Foto bij H71

“Maar om al mijn kinderen naar school te sturen, de huur te betalen en ga zo maar door, verdoe je al gauw wat kostbaar geld, laat staan als ik moet betalen voor een schoolreis”, zegt hij en ik schenk hem een medelevende glimlach. Ook interessant om te weten.

Edward Cullen pov.

Alaïs komt mijn kamer weer in nadat ze heeft gegeten en sluit de deur achter haar. Ze komt naast me zitten bij de computer. “Ik heb de muziek er al aan toegevoegd en heb er nog een paar dingen aan toegevoegd, wil je het eindresultaat zien?” vraag ik en ze knikt opgewonden. “Laat het me maar eens zien.” Ik geef haar de koptelefoon en druk op ‘play’, waarna de trailer begint af te spelen. Ik leun achterover op mijn bureaustoel en slaag mijn handen achter mijn nek. Een zijdelingse blik op Alaïs laat een glimlach op mijn gezicht verschijnen. Ik kijk genietend naar haar gezichtsuitdrukkingen. Toch vreemd nu ik erover nadenk. De eerste keer dat ik haar ontmoette lijkt nog maar een paar dagen gelden. En toch is er al zoveel gebeurd. Haar vreemde geur, Henry, de onverklaarbare verwondingen die ze soms oploopt en dan nog die geheimzinnigheid. Ondanks al die factoren is ze mijn beste vriendin. Wat zegt dat wel niet over mij? Ben ik dan ook zo geheimzinnig? Ik glimlach om mijn vreemde gedachten. Alaïs en ik zijn onafscheidelijk en Alice zegt dat we voor altijd vrienden zullen blijven, dus dat zit al goed.

“Het is perfect!” zegt Alaïs opgewonden en kijkt me met twinkelende ogen aan. Ik schrik op uit mijn gedachten en kijk haar aan. Ze zet haar koptelefoon af en trekt me in een omhelzing. ‘Bedankt Edward’ “Je hoeft me niet te bedanken Alaïs, jij hebt er toch ook mee aan gewerkt.” ‘Maar jij hebt het wel geoptimaliseerd.’ Ik glimlach en ze laat me los: “Dan zet ik het op een USB-stick en dan zijn we klaar met onze opdracht”, zeg ik en voer de actie dan ook uit. Alaïs rolt de draad van de koptelefoon op terwijl ik het stickje in mijn pennenzak steek. “Edward, je bent een vampier dus je veranderd nooit en blijft voor eeuwig leven. Maar waarom ga je toch nog naar school?” vraagt ze en ze legt de koptelefoon opzij. “Deze wereld maakt constant een evolutie door en som een revolutie, dus af en toe moeten we onszelf wat bijschaven”, leg ik uit en ze lacht. “Ben je school dan al niet beu? Ik zit al vijftien jaar op school en ben het nu al beu” “Tuurlijk wel, maar we hebben nu eenmaal moetjes”, zeg ik lachend en Alaïs kijkt mijn bureau hoofdschuddend rond, alsof ze het niet eens met me is dat school een moetje is. Ze staat plots met een ruk recht met mijn test van wiskunde in haar handen. “Een 3 op 30? Edward, hoe kon je nu op zo’n test gebuisd zijn! Deze was zo makkelijk. Heb je enkel jouw naam juist ofzo?” ratelt ze door en ik draai met mijn ogen. “Alaïs, geef die test terug”, zeg ik geïrriteerd en sta dan ook op. Alaïs schud glimlachend haar hoofd en stapt verder van me weg. “Laat me eerst eens naar je fouten zien.” “Alaïs, komaan. Geef terug… alsjeblieft?” vraag ik zo lief mogelijk, maar ze schud eigenwijs met haar hoofd. “Je meent het. 1٠1 is toch geen 2? En de uitkomst van vraag 2 is α < ab+8x-y”, zegt ze en ik stap op haar af. “Alaïs”, waarschuw ik haar en probeer het blad uit haar handen te pakken als ze plots wegdraait. “Oh, dus gaan we het zo spelen?” vraag ik speels en probeer het blad weer te pakken, maar deze keer loopt ze over mijn bed heen en kijkt me met een speelse grijns aan. Met mijn snelheid ga ik rond het bed heen: “Oh mijn God, Edward!” en verras haar hierdoor. Ze lacht, maar ze geeft nog niet toe dat ik heb gewonnen. Ze draait haar rug naar me toe en ik pak haar langs achteren vast. Mijn linker arm slaag ik rond haar middel en met mijn rechter hand probeer ik mijn test te pakken te krijgen. Haar hand met het papier strekte ze zo ver mogelijk uit, weg van mij. Met haar andere hand houdt ze me tegen en we lachen allebei. “Kan je tegen kietelen?” vraag ik met en grijns. “Ja”, antwoord ze met een trillerige stem, maar daardoor verraad ze dat ze er juist niet tegen kan. Ik begin haar dan in haar zij te kietelen als ze plots door haar knieën gaat. Door het plotse gewicht dat naar beneden valt, trekt ze me mee onderuit en belanden we beiden op de grond, op elkaar. Ze begint te huilen van het lachen en ik stop met kietelen, waarna we nog zitten na te gieren op de grond. Dan wordt er op de deur geklopt en mijn vader komt binnen met een bord koekjes in zijn handen. Ik zucht terwijl hij rondkijkt en ons ziet liggen op de grond. Een glimlach kruipt over zijn gezicht. Daar gaat ons leuk momentje.

Reacties (2)

  • IkOpDeWereld

    Carlisle denkt volgens mij nu echt van: *Waar is de jeugd van tegenwoordig heen* DON'T YOU WORRY CARLISLE MY FRIEND, MICHELLE IS GONNA SAFE YOU

    1 jaar geleden
  • Allmilla

    ... volgens mij heeft Carlisle de foute ideeën gekregen...:XxD

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen