Foto bij H59

“Niet jij, die andere”, zeg ik en Edward slaagt dan naar links af en neemt de afrit naar het ziekenhuis. “Ik heb wel een naam hé en daarbij, het is onbeleefd om iemand het zwijgen op te leggen”, protesteert de gedaante en als een klein kind slaagt hij zijn armen over elkaar.

Alaïs Spiorad pov.

Edward rijdt de parking van het ziekenhuis op en parkeert voor de glazen deuren van het grote gebouw. Ik kijk naar achter en zie de witte gedaante met zijn duimen draaien op de achterbank. Ik zucht gefrustreerd, wetend dat hij daar nog een lange tijd zal blijven. Hatelijk dat hij even koppig is als mij. Edward zet de motor af en we stappen beiden uit, maar tot mijn grote verbazing blijft de geest in de auto zitten en kijkt me enkel dodelijk aan. Ik draai met mijn ogen en klap de deur van de auto toe. Edward loopt voor me uit door de schuifdeuren van het ziekenhuis. “Ga even in de zetels zitten daar, dan kan ik mijn vader halen en Alaïs?”, begint Edward en ik kijk hem aan met een vragende blik. “Haal geen streken uit en als je voelt dat de waanbeelden weer komen opzetten, geef je me een seintje” Ik knijp mijn ogen tot spleetjes: ‘Edward, voor de zoveelste keer, ik heb geen-’ “Ja ja, tuurlijk”, mompelt hij en duwt me in de richting van de stoelen. Ik gehoorzaam hem maar en schuifel naar de stoelen om er dan met een plof in te gaan zitten. Edward gaat naar de balie, legt zijn armen op de toonbank en zegt tegen de vrouw erachter: “Is dokter Cullen hier?” De vrouw kijkt op en glimlacht: ‘Dag Edward. Je vader heeft nu een pauze. Is er iets wat je van hem nodig hebt?’ Edward kijkt naar mij en dan terug naar de vrouw: “Het gaat om een spoedgeval” Hij wijst naar mij en de vrouw volgt zijn vinger. Ze kijkt terug naar Edward en knikt. Ze staat op van haar bureaustoel en gaat dan weg. Edward komt naar mij en gaat ook in één van de stoelen zitten. “Excuseer? Een spoedgeval? Sinds wanneer ben ik een spoedgeval?”, spot ik en hij zegt dan serieus: ‘Dit is absoluut een spoedgeval Alaïs. Je ziet waanbeelden en je schouder is nog altijd opgezwollen. Door jou was ik bijna verongelukt, dus ja. Dit is zeker een spoedgeval en je kan je er niet onderuit praten. Niet deze keer’ “In welke situatie kon ik mij er dan wel uitpraten? Dit is de eerste keer dat we samen in het ziekenhuis zijn. Dus jawel, ik ga me er wel uitpraten”, zeg ik en hij draait grinnikend van me weg. Ik draai met mijn ogen en kijk naar buiten. In Edwards auto zie ik hoe de witte gedaante op verschillende knopjes drukt van de radio en bij elke nieuwe zender die hij tegenkomt, doet hij een spastisch dansje op de muziek. Ik kan het niet laten om er een kleine glimlach vanaf te brengen.

“Alaïs, kom je?”, zegt Edward en ik sta recht om samen met hem naar het kantoor te gaan van zijn vader. Na verschillende gangen te zijn doorgewandeld, klopt Edward op de deur, die kort daarna geopend wordt door dokter Cullen. ‘Dag zoon’, zegt hij en geeft Edward een korte, maar stevige knuffel. “Ah, Alaïs. Dat was lang geleden”, zegt hij sarcastisch en geeft me een hand. Wanneer ik hem aanneem, voel ik een aangename rilling over mijn rug gaan. Hij laat mijn hand los en laat me ook binnen. Hij sluit de deur achter me en vraagt: “Wie is het spoedgeval?” Edward kijkt naar mij en zijn vader volgt zijn blik: “Hmm, viel te verwachten” ‘Dokter Cullen, ik ben bang dat we uw middagpauze zonder reden hebben afgepakt’, begin ik mijn uitpraatmomentje. “Dat is niet erg, de vrouwelijke collega’s waren we toch aan het lastigvallen”, glimlacht hij. Ik schud mijn hoofd: ‘Er is geen spoedgeval, alles is weer onder controle. U kunt uw dag gewoon vervolgen, dan kunnen Edward en ik naar huis gaan’ Ik draai me om en wil de deur openen als Edward met zijn beiden handen mijn bovenarmen beetpakken en me dwingen om terug voor zijn vader te staan. Ik kijk in de ogen van de grinnikende dokter en ik voel mijn hart sneller slaan. Komaan Alaïs, laat je niet afleiden. “Ze heeft een auto-ongeluk gehad en ze heeft hevige pijn aan haar schouder. En ze… hallucineert”, zegt Edward en laat me los. ‘Ugh, Edward. Ik zie gewoon dingen die jij niet kan zien, hoe vaak moet ik dat nog zeggen?’ “Vaak, want ik geloof er niets van’, werpt hij tegen. “Alaïs, het is heel normaal dat je na een ongeluk dingen ziet die er in de werkelijkheid niet zijn. Het komt door de schok van het auto-ongeluk. Laat me eerst eens naar je schouder kijken”, zegt dokter Cullen en ik laat hem maar. ‘Uit zijn mond klinkt het minder dom, weet je’, werp ik tegen Edward en hij glimlacht. “Oeh, die is uit de kom gegaan”, besluit dokter Cullen als hij ernaar kijkt en wend zijn zoon naar zich toe. ‘Oké Alaïs. Ik moet hem terug op zijn plaats zetten om te voorkomen dat de inwendige bloeding groter wordt. Het gaat wel wat pijn doen, maar ik wil dat je Edwards hand vasthoudt, zodat de pijn verdraaglijker wordt’ Edward en ik kijken elkaar zonder emotie aan en ik hoor dokter Cullen grinniken. Ik zucht en geef dan in. Ik pak zijn koude hand vast en bereid me voor op de pijn die zal volgen.

Reacties (2)

  • VampireMichelle

    Carlisle gaat spijt krijgen later dat hij haar ooit heeft geholpen ik kan het voelen EN GEEST KAPPEN NU!!!!!!

    1 jaar geleden
  • Allmilla

    Oeh, de batterij van die auto gaat plat zijn als die geest zo verder doet en dan kunnen ze niet meer opstarten en moeten ze bij dr. Cullen blijven...:D

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen