De rest van de week vliegt voorbij. Het is prachtig weer, dus we zoeken regelmatig een terrasje op, Daisy en Dom hebben donderdags ook hun eerste date en voor we het weten is het zo weer vrijdag, en is de eerste week van onze vakantie al weer bijna om.

Ik ben al vast aan het eten begonnen voor vanavond, want in je eentje koken voor zeven man is toch een redelijke opgave, als om vier uur beneden de bel gaat.
‘Dom, kan jij even open doen? Ik sta met rauwe kip in m’n handen.’ Roep ik naar de woonkamer.
‘On my way!’
Ik was mijn handen en pak het zout en peper uit één van de keukenkastjes. Ik heb besloten twee gerechten te maken en een appeltaart. Koude pastasalade met kip en perzik en een warme pasta met spinazie, Boursin en chorizo. De kip voor de koude pasta moet gekookt worden, dus met de palm van mijn hand sla ik hem zo plat mogelijk. Des te sneller is het gaar, en kan ik verder. Het water van de pasta kookt ook al, en net op ‘t moment dat ik mijn handen sta te wassen om de perziken te kunnen gaan snijden, worden er twee armen om m’n middel geslagen.
‘Hi, gorgeous.’
‘Jezus, je liet me schrikken man.’
‘Slecht geweten?’
Ik draai me om naar Harry.
‘Nee, maar in restaurant keukens word er gewaarschuwd als er iemand achter je langs komt.’ Lach ik, terwijl ik het water van mijn nog natte handen in zijn gezicht spetter.
‘Damnit Matthew, moet dat?’ Lacht hij.
‘Eigen schuld.’
Harry schudt zijn hoofd en geeft me een kus.
‘Dat heb ik gemist.’ Glimlacht hij. ‘Kan ik je ergens mee helpen?’
Ik geef hem een kus terug en schuif de snijplank en het blik perziken zijn kant op.
‘Als jij dit in kleine blokjes kan snijden, dan begin ik aan het deeg voor de appeltaart.’
‘Oeh, appeltaart, my fave. Heb je eigenlijk iemand verteld over onze date?’ Vraagt hij.
‘Alleen aan Daisy, omdat ze me moest helpen met mijn outfit. Ze heeft een pinky promise gemaakt dat ze het aan niemand verteld, en ik heb gezegd dat ik écht haar pink er af hak als ze dat wel doet. Dom weet het ook, maar daar heb ik niks aan verteld, die raadde het zelf.’
‘Oke, ik heb het verder ook niemand verteld. Leek me gewoon wel zo handig, aangezien we ook nog met elkaar moeten werken natuurlijk. Nu moet ik wel heel de avond van je af blijven als we zo de woonkamer in gaan.’
‘Ja, eens kijken hoe goed je daar in bent.’ Lach ik.
‘Kan ik ergens mee helpen?’ Vraagt Emeraude als ze deur naar de keuken open slingert.
‘Zou jij misschien met iemand de tafel willen dekken? Dom en Daisy weten beide waar al die spullen liggen. Wij zijn over een halfuurtje klaar met het eten denk ik.’

Om half zes zit iedereen aan tafel. Voor dat ik de pasta opdien, zet ik de appeltaart in de oven. Hopelijk is hij dan klaar eer we uit gegeten zijn. Niks lekkerder dan warme appeltaart als toetje.
‘Dus, zijn er mensen die hun koffer al hebben ingepakt?’ Vraagt Kat als ik aan tafel aanschuif.
‘Nee, nog niet. Ik blijf twijfelen over wat ik mee moet nemen. Elf maanden is niet niks natuurlijk, maar kan moeilijk mijn hele kledingkast in mijn koffer stoppen.’ Antwoordt Em.
Iedereen knikt instemmend.
‘Gelukkig hebben we nog ongeveer een week voor we weg gaan. Ik denk dat ik gewoon veertien setjes kleding mee neem. Dat moet wel in mijn koffer passen. Neem aan dat dingen als handdoeken voor ons geregeld worden, dus dat scheelt ruimte. Dan kan ik mijn handbagage koffer gewoon gebruiken voor alles wat geen kleding is.’ Zegt Alberto.
‘Slim, ik denk dat ik dat ook maar ga doen. Morgen eerst maar even al m’n kleding wassen dan, die ik mee wil nemen.’ Antwoordt Dom.
‘Ik heb er wel zin in hoor jongens. Ik ben nog nooit in Toronto geweest. Hoop dat we af en toe een beetje tijd krijgen om de toerist uit te hangen.’ Zegt Alberto.
‘We zullen echt niet elf maanden lang non-stop aan het filmen zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik elf maanden een vrij ruime schatting vond.’ Antwoordt Dom.
Als ik ineens een paar voeten langs mijn kuit voel wrijven, kijk ik Harry aan, die tegenover me zit met een grijns op zijn gezicht. Dat ging zeker veertig minuten goed.
‘Je hebt weer heerlijk gekookt, Matt!’ Zegt Emeraude als bijna iedereen zijn bord leeg heeft.
Op het moment dat ik een slok van mijn wijn neem, laat Har zijn voet nog een stukje omhoog glijden, richting mn bovenbeen, waardoor ik me verslik.
‘Stik voorzichtig.’ Grijnst Harry.
Als blikken konden doden, was hij waarschijnlijk ter plekke van zijn stoel gevallen. Dat maakt hem alleen maar nog harder aan het lachen. Ik rol met mijn ogen en kuch nog een paar keer, voor ik eindelijk kan antwoorden.
‘Dankjewel, Em. Blij dat het heeft gesmaakt! Har, wil jij vast wat lege borden meenemen naar de keuken?’ Vraag ik, terwijl ik zelf de pannen van tafel pak.
Hij heeft nog steeds die grijns op zijn gezicht staan als hij begint met de borden en het bestek verzamelen. In de keuken zet ik de pannen op het aanrecht, en wacht tot hij achter me aan de keuken in komt. Als hij de keuken instapt, pak ik de borden uit zijn handen, zet ze op ‘t aanrecht en zet hem vast tegen de keukendeur, met mijn handen aan weerszijde van zijn hoofd. Nu kan hij er niet uit, maar er kan ook niemand de keuken in.
‘Veertig minuten. Dat is hoe lang je je kon gedragen.’
‘Sorry not sorry.’ Zegt hij, als hij zijn handen op mijn kont legt en me dichter tegen hem aan trekt.
‘Dit kan echt niet. Mensen gaan vragen stellen.’ Mompel ik.
Zijn heupen die de mijne raken, doet mijn ademhaling versnellen.
‘Ben je bang om betrapt te worden?’ Aan de toon in zijn stem hoor ik dat hij hier van geniet.
‘Je vindt deze spelletjes leuk he?’
‘Ik vind jou leuk.’ Antwoordt hij lachend, waarna hij zijn lippen op de mijne drukt.
Ik leg mijn handen in zijn nek en laat mijn tong langs zijn onderlip gaan. Hij opent gewillig zijn mond, en schuift zijn handen in de kontzakken van mijn broek.
‘We moeten echt terug naar de woonkamer.’ Fluister ik als ik een stapje naar achter zet.
Har trekt zijn wenkbrauw op en ik volg zijn blik die langs mijn borstkas naar beneden glijdt en blijft hangen ter hoogte van mijn middel.
‘Als jij zo naar binnen gaat, gaan mensen zeker vragen stellen.’
‘Damnit, Harry. Kijk wat je met me doet.’ Zucht ik als ik naar het aanrecht loop om een beetje koud water in mijn gezicht te gooien.
‘Oh, Matthew. Doe maar net of je het vervelend vindt. Poor baby.’ Lacht hij als hij me een tik op m’n kont geeft.
‘Ga je je gedragen als we binnen zijn?’ Vraag ik als ik me naar hem omdraai.
‘Can’t promise you. Tot zo!’
Voor ik kan antwoorden is hij al verdwenen naar de woonkamer. Deze jongen wordt mijn dood nog eens.

Als ik na een kwartiertje terug de woonkamer in loop, zit iedereen nog aan de eettafel.
‘Nog een minuutje of vijf, dan mag de appeltaart uit de oven. Liefhebbers?’ Vrijwel meteen schieten er zes handen de lucht in.
‘Wat ben ik toch blij dat jullie allemaal van die makkelijke eters zijn.’ Lach ik.
‘Speaking of, wat krijg je van ons? Dit is al de tweede week op rij dat je voor zes extra mensen kookt, en we hebben nog geen van alle aangeboden om ergens aan mee te betalen. Super onbeleefd van ons.’ Zegt Emeraude. De rest knikt instemmend.
‘Het is goed zo hoor. Ik ben al lang blij dat ik eindelijk weer eens uitgebreid gebruik kan maken van mijn opleiding.’
‘Weet je het zeker? Vorige week hebben we niet alleen al je eten opgegeten, maar ook je halve drank voorraad geplunderd.’
‘Ik weet het zeker! En als je echt wat terug wilt doen, neem volgende keer maar een fles wijn mee of zo.’
‘Komt voor elkaar!’
‘Ik ben zo terug met taart. Iedereen slagroom? Ja? Oke, top. Be right back.’

Als we allemaal helemaal uitgegeten zijn, en alles is opgeruimd, ploft iedereen in de woonkamer op de banken en stoelen. Daisy en Dominic zitten naast elkaar op de tweezits. Hoewel ze denken dat niemand wat doorheeft, is het overduidelijk dat ze het heel moeilijk vinden om van elkaar af te blijven.

We maken het bij lange na niet zo laat als vorige week, en om een uur of één is vrijwel iedereen naar huis. Alleen Harry en Dominic zijn er nog. Alhoewel, Dom en Daisy zijn al een tijdje uit het zicht verdwenen.
Nadat ik wat te drinken voor mezelf heb ingeschonken, plof ik naast Harry neer, die nog steeds op de bank hangt.
‘Wat doe je woensdag?’ Vraagt hij ineens.
‘Woensdag? Nog niks...’
‘Oké, mooi. Nu wel. Ik pik je rond twaalf uur op, goed?’
‘Wat gaan we doen?’
‘Verrassing, maar trek iets aan wat makkelijk zit!’
‘Nu maak je me nieuwsgierig.’
‘Dat is ook de bedoeling.’ Lacht hij.
Ik klim op zijn schoot en kijk hem aan.
‘Tease.’
‘Hoor wie het zegt. En dan, jij hebt mij ook van te voren niet verteld wat we zouden gaan doen, dus waarom zou ik het jou wel vertellen?’
‘Oké, oké, fair enough. Blijf je slapen?’
‘Wil je dat ik blijf slapen?’
‘Is dat een retorische vraag?’
‘I’ll take that as a yes. In that case, zullen we gaan slapen dan? Het is bijna half twee.’ Lacht hij, terwijl hij me een kus geeft.
Ik sta op van zijn schoot, gooi mijn glas cola achterover, en doe alle lampjes in de woonkamer uit. Ik neem aan dat Daisy en Dom niet meer van plan zijn om naar beneden te komen. Voor we naar boven gaan zet ik nog even snel de vaatwasser aan.

Als we een kwartiertje later in bed liggen, kruipt Harry dicht tegen me aan en slaat zijn rechterbeen over die van mij heen. Ik druk een kus op zijn voorhoofd en laat mijn handen zachtjes door zijn haar gaan.
‘Mm, zo ben ik zo weg hoor.’ Mompelt hij.
‘Slaap lekker dan.’ Glimlach ik.
‘Slaap lekker, Matthew.’

Als we zaterdagochtend beneden komen, zitten Dom en Dais al op de bank.
‘Hey, jij ook nog hier.’ Zegt ze met een grijns tegen Harry als ze opkijkt.
‘I could say the same about you.’ Lacht hij terug.

Reacties (1)

  • FireBrick6

    Ooh, dit is zo heerlijk om te lezen!! (:

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen