Foto bij H70

“Laten we nu maar beginnen”, zegt hij, mij niet gehoord, en draait zich naar de computer. Dan nog, interessant om te weten dat hij over een jaar er niet meer is.

Alaïs Spiorad pov.

Ik daal samen met Edward de trap af van zijn huis. Het was al twee uur in de middag en ik had honger gekregen van al dat zitten voor de computer. Eenmaal beneden aangekomen, loopt Edward voor me uit en leidt me naar de keuken waar ik zijn vader voor het fornuis zie staan. Voor alle potten zie ik een kookboek die hij nauwlettend volgt. “Ah, dag Alaïs. Ik vermoed dat je honger hebt?” vraagt Carlisle met zijn zoete stem en kijkt me aan, wachtend op een antwoord. “Ja, dat klopt”, zeg ik met een glimlach en snuif de heerlijke geur op. “Het eten is bijna klaar hoor. Edward, zou je even de tafel willen dekken?” vraagt hij en ik kijk naar Edward die met tegenzin de borden pakt. “Ik zal wel helpen”, zeg ik lachend om zijn reactie. “Kinderen, gaan jullie ook mee eten?” roept Carlisle dan door de keuken en langs verschillende kanten komen er antwoorden, maar ze komen allemaal op hetzelfde neer: nee. Carlisle zucht. “Edward, ga jij-” “Nee pa, ik heb geen zin”, onderbreekt Edward zijn vader en Edward kijkt dan naar mij: “Ik hoop dat je het niet erg vindt?” “Nee, tuurlijk niet. Wanneer ga je dan wel eten? Je moet toch iets in je maag hebben”, vraag ik en hij lacht. “Wij eten geen menseneten”, zegt hij en ik frons dan. “Maar… op school zie ik jullie altijd eten in de cafetaria”, zet ik mijn standpunt voet. Edward lacht weer. “Hoe zou jij dan reageren als je ziet dat er telkens een groep jongeren niet eet tijdens de middag.” ‘Dat is wel een goed standpunt’, mompel ik. “En daarbij, als we menseneten eten, doet het niets met ons lichaam. Het is gewoon een overbodige actie. Wij vampieren overleven op bloed”, vervolgt Edward zijn uitleg en bij de laatste zin buigt hij naar me toe en kijkt naar mijn nek. Ik slik. Ik ben totaal vergeten dat ik tussen bloedzuigers zat. “Kom kom Edward, maak Alaïs niet te bang”, zegt Carlisle met een knipoog naar me. “Het is al goed”, begint Edward en geeft me een speelse stomp tegen mijn schouder, “Ik ga nog even verder werken aan de trailer. Als je klaar bent, kom je gewoon weer naar boven” Voor hij naar boven vertrekt, dekt hij nog snel de tafel met mij voor twee en laat me dan alleen achter bij zijn vader. Twee borden? Voor ik kan vragen aan Edward wie er nog mee gaat eten, gaat de deur van Edwards kamer al toe. Goh, zo’n snelheid wil ik ook wel hebben.

Dan pas merk ik op hoe snel mijn hart aan het slaan is. “Alaïs, gaat het wel? Je hart is flink aan het slaan”, vraagt Carlisle bezorgd en ik draai me om, om hem aan te kijken met een frons. Als hij mijn frons ziet, glimlacht hij en verklaart zijn bezorgdheid: “Wij vampieren horen het hart kloppen van levende wezens. Ons eigen hart horen we niet en jouw hart is behoorlijk snel aan het slaan” Ik glimlach: “Mis je het geklop van je eigen hart niet?” Een droevige glimlach glijd over het gezicht van de man waar ik me op heb ingeprent. “Ja, maar ik ben blij als ik jouw hart hoor kloppen”, zegt hij en ik weet niet of hij nu met mij vleit, maar ik accepteer het compliment. Alaïs, laat dat inprenten nu achterwegen en focus je op de trailer die je moet maken. “Ik hoop dat ik niet stoor als ik wel mee eet?” vraagt Carlisle me dan en zet een pot met pasta, kaas en hesp op tafel. “Nee, natuurlijk niet. Ga gerust uw gang”, zeg ik en neem plaats tegenover hem aan de rechthoekige tafel. “Spreek me maar gewoon aan met ‘je’ hoor, anders voel ik me veel te oud”, zegt hij met een knipoog en ik lach. Een vampier die zich oud voelt. We scheppen allebei ons bord vol en beginnen dan te eten. Af en toe vraagt hij mij nog hoe het gaat met de pijn van mijn schouder, maar ook hoe ik het op school doe.

De pot en onze borden zijn leeg en Carlisle zit tegenover mij met zijn ellebogen op tafel en zijn handen in elkaar gevouwen. “Alaïs, zou ik je nog een laatste vraag mogen stellen voor je weer verder gaat werken?” vraagt Carlisle en ik knik terwijl ik mijn lege glas cola weer neerzet. “Het is het laatste schooljaar en… Edward heeft problemen met wiskunde. Ik heb het geld niet om een leerkracht aan huis aan te stellen, dus ik vroeg me af of jij het misschien zag zitten om Edward bijles te geven”, vertelt hij en ik glimlach. “Natuurlijk zie ik dat zitten, maar om eerlijk te zijn vind ik het wel raar dat je geen leerkracht kan aanstellen. Je bent toch dokter en die verdienen toch goed?” frons ik en hij knikt. “Maar om al mijn kinderen naar school te sturen, de huur te betalen en ga zo maar door, verdoe je al gauw wat kostbaar geld, laat staan als ik moet betalen voor een schoolreis”, zegt hij en ik schenk hem een medelevende glimlach. Ook interessant om te weten.

Reacties (2)

  • IkOpDeWereld

    Carlisle heeft geen geld voor een Docent aan huis? Carlisle bro ik dacht dat je gekke millioenair was

    1 jaar geleden
  • Allmilla

    Ocharme Carlisle, kookt hij eens lekkere pasta en dan wilt niemand met hem mee komen eten...:(Behalve Alaïs dan, gelukkig;)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen