Foto bij Chapter one hundred

Na een tweetal dagen van volledige rust, forceer ik mijzelf uit bed. Het stilzitten heeft mij lang genoeg geduurd en de afgelopen dagen heb ik alleen maar kunnen toekijken vanaf mijn kamerraam, hoe iedereen aan het trainen is geweest. Iets wat mij volledig afgeraden is door de arts.
Buitenom Kai heb ik verder met niemand gesproken en heb ik mij volledig afgesloten van het team. Het verzoek aan Kai om zich stil te houden over mijn situatie en om te zeggen dat ik tot nu alleen maar geslapen heb, heeft hij als het goed is opgevolgd. De enige die van de situatie afweten zijn Kai en coach Kudou. Ook hij heeft beloofd zich verder stil te houden en de keuze aan mij te laten.
Er rolt een zucht over mijn lippen als ik een warm vest om mij heen sla en voorzichtig naar de deur sluip. Als ik Kai moet geloven dan zou er niemand verder meer in de villa aanwezig moeten zijn. Heel stilletjes en voorzichtig open ik mijn deur en luister aandachtig om ik nog ergens geluid vandaan hoor komen. Als dit niet het geval is, duw ik de deur volledig open en stap ik de gang op. Een opgeluchte zucht verlaat mijn lippen en stap op een rustig tempo naar beneden. Zelfs de meiden lijken niet aanwezig te zijn.
Een zacht gemompel trekt mijn aandacht als ik beneden in de hal sta en baan mij een weg naar de locatie waar ik het gemompel vandaan hoor komen. Eenmaal bij de grote woonkamer gekomen, blijf ik in de opening staan en rust mijn blik op coach Kudou en Kai die beide gefocust zijn op de simulatie die Kai laat zien op zijn laptop. ‘Het is belangrijk om haar warm te houden. Het ijs heeft effect op haar bewegingen en vriest zich als het ware vast aan haar spieren. Als we ervoor kunnen zorgen dat daar de kans niet voor komt, moet het mogelijk zijn voor haar om alsnog te spelen,’ legt Kai uit. De simulatie wordt vervangen voor een diagram met gegevens die Kai over de jaren heen verzamelt lijkt te hebben. Er zitten duidelijke pieken en dalen in. Vanaf een afstand kan ik zelfs de pieken zien toen het RH program actief was en zijn werk deed. ‘Hoe zit het met hissatsu’s?’ luidt coach Kudou’s stem. Ik kijk verrast op door de vraag. Kai draait zijn blik kort naar de coach om hem aan te kijken, voordat hij met een zucht terug kijkt naar zijn scherm. ‘Daar kan ik geen garantie op geven. Als ze haar element gebruikt, zal dat het process alleen maar versnellen en zal ze het geen tien minuten volhouden op het veld. Als je haar echt wilt gebruiken en je optimaal gebruik van haar wilt maken in de finalewedstrijd, is mijn suggestie het middenveld. Geen hissatsu’s en haar te gebruiken voor tactieken om de bal in bezit te houden en snel in bezit van de opgestelde spitsen te krijgen. Zij zal samen met Kidou, de flow van de game bepalen.’
Met mijn armen over elkaar geslagen luister ik naar de conversatie van de twee, mijn focus direct op coach Kudou gericht die aandachtig naar het scherm kijkt. De woorden van Kai is hij duidelijk nog aan het verwerken, voordat hij met een zucht op staat. Hij zet een paar stappen bij hem vandaan en kijkt voor zich uit, zijn armen achter zijn rug geslagen. ‘Hoe zeer ik ook wil dat haar gezondheid voor gaat, zullen we het niet gaan redden zonder haar kracht. Je zult met een oplossing moeten komen, als ze echt beperkt is aan alleen een element dat haar opgedragen is, zal ze toch niet de sterspeler zijn die mensen zeggen dat ze is.’ De atmosphere in de kamer is met éen klap omgeslagen. Als ik Kai’s gezicht nu had kunnen zien, dan had hij nu eerst vol ongeloof naar de coach gekeken. Op het moment dat de jongen zijn laptop met een smak dicht slaat, keer ik mij weg van de kamer en loop naar buiten. Nog voordat ik een voet buiten heb neergezet, heb ik een bal uit het net bij de deur gepakt en valt de deur achter mij met een luide klap dicht.
De felle zon zorgt ervoor dat ik eerste instantie niet veel kan zien. Met mijn hand probeer ik de zon te blokkeren en stap ik naar het lege trainingsveld onderaan de weg. Eenmaal op het veld, laat ik de bal uit mijn handen vallen en stuitert het bij mij vandaan. Mijn ogen volgen de bal totdat het tot stilstand is gekomen. Mijn blik keer ik langzaam naar het goal dat zich aan de andere kant van het veld begeeft. Op een rustig tempo stap ik op de bal af en lift het simpel met mijn voet de lucht in. Ik probeer de bal zo lang mogelijk in de lucht hoog te houden door af te wisselen met mijn knieën, voeten en af en toe door de bal terug de lucht in de koppen. Mijn focus leg ik op het gevoel in mijn benen. Iedere tik die de bal tegen mijn knie of voet maakt, kan ik door mijn hele lichaam voelen gaan. Het vastgevroren gevoel komt langzaamaan losser des te meer ik opgewarmd raak en schiet uiteindelijk de bal op hoge vaart naar het goal. Er is geen ontkomen aan de lichte pijn die ik door mijn lichaam kan voelen razen. Dat zal de schade moeten zijn die al aangericht is, maar het is bij verre voldoende om mij tegen te houden om te spelen. Het is bij lange na niet de pijn die ik voorheen al doorstaan heb. Zolang ik voor extra steun kan zorgen en voldoende warm gelopen ben, zal er geen enkel probleem zijn om te spelen. Mijn blik draai ik langzaam naar de bal in het net. Buitenom het hissatsu probleem.
Met een zucht keer ik mij naar de villa, daar waar Kai hoogstwaarschijnlijk zijn frustratie tegen die coach uit na de harde woorden die hij uitgesproken heeft. Maar de coach heeft gelijk. Als ik mijzelf laat beperken door het gebruiken van alleen een element als ijs, wellicht ben ik dan niet de sterspeler waar altijd over gesproken wordt. Als het mij beperkt in wat ik wil bereiken, dan zal het moeten verdwijnen en plaats moeten maken voor iets nieuws. Alleen dan zal ik kunnen spelen. Alleen dan zal ik er eer aan kunnen doen om met Inazuma Japan in de finale te mogen staan.
‘Milouu!’ Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht als ik mij naar de stem keer die mijn naam roept. Endou komt in de verte aanrennen met Fidio of zijn hielen en zwaait opgewekt naar mij. Eenmaal tegenover mij, kijkt hij mij met stralende ogen aan. ‘Milou! Speel je mee in de oefenwedstrijd met Orpheus? Fidio is met het idee gekomen om ons een voorproefje te geven van de speelstijl van Little Gigant. Ik weet zeker da-’ halverwege Endou’s opgewekte geschreeuw verlies ik mijn focus op wat hij te zeggen heeft als de rest van het team, in groepen gemixt met spelers van Orpheus, zich naar het veld begeven. Mijn blik rustend op de enige persoon in het team die absoluut niet te weten mag komen wat er aan de hand is. Zodra hij oogcontact met mij maakt, stopt hij direct met lopen. Zelfs van deze afstand kan ik zijn gezichtsuitdrukking lezen. Een kleine glimlach vormt zich op mijn gezicht als ik naar hem kijk, voordat ik mijn aandacht terugkeer naar de enthousiaste captains naast mij, maar mijn gedachten zijn nog altijd ergens anders. Ze zijn gefocusd op de keuze die mij te wachten staat. Blijf ik spelen, met het risico de schade te verhogen, of gooi ik de handdoek in de ring en laat ik daarmee heel het team in de steek?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen