Foto bij 15

got no excuses
For all of these goodbyes
Call me when it's over
'Cause I'm dying inside
Wake me when the shakes are gone
And the cold sweats disappear
Call me when it's over
And myself has reappeared
I don't know, I don't know, I don't know, I don't know why
I do it every, every, every time
It's only when I'm lonely
Sometimes I just wanna cave
And I don't wanna fight
I try and I try and I try and I try and I try
Just hold me, I'm lonely

Danielle van Bakel





''Rayvin, stop met klieren en eet je boontjes op!'' ik trok mijn gezicht in een strakke frons, mijn lach zo goed mogelijk onderdrukt, wat erg lastig ging aangezien het pret bekkie van mijn jongste zoontje. Zijn blauwe oogjes straalde ondeugd uit en hij keek me met een uitdagende glimlach aan, ik keek toe hoe mijn vijfjarige zoontje aan het klieren was met de groene stengels verspreid op zijn bord, hoe hij ze van de ene kant naar de andere kant van zijn bord aan het schieten was. ''Nee, ik vind ze niet lekker.'' zeurde hij. Ik zuchtte kort en zoog mijn lippen naar binnen, ik fronste bedenkelijk. ''Oké, dan gaan we een deal sluiten.'' zei ik op serieuze noch speelse toon. Rayvin knikte kort en keek mij met een onderzoekende blik aan. ''Als jij nog drie hapjes neemt, dan mag jij strakjes na het eten een extra toetje.'' gulzig propte hij direct drie grote lepels gevuld met sperziebonen naar binnen en met open mond probeerde hij het eten fijn te malen en weg te slikken, ik grinnikte in mijzelf, het extra toetje trucje werkte elke keer weer opnieuw. Ik glimlachte naar Rayvin en wierp een korte blik op de stoel van Vince.. Ik miste mijn jongetje.. Maar ik wist dat hij de tijd van zijn leven had bij Ravenna. En van die gedachten kreeg ik een warm gevoel, wetend dat die twee de grootste lol hadden samen.
Ik zuchtte en glimlachte genietend, ik schepte wat aardappeltjes op mijn lepel en bracht deze naar mijn mond, ik schrok lichtelijk van Richard die gehaast de woonkamer in gelopen kwam, ik fronste kort, hij was toch bezig met de logeerkamer verfen? Waarom dat rare gehaaste gedrag zo plotseling.
''Waar heb jij last van?'' mompelde ik kort, mijn blik vragend. Richard negeerde mijn vraag volledig en drukte de tv direct aan. Mompelend drukte hij verschillende toetsjes in, vloekend in zichzelf dat de tv niet snel genoeg deed wat hij wilde. Ik bleef hem vragend aankijken, ik snapte niet waarom hij zo gestrest deed, hij knikte goedkeurend toen de tv eindelijk deed wat hij wilde, hij zette het kanaal aan op RTL Boulevard en nam plaats op de bank, hij begon zenuwachtig heen en weer te bewegen met zijn been. ''Richard?'' probeerde ik opnieuw, Richard negeerde mijn vragende blikken hard en keek strak voor zich uit naar de tv. Ik nam onzeker plaats op de bank naast hem en richtte mij op de tv, waarom was hij zo gestrest.
''De 22 jarige Ravenna Morena, beter bekend als de nieuwe vlam van Harry Styles is vandaag gespot met haar neefje bij het Londen transport museum.''
Ik keek verbaasd op toen ik hoorde dat ze het over mijn zusje hadden.
Ik kreeg een glimlach op mijn gezicht bij de foto die in het beeld verscheen, Ravenna had Vince in haar armen geklemd en Vince had een brede glimlach op zijn gezicht. Een warm gevoel spreidde zich in mijn onderbuik, de liefde tussen die twee was al te zien door enkel een foto. ''Oh wat hebben die twee het leuk samen hé'' mompelde ik gelukzalig tegen Richard. Richard fronste echter en bleef gespannen naar de televisie staren, tot mijn ergernis. Waarom deed hij zo nors.
De verschillende presentatoren begonnen te discussiëren, aandachtig luisterde ik naar wat ze te zeggen hadden.
''Ja, iets wat een leuke dag had moeten voorstellen eindigde voor de superster in een nachtmerrie.'' ik keek verbaasd naar de televisie bij het horen van die woorden. Een nachtmerrie? Wat voor nachtmerrie?
Niet veel later werd er een fragment afgespeeld van Ravenna, huilend.. En onrustig in het rond aan het rennen.
Mijn hart brak bij het zien van mijn kleine zusje, zo overstuur.. ''What the fuck?'' fluisterde ik zachtjes.
''De 22 jarige welbekende dame, is haar neefje kwijtgeraakt, zoals te zien op het fragment.''
Het filmpje werd verder afgespeeld en niet veel later zag ik Ravenna huilend op de parkeerplaats zitten. Haar stem klonk zachtjes. ''Vince, Vince. Kom terug.''
Mijn hart stopte voor even met kloppen. En het kleur verdween uit mijn gelaat.
Vince was kwijt?!



''Vince.. Doe niet zo koppig alsjeblieft.'' ik sloot mijn vingers om de kin van mijn zoontje en keek hem aan in zijn bruine kijkers, op dit vlak was hij precies Ravenna.. Koppig en nors als hij boos was op iemand. Echt net zijn tante, Ravenna vertoonde dit gedrag ook als ze ruzie had met iemand.
''Laat me met rust mama, ik ben boos.'' hij draaide ruw zijn hoofd om en staarde woedend voor zich uit, ik zuchtte kort en wierp een gefrustreerde blik op Richard die nonchalant zijn schouders omhoog haalde. Ik rolde mijn ogen, had ik lekker veel aan.
Ik knielde opnieuw naast hem neer en wreef kort in zijn warrige blonde haar. ''Ben je niet blij om mama, papa en Rayvin te zien.'' vroeg ik hoopvol. Vince blikte kort door de woonkamer heen en schudde zijn hoofd nonchalant. ''Neehoor, ik wil naar tante Ravenna.'' antwoordde hij laconiek. Richard grinnikte zachtjes bij het horen van Vince zijn woorden en gaf een plagend tikje tegen mijn schouder. ''Ja je weet het hé, tante Ravenna is nummer één.''
Ik knikte en zuchtte kort, direct dacht ik terug aan gisteren, hoe ik Vince woedend bij Ravenna had weggetrokken op het vliegveld in Londen.. Ik had haar niet eens afscheid laten nemen van hem.
Gisteren had Vince me de hele dag genegeerd, de hele reis terug naar Nederland, de gehele avond erop.. Zelfs bij het op bed liggen, wilde hij geen verhaaltje en geen kus.
Vince kon erg lang in zijn woede blijven tobben en dat was ook precies wat hij nu deed. Ik vond het ook niet zo gek, ik had hem weggetrokken bij Ravenna.. Ik was hem eerder komen halen dan afgesproken, ik had ze geen afscheid laten nemen van elkaar.
Een schuldig gevoel bekroop mijn lichaam, ik had mijn kleine zusje niet eens begroet, of vastgehouden, na al die weken haar niet gezien te hebben..
Tuurlijk had ik haar gemist, enorm zelfs, tuurlijk wilde ik haar bij aankomst beetpakken, vasthouden en helemaal plat knuffelen tot ze geen lucht meer zou krijgen..
Maar de woede en frustratie die ik gisteren in me had, namen de overhand..
Gisteren had ik haar nog enkele keren proberen te bellen, maar ze nam niet op. Wat ik al had verwacht, aangezien Ravenna ook lekker koppig kon wezen en ook erg lang in haar woede kon blijven zitten. Dat had Vince echt van zijn tante, boos bleef ik namelijk niet lang.
''Wil je met tante Ravenna bellen?'' vroeg ik Vince, in de hoop hem wat op te vrolijken, direct draaide hij zijn hoofd om en hij staarde me aan met een bedenkelijke blik.
''Ja, maar tante gaat toch niet opnemen want ze is boos op jou.'' zuchtte hij gefrustreerd. ''En ik ook.'' voegde hij er snel aan toe, hij draaide zijn hoofd ruw om en begon te huilen. Toen ik hem probeerde te troosten duwde hij me ruw weg. ''Nee ga weg.'' mompelde hij boos.
Hopeloos zat ik naast hem, niet wetend wat te doen. Richard merkte ons kleine ruzietje op en stond op van de eettafel.
Richard nam plaats naast Vince en wreef geruststellend over zijn rug heen. ''Hé vent, zeg eens wat is er nou?'' Vince nestelde zijn hoofd op de borstkas van zijn vader en snikte zachtjes. ''Ik wil gewoon naar tante, ik mis haar.'' Richard wuifde dat ik weg moest gaan en ik gehoorzaamde braaf, ik liep naar de keuken waar ik mijzelf zuchtend tegen het aanrecht liet aanvallen, proberend mijn zusje te bereiken.. Opnieuw.
Na enkele keren bellen, kreeg ik telkens haar voicemail te pakken. Het frustreerde me enorm, wetend dat ze waarschijnlijk gewoon zag dat ik haar belde en dat ze gewoon eigenwijs ophing.
''Danielle.''
De stem van mijn man klonk door de galmen keuken heen en geschrokken keek ik op, weggescheurd uit mijn gedachten. ''Ja? Gaat het met hem?'' vroeg ik direct, ik haatte het als Vince zo boos tegen me deed.
Hij knikte kort. ''Ja, ik heb de jongens even naar m'n moeder gebracht.. Ik denk dat wij iets moeten bespreken.. betreft Ravenna.'' Ik keek verward naar mijn man, die nonchalant leunde tegen de ijskast. Naar hen oma gebracht? Was ik zo diep in gedachten verdronken dat ik daar niks van door had? Ik had zelfs geen deur dicht horen vallen.
Ik slikte en een knoop vormde zich in mijn maag, waarom wilde hij praten over Ravenna. Ik blikte onrustig over het gezicht van Richard heen, zijn gelaat stond serieus, ik beet kort op mijn lip, bang voor wat Vince eruit gegooid zou hebben.
Ik knikte en liep hem achteraan, we namen samen plaats aan de grote eettafel. Ik draaide nerveus aan mijn trouwring. En spitsten mijn oren.
De frons op het gezicht van Richard was enorm, hij beet gefrustreerd op zijn onderlip.
''Vince vertelde me ten éérste, dat hij weggerend was bij Ravenna.'' verbaasd keek ik hem aan. ''Hij?'' Richard knikte. ''Ja daarom reageerde Vince zo woedend toen je hem kwam halen, hij zei dat het zijn eigen schuld geweest was dat Ravenna hem kwijtgeraakt is.'' een opgelucht gevoel nam gek genoeg plaats in mijn lichaam, wetend dat mijn zusje dus echt wel goed had opgelet. Wat ik ook eigenlijk niet anders had verwacht.
Ik zuchtte. ''Oh, dat verklaart een hoop ik vond het al zo vaag, Ravenna laat hem nooit één seconde los.'' nu snapte ik wat Ravenna probeerde uit te leggen en nu kon ik haar verhaal ook snappen. Als je geplet word in de menigte, met gillende fans en flitsende camera's, hoe kun je dan inderdaad zien waar een kind naar toe rent? Of doorhebben dat hij weggerend was.
Richard zuchtte hoorbaar en legde zijn hand neer op de mijne. Ik fronste verbaasd van zijn actie. ''Richard.. Wat heb je nog meer gehoord? Wat heeft Vince gezegd?'' ik trok mijn hand onzeker terug en blikte onrustig tussen zijn ogen.
''Vince heeft me verteld dat Ravenna niet eet..'' gooide hij er uit, zijn stem klonk pijnlijk en teleurgesteld tegelijkertijd.
Ik fronste. ''Hoe bedoel je niet eet? Weet Vince het zeker.''
Richard schudde zijn hoofd. ''Hoe zou hij dat niet zeker kunnen weten?'' mijn adem werd onrustig, dit meen je niet. Ze was toch niet weer zo achterlijk aan het doen.
Direct schoten mijn ogen vol en kreeg ik flashbacks van de zeventien jarige Ravenna.

''Stop Danielle, ik heb al gegeten.'' Ik keek kwaad in de blauwe ogen van mijn zusje, wetend dat ze keihard aan het liegen was. ''Nee, heb je niet!'' sputterde ik tegen. Ik liep kwaad naar haar toe en zag hoe ze in één krimpte. Ik greep haar mond ruw beet en probeerde deze te openen. ''Als je deze wrap zelf niet op eet, stomp ik het persoonlijk naar binnen Ravenna en dat meen ik.'' siste ik nijdig, terwijl ik de grip om haar smalle kaak verstrakte. Haar oogkassen waren ingevallen en paars, haar wangen bleek gesierd met wat oneffenheden. De blik uit haar ogen straalde vermoeidheid uit. Haar haar was broos, kapot en dof. ''Moet je zien, je ziet er niet uit joh!'' bulderde ik woedend tegen haar uit. ''Je was verdomme zo'n mooie meid, wat heb jij met jezelf gedaan joh.'' mijn stem was gebroken, mijn zusje had haarzelf afgetakeld. Ze leek op een monster nu.
De tranen stonden in haar blauwe ogen, en wild sputterde ze tegen. ''Nee, ik was niet mooi.'' fluisterde ze zachtjes.
Ik trok ruw aan haar haar en kantelde haar hoofd naar achteren ''Doe normaal man, je was hartstikke mooi! Vind je jezelf nu mooi dan? je bent zo eng mager het is niet eens mooi!'' ik raakte enorm gestrest van haar rare gedrag, mijn zusje had een rare obsessie gecreëerd met een perfect lichaam te behalen, het begon normaal, ze lette op haar voeding, sportte regelmatig. Maar nu? Ze at weken niet. Weken lang at ze rijstwafeltjes, rijstwafeltjes en koffie.. Dat waren de twee dingen waarop ze leefde. Dun betekende in haar ogen mooi.
''Danielle laat me los.'' Mijn ogen blikte onrustig tussen die van haar, pijnlijk keek ik naar haar gezicht, ze zag er echt niet uit. ''Is goed Ravenna, doe wat je wilt.'' mompelde ik kwaad. Ik liet haar kin los en duwde haar lichtjes achteruit, ik nam haar lichaam in me op.. Dit was Ravenna niet. Ze was graat en dan ook echt graat mager.
''Ik ga slapen.'' mompelde ze zachtjes. Ik humde kort en ongeïnteresseerd, bekvechten met Ravenna over haar eetgedrag was als water naar de zee brengen, ze bleef toch doen wat ze zelf wilde, ze liep de trap op naar boven naar de logeerkamer. Ravenna sliep al een tijdje hier, grotendeels voor haar kleine neefje natuurlijk.
Ik blikte op de klok, half acht s'avonds en mijn zusje ging nu al naar bed, haar zwakke lichaam kon niet langer op blijven, het vergde teveel energie.
Toen Ravenna op bed lag wenkte ik Richard bij me.
Stilletjes begonnen we haar spullen te verzamelen, morgenochtend zouden we haar brengen naar een kliniek.
Na duizend hopeloze pogingen om haar te laten eten, wetend dat ze het toch weer uit zou kotsen of laxeermiddelen zou gebruiken, hadden ik en Richard de stap genomen naar mijn moeder te gaan, met zijn drieën hebben we besloten haar een halfjaar in een kliniek te stoppen. Zodat ze de band met eten weer kon opbouwen tot een normale band en ze langzamerhand weer van haarzelf zou gaan houden.
Het was ons enige hoop. Ik wilde mijn zusje terug.


''Danielle, rustig.. We weten niet of ze gewoon toevallig niet genoeg heeft gegeten in Vince zijn gezelschap of dat ze echt niet meer eet.'' Richard wreef geruststellend over mijn rug, hij had gelijk. Maar toch vertrouwde ik het niet, Ravenna kennende was ze weer doorgeslagen. Dat was het met Ravenna.. Het was alles of niets.
''Ik wil Vince spreken straks.'' bracht ik zachtjes uit, Richard knikte goedkeurend, hij liep weg naar de keuken en kwam terug met een zakdoekje. Hij drukte een zachte kus in mijn haar. ''Rustig aan, het komt goed.''

Toen de deurbel later in de avond ging liep Richard naar de deur, de rest van de avond hadden we over Ravenna gepraat, Ravenna was net als mijn dochter. Zo behandelde ik haar ook. Ik wilde dat het goed zou gaan met haar, ik wil het beste voor haar.
Vince kwam binnen gehuppeld en plofte neer op de bank. Ik wreef in zijn haren. ''Hoe was het bij oma?'' vroeg ik hem. Vince humde vrolijk. ''Ja het was leuk, maar niet zo leuk als bij tante Ravenna.'' ik grinnikte kort. ''Nee want bij tante Ravenna is alles altijd leuker toch?'' hij knikte uitbundig. ''Ja echt wel!'' Ik slikte en wreef zacht over zijn arm heen. ''Vince, mama wilt je wat vragen over tante.'' Vince draaide direct zijn hoofd om en zuchtte kort. ''Mama hoorde van papa dat tante niet heeft gegeten toen jij er was?'' Vince tuitte zijn lippen bedenkelijk. ''Ja dat klopt, ze dronk wel echt een heleboel koffie.'' ik beet beangstigend op mijn lip, dat was al een slecht teken. ''Koffie? Hoeveel is veel?'' vroeg ik hem door. Vince zuchtte kort, onwetend over de eetstoornis die zijn tante gehad had in haar jongere jaren. ''Als ik wat ging eten, dronk tante Ravenna koffie.'' ik wierp een bezorgde blik op Richard, dat betekende dus dat ze haar maaltijden verving met koffie.
''En je hebt dat niet gezegd? Heb je niet gevraagd waarom ze niet at.'' vroeg Richard.
Vince schudde zijn hoofd. ''Jawel, maar ze zei dan dat grote mensen niet zoveel eten nodig hebben als kleine kinderen.'' ik knikte. ''Ja dat is zo vent.. Eh ga je nog even douchen voordat je naar bed gaat?'' stelde ik voor.
Vince knikte zachtjes, ik drukte een kus op zijn haar. ''Ga maar alvast douchen, mama en papa komen een kus geven als je in bed ligt.'' hij knikte kort en nam zijn broertje mee naar boven.
Ik zuchtte en liet mijn handen gefrustreerd in mijn haar glijden. ''Richard, verdomme.'' bracht ik gefrustreerd uit.
Echt ik wist het, ik wist dat er wat raars gaande was, ze had er gisteren zo raar uitgezien. Haar gezicht grauw, de oneffenheden op haar huid.
Ravenna wist altijd mooi weer te spelen, maar nu zou dat haar niet lukken. Ik geloofde niet meer in haar toneelstukjes.
Misschien eiste de bekendheid nu zijn tol wel, het angst gierde door mijn lichaam heen, de angstige gedachten die ik had over mijn zusje waren pijnlijk.
Ik wist dat ze graag op haarzelf was, zonder iemand om haar heen. Dat maakte me nog angstiger, wetend dat niemand haar goed genoeg zou leren kennen om te weten dat er iets loos zou zijn. Behalve Harry, maar die duwde ze ook alleen maar weg. Ze opende voor niemand haar hart.
''Wat moeten we doen.'' piepte ik hopeloos uit.
Richard zuchtte. ''Ja Danielle, wat moeten we doen, ze is een volwassen vrouw.''
Ik keek op en kneep pijnlijk in mijn benen. ''Ja dus?!''
Richard schudde zijn hoofd. ''Ja dus? dat betekend dat we haar nergens tot toe kunnen dwingen, ze is volwassen.''
Geërgerd stond ik op.
''Ach houd je mond joh, volwassen of niet ik ga hier wat aan doen!'' Richard stond op en volgde me moeiteloos.
''Ik zeg niet dat we er niks aan moeten doen, maar ze is volwassen hoe komt ze erbij om te stoppen met eten?'' ik zuchtte opnieuw geërgerd en draaide mijzelf ruw om.
''Hoor je wat je zegt lam lul, je hebt het wel over mijn zusje hé! Ik weet verdomme niet waarom ze weer gestopt is met eten, waarschijnlijk heeft iets haar getriggerd weet ik het nou!'' ik trok gefrustreerd mijn handen omhoog en liet ze hopeloos in de lucht bungelen. Ik barstte in tranen uit.
''Danielle.. ik bedoelde het ni-.''
''Hou je mond Richard, echt houd je mond.'' mompelde ik kwaad.
De frustraties, gevoelens en gedachten die door mijn hoofd spookte waren eindeloos en met de minuut leken ze wel heviger te worden.
Ik wist echt niet wat ik moest doen, mijn zusje zat in Engeland, ik zit in Nederland.
Heen en weer vliegen was ook niet ideaal. Ze nam haar verdomde telefoon niet op, ze reageerde nergens op.
Ik voelde me hopeloos, ik voelde me machteloos. Ik kon verdomme bijna niks doen.
Ik stond gefrustreerd op en liep met een vaart naar mijn mobiel die ik op de eettafel had neergelegd, met trillende vingers zocht ik Harry op. De afgelopen weken hadden we een paar keer contact gehad, Harry vertelde me over Ravenna haar spontane stemmingswisselingen en dat hij niet wist hoe hij erop moest reageren, ik had hem echter verteld dat het een beetje bij haar karakter hoorde, ik loog daar niet over. Ravenna was zo wisselvallig als het weer, zo onvoorspelbaar als de zee. Het ene moment kon ze zo kalm als een beek zijn, het andere moment kon er storm op zee zijn. Bij Ravenna wist je het nooit.
''Wat doe je?'' Richard zijn stem brak de stilte en haastig trok ik mijn hoofd omhoog. ''Ik ga Harry bellen, misschien is ze bij hem of heeft hij nog contact met haar gehad.''
Ik wendde mijn blik weer af op mijn telefoon en keek geconcentreerd naar de contacten in mijn contacten lijst.
Ik klikte Harry zijn naam vluchtig aan en hield het mobieltje onhandig geklemd tussen mijn schouder en oor.
Ijsberend liep ik naar de keuken waar ik twee paracetemolletjes uit het medicijnenkastje trok, mijn hoofd barstte van de koppijn.
''With Harry.'' hoorde ik aan de andere kant van de lijn.
''Harry, Danielle here. Have you heard from Ravenna?'' vroeg ik gehaast en bezorgd.
Hij mompelde kort en zuchtte luid. ''No, we had a fight yesterday, she ignores my calls.'' ik zuchtte, waarom deed ze zo lullig tegen die jongen? Waar was ze nou weer tekeer over gegaan?
''Oh, uh.. About?'' Ongemakkelijk schraapte ik mijn keel. ''About Vince, about her fame. I don't know, i don't understand here. She confuse me.'' ratelde hij verward, ik knikte kort. Ravenna was goed in het verwarren van mannen, ze bond zich dan ook niet graag, te bang haar privé tijd of identiteit kwijt te raken denk ik. Bang dat ze nooit meer alleen zou kunnen zijn.
''I'm sorry Harry, she is a very stubborn girl.'' bracht ik uit met medelijden, ik had het ook echt met hem te doen.
''I know, but why do you need to call her?'' vroeg hij geïnteresseerd. Ik beet kort op mijn lip, ik wilde hem niet gestrest maken, hem geen zorgen opwekken, maar ik had geen keuze. Hij was de enige in Londen die haar kende, die wist waar ze woonde.
Ik moest het hem vertellen, misschien kon hij haar even op zoeken en met haar praten.
''Harry.. I have some bad news.'' begon ik, ik schraapte mijn keel en slikte met een brok in mijn keel het beetje vastzittende slijm in mijn keel weg.
''Vince told me that Ravenna didn't eat when he was around.'' Harry humde kort en stotterde verward. ''But.. Is-.''
Ik onderbrak hem snel. ''I know that doesn't sound like bad news, but when Ravenna was younger she had boulimia.'' ik gooide het er direct uit, wetend dat Ravenna me zou vermoorden, ze wilde dat niemand maar dan ook echt niemand ooit lucht zou krijgen over haar eetstoornis, zelfs ons kleine zusje Dani wist er niks vanaf. Enkel ik, mijn moeder en man.
Harry snakte kort naar adem. ''Well, that explains a lot.'' mompelde hij haast onhoorbaar, ik fronste verbaasd mijn wenkbrauwen. ''What?'' vroeg ik kleintjes. Harry schraapte zijn keel en begon te vertellen over het aparte eetgedrag van Ravenna de dagen dat ze bij hem was, het ene moment at ze niks, het andere moment propte ze zich vol met van alles en nog wat.
Ik voelde me slecht, wetend dat haar eetstoornis er weer stiekem aan het insluipen was. Of erger nog, alweer teruggekeerd was.
Ik haatte het dat ze zich niet goed genoeg voelde en dat ze de drang had perfect te wezen. Misschien had de bekendheid rondom haar en Harry en haar tekenwerk haar toch op een of andere manier getriggerd?
Ik snikte zachtjes. ''Can you check on her for me please?'' vroeg ik Harry, mijn stem was gebroken. Ik wilde mijn zusje hier bij me hebben, ik wilde haar zeggen dat het me speet. Had ik haar gisteren maar beetgepakt en nooit meer losgelaten, had ik haar maar meegenomen, ze had me nodig en ik had haar zo laten barsten, wat voor zus was ik wel niet.
Harry humde. ''Yes sure, ofcourse i will.''
''Thanks.'' antwoordde ik dankbaar.
''I will go to her house, when i'm there i will give you a call.'' zei Harry gehaast, het gerommel op de achtergrond liet horen dat hij aanstalten aan het maken was om weg te gaan. ''Yes, thanks Harry.'' zei ik nogmaals.
Ik zei hem gedag en drukte het gesprek weg, nerveus beet ik op mijn lip en ik keek met wazige ogen naar de klok aan de wand, het was half acht, daar dus zo tegen half zeven aan.
Ik nam zuchtend plaats op de bank, ik duimde dat het goed ging met Ravenna, dat ze thuis in bed zou leggen met een Netflix filmpje.
Richard sloeg zijn arm om me heen. ''Hoe ging het gesprek.'' ik keek wazig voor me uit en nestelde mijn hoofd tegen hem aan. ''Ja goed, hij rijd even langs haar huis, even checken of ze thuis is en alles goed gaat.''
Richard humde. ''Ik heb hem verteld over haar eetstoornis, hij reageerde er nogal geshockt op.'' Richard richtte zijn blik op mijn trillende handen en sloot liefdevol zijn andere arm over mijn schouders heen.
''Hij vertelde dat in de dagen dat ze bij hem was ze ook raar eetgedrag vertoonde, of ze at bijna niks, of ze schranste zichzelf vol met van alles en nog wat, dat deed ze vroeger ook.''
Ik bleef wazig voor mij uit staren en zuchtte diep.
''Ik heb zoveel spijt Richard, misschien had ik haar nooit naar Londen moeten laten gaan.. Als ik had geweten dat ze zichzelf weer zou gaan uithongeren dan had ik haar nooit laten gaan. Daarbij heb ik me gisteren gedragen als een kutwijf tegen mijn eigen verdomde zusje, ik had haar beet moeten houden, haar moeten knuffelen en wat doe ik.. Ik ben zo'n vreselijke zus.'' ik snikte zachtjes, de arm van Richard vormde zich strakker om mij heen, dankbaar knuffelde ik hem terug. Ik had steun op dit moment zo erg nodig.
''Luister lieverd, we wachten het belletje van Harry af ja, waarschijnlijk is Ravenna gewoon nog boos op je, je weet hoe koppig ze is. Zodra ze is afgekoeld en ze neemt haar telefoon weer op, moet je haar via de telefoon voorzichtig gaan benaderen over haar eetgedrag, niet te direct, anders heb je kans dat ze je weken gaat negeren.'' ik knikte goedkeurend, dat klonk als een plan.
Eerst afwachten op het belletje van Harry.
Ik nestelde mijn hoofd weer op de borstkas van mijn man en keek naar de tv, mijn gedachten bij Ravenna.
Ik schrok op van Vince die bij de deuropening stond.

''Mama, papa komen jullie nog een kusje geven?''



Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen