Foto bij H64

Een langer hoofdstukje om het einde van de examens te vieren(hoera)

“Laten we gaan schat, voor ze een geweer boven haalt en ons neer schiet”, grap ik en ze lacht, maar toch weet ik dat ze dat in haar heeft zitten. Als we door het magische schild stappen, voel ik nog amper de tinteling die door mijn gedachten wordt overmeesterd. Deze avond moet alles volgens plan verlopen.

Alaïs Spiorad pov.

Nadat Henry en ik een suikerspin hadden verorberd op de kermis, waren we naar een schietkraampje gegaan. “Wil jij schieten?”, vraag ik als ik naar het jachtgeweer voor me kijk. “Waarom laat jij mij niet eens zien hoe jij met dit geweer om kan gaan”, zegt Henry en rijkt me het geweer aan. Ik pak hem met een grijns aan en duw het richting hem: “Eerst jij en daarna ik” Hij glimlacht en pakt het geweer uit mijn handen. Hij laad een kogel in en met een simpel gebaar klikt hij het jachtgeweer terug toe en ik frons. Hij richt dan op een stokje en zonder enige twijfel haalt hij de trekker over en schiet meteen raak. Hij legt het geweer triomfantelijk terug en kijkt me met een glimlach aan. Even kan ik geen woord uitbrengen. Dat is exact dezelfde manier hoe ik een geweer heb moeten gebruiken volgens Casio Fausto, snel en soepel en hij zei dat enkel ik dat zo goed kon. “Gaat het wel? Of ben je verbaast dat ik het zo goed kan”, doorbreekt Henry mijn gedachten en ik glimlach, om dan het geweer op te pakken en op dezelfde manier als hem de rest van de stokjes omver te schieten. Ik leg het geweer op de toonbank en glimlach. Casio’s lessen zijn gewoonweg niet te vergeten en afleren staat niet in zijn of mijn woordenboek. Henry lacht en tilt mij op om me dan rond te draaien. “Je bent gewoon niet te geloven schat, je blijft me maar verrassen”, zegt hij en drukt een kus op mijn kruin. Hij zet me terug op de grond en de meneer achter het toog wijst naar de bovenste plank: “U kunt kiezen uit de bovenste rij” Ik scan de bovenste plank, maar voor ik kan zeggen wat ik wil, trekt Henry me bij mijn arm weg van het kraampje. “Ik ga je niet laten kiezen uit die stomme spullen, ik heb een beter cadeautje voor jouw”, zegt hij als we verderop staan en hij laat me los. “Oké,” begin ik en kijk hem afwachtend aan, “is dit mijn verrassing dan al?” “Nee, nog niet. Maar als je wilt, kan je het beschouwen als een deel van jouw grote verrassing”, zegt hij en steekt zijn hand in zijn jaszak. “Maar ik wil wel dat je je ogen toedoet”, zegt hij en ik doe wat me gevraagd wordt, vol nieuwsgierigheid.

“Oké, open ze maar”, zegt hij en ik open mijn ogen met een glimlach. Voor mij houd hij een klein, eenvoudig doosje. Hij opent hem en mijn glimlach verdwijnt meteen. Ik kijk hem aan en hij fronst: “Vind je hem niet mooi?” Ik kijk terug in het doosje: een zilveren pentagram aan een touwtje. Een pentagram… Zou hij het opzettelijk doen of zou hij het niet weten. Ik schud mijn hoofd: “Het is te mooi, ik kan het niet aannemen” “Ach Alaïs, doe niet flauw. Mijn mooi meisje verdient toch wel iets mooi?”, zegt hij en duwt het doosje richting mij. “Henry, echt. Ik kan dit niet-”, begin ik, maar word meteen onderbroken. “Alaïs, pak deze ketting nu aan!”, roept hij tegen mij en ik zie hoe zijn iris zwart wordt. Zou hij… Zonder er nog verder over na te denken, doe ik wat hij vraagt en pak het pentagram op. Ik hou het voor mijn ogen en slik. Eenmaal ik deze ketting aandoe, zal de bescherming die duistere wezens van me weghoudt, vervagen en weggaan. Zou hij weten wat voor grote gevolgen dit voor mij zou kunnen betekenen? Ik ga met mijn vingers langs de vijf punten van de ster. Vuur, water, lucht, aarde en de geest. Het geloof van de Wicca’s. Ik zucht en doe het pentagram rond mijn nek. Ik kijk Henry aan en zijn ogen zijn weer normaal. “Het staat je prachtig”, zegt hij en streelt een pluk haar weg. “Waarom schreeuwde je tegen mij”, vraag ik hem recht op de man af en hij glimlacht weer. “Het kostte veel en ik heb hem zelf geperfectioneerd en het deed me pijn dat je hem niet wou. Weet je, ik heb er heel veel tijd ingestoken en de afgunst die op jouw gezicht af te lezen was deed me pijn”, zegt hij en ik onderzoek zijn mimiek. “Oké, gaan we nu naar het andere deel van de verrassing?”, vraag ik en hij glimlacht. Zijn reden was deels de waarheid en deels gelogen, maar nu is het nog niet de tijd om er verder op in te gaan.

De hele kermis lag nu onder onze voeten, letterlijk. Hoog in het reuzenrad zitten Henry en ik dicht tegen elkaar aan. Ik kijk naar buiten en ondanks mijn hoogtevrees ben ik niet bang. Afwezig draai ik met het pentagram tussen mijn vingers en kan de gedachte van eerder niet onderdrukken. Wat is er nu allemaal gaande. Plotseling staat het reuzenrad stil als onze cabine op het hoogste punt staat. Ik kijk naar Henry met een frons en hij glimlacht naar mij. “Zou ik mogen vragen waarom we stil staan?”, vraag ik en kijk naar beneden en laat het pentagram op mijn borstbeen rusten. ‘Hoe zal ik het zeggen… Ik heb connecties die me helpen’, zegt hij en ik voel hoe hij me dichter naar zich toe trekt en een arm achter mijn nek legt. “Ik heb aan Jos-Fred gevraagd, die hier werkt, of hij het reuzenrad wou stilleggen”, begint hij en ik knik. “Ga verder”, zeg ik en hij lacht: “Het is een deel van je verrassing” Ik weet niet of ik iets gelijkaardigs moet verwachten zoals het pentagram gedoe of iets helemaal nieuw. Plots voel ik de zachte lippen van Henry op mijn lippen gedrukt worden en hij neemt me in een tedere omhelzing. “Je bent mijn koningin”, fluistert hij in mijn oor en ik glimlach, vooraleer hij zijn lippen weer op de mijne drukt.

Ruelle - Storm

Reacties (2)

  • VampireMichelle

    Ze moet dat pentagram afdoen ik vertrouw dit voor geen meter

    1 jaar geleden
  • LarryNiam

    Ik heb hier geen goed gevoel bij

    1 jaar geleden
    • Allmilla

      ... helemaal mee eens...:S

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen