn wang, het was weekend.. Het was vroeg, ik wilde afleiding ik wilde iets doen.. Maar wat? Wat kon ik doen, ik kon van alles doen.. Het was fucking Londen.
Opeens schoot het me te binnen: Oliver!
Misschien had Oliver zin om wat te doen. Snel opende ik mijn laptop weer en zocht ik hem vluchtig op in Facebook. Ik tikte een kort berichtje.. Vragend of hij deze avond wat te doen had.
Na een kleine tien minuten antwoordde hij enthousiast terug. ''Yes! would love too.'' tevreden sloot ik mijn laptop, haastend naar de douche waar ik mijzelf even opfristen, ik had geen zin om zorgen te wekken bij Oliver.
Oliver zou me komen halen, wat we zouden gaan doen was nog een vraag, ik hield daar wel van.. Gewoon lekker spontaan, kijken waar het leven je brengt. Of in dit geval, kijken waar de avond ons gaat brengen.
Ik poederde mijn gezicht wat bij en bracht een nieuw laagje mascara aan. Mijn maag knorde luid.. Gillend om wat te eten.
Ik wankelde onhandig naar de keuken waar ik opnieuw het koffie zet apparaat aanzette, een sterk bakje koffie zou de honger wel stillen. De duizeligheid die ik had van de honger negeerde ik sterk.
Zal zo wel weer over zijn zodra ik mijn bakje koffie naar binnen zou werken.
Ik greep met trillende handen mijn mok onder het apparaat vandaan en draaide mijzelf iets te snel om.
Ik klapte onhandig tegen het aanrecht aan en liet het kopje uit mijn handen vallen.
Het kopje brak op de houten vloer.
Zuchtend keek ik naar de scherven op de grond die verspreid lagen in het hete goedje koffie, bedoeld om mijn honger te stillen.
Ik wilde aanstalten maken naar de keuken om een vaatdoek uit de droger te trekken.
Duizelig als ik was liep ik naar de badkamer, niet dat ik het tot daar maakte.

Sterretjes begonnen te dansen voor mijn ogen en met een klap viel ik neer op de koude badkamer tegels.


-


Sorry voor het wat kortere stukje.
Volgende hoofdstuk word weer wat langer.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen