Foto bij -4-

It all begins and ends in your mind. What you give power to. Has power over you. If you allow it.


Lin laat m’n kamer zien en ik zie dat er al een aantal spullen staan die niet van mij zijn.
“Van wie zijn deze spullen?” vraag ik aan Lin en kijk ondertussen naar het bed waar een slinger van kleine lampjes boven hangt.
“Zodra we jou hadden gevonden, had ik contact opgenomen met een paar collega’s en die hebben dit bij elkaar gezocht voor jou. Ik weet dat je bijna geen spullen had, maar Patrick gaat morgenochtend terug naar jouw huis om wat spullen van jou te verzamelen. Als je voor hem een lijstje wil maken, dan kan ik die aan hem geven,” zegt Lin. Ik knik en Lin verlaat de kamer. Ik ga op het bed zitten en kijk rond om me heen. Het ziet er gezellig uit. De overheersende kleuren zijn lichtbruin en rosé. Dit is in ieder geval een stuk beter dan het kille kamertje waar ik in zat. Ik mocht niet eens een poster aan de muur hangen of ik kreeg alweer een klap. Nou, denk ik terug naar de tijd met mijn pleegouders. Hoe ze mij mishandelde en hoe ze mij de Mutant Power Supressive Drug toe diende. Oh god, MPSD, dat heb ik nu al een lange tijd niet meer op. Ik begin er eigenlijk wel een neiging naar te krijgen. Ik wrijft met m’n handen over m’n benen. Niet aan denken, Nora, anders wordt het alleen maar erger. Ja, om te denken dat ik er aan moet denken wordt het ook alleen maar erger. Verdomme.

De deur gaat langzaam open en ik zie daar een meisjeshoofd verschijnen met blond haar. Oh ja, dat is Aurora.
“Hé Nora, ik kwam even kijken hoe het met je gaat,” zegt ze lief en komt de kamer in gelopen.
“Je hebt wel een mooie kamer. Beter dan die van mij en ik moet hem zelfs nog delen met Nikki,” zegt ze en komt naast me op bed zitten. Ik zit met mijn gedachtes nog steeds bij MPSD. Ik krijg het toch nog voor elkaar om een kleine glimlach op m’n gezicht te toveren.
“Vanwege dat je zo stil bent en zo gestrest naast me zit kan ik al bijna concluderen dat je pleegouders je MPSD hebben toegediend.” Ik kijk haar meteen aan met grote ogen.
“Dat komt wel vaker voor bij mutant tieners die van slechte ouders zijn weggehaald.”
“Wat kan ik er tegen doen?” vraag ik wanhopig en zacht.
“Persoonlijk, heb ik er geen ervaring mee, gelukkig, maar Jack en Phoebe helaas wel. Phoebe is nu ergens met Jenny en Mitch, maar ik kan wel vragen of Jack even naar je toe kan komen.” Haar medeleven is oprecht en ik knik hevig. Ze staat op, gunt me nog een laatste blik en loopt dan m’n kamer uit.

Nog geen minuut later staat Jack in m’n kamer.
“Hé, ik hoorde van Aurora dat je problemen hebt,” zegt hij zoet en ik knik en pers mijn lippen op elkaar.
“Ik weet dat het heel lastig om te praten op dit soort momenten. Maar je had vermeld dat je een telepath bent, dus als je iets wil zeggen, praat met me via onze gedachtes.”
Is goed. Ik kijk hem aan en hij krijgt een zwakke glimlach op z’n gezicht. Hij komt tegen over me staan en pakt m’n handen vast. Ik kijk hem in zijn bruine ogen aan en om één of andere reden vertrouw ik hem heel mijn leven toe. Ik kan op dit moment, zonder m’n telepathische krachten te gebruiken, niets opmerken dat mij anders zal moeten laten denken.
“Wat mij altijd helpt als ik er last van heb, is om mijn krachten optimaal te gebruiken en dingen kapot maken. Het zorgt er voor dat ik weet dat ik het niet nodig heb, want de rush die ik voel als ik m’n krachten gebruik is een veel betere drug.”
Dat klinkt logisch.
“Dat is het ook. Jij hebt deze gaven gekregen, of je het nou wilde of niet. Maar jij alleen kan deze dingen en daar moet je gebruik van maken. Dat moet je uitstralen. Dus we gaan naar buiten en laat mij dan maar zien wat je kan.”
Ik moet je wel waarschuwen. Ik kan best veel en ben best wel sterk. Ik kon met mijn gedachte, en deels onder invloed van MPSD, zo’n mutantenkrachtendemper kapot maken.
“Oh wauw, dat is fantastisch. Aan dat soort dingen moet je denken, de volgende keer als je er weer last van krijgt. Denk maar aan hoe krachtig je bent en hoe graag je die verschrikkelijke mensen kapot wil maken.” Wow, dat laatste had ik niet verwacht. Maar ik heb zijn hulp nu zo hard nodig, dat het me even niets uit maakt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen